فیلم The Way of the Gun 2000

درام جنایی پرپیچ‌وخم در پیِ پالپ فیکشن دو جنایتکار پست‌مرتبه (رایان فیلیپ و بنیشیو دل تورو) یک زن باردار جایگزین (ژولیت لوئیس) را که برای زوج ثروتمندی حامل است می‌ربایند؛ زوجی که بی‌خبر از ارتباط‌های زن با مافیا هستند. «The Way of the Gun» (۲۰۰۰) فیلمی متفاوت در سنت «Pulp Fiction» است؛ نوشته و کارگردانی شده توسط یک فیلمنامه‌نویس معتبر و با بازیگری قابل توجه از جمله...

درام جنایی پرپیچ‌وخم در پیِ پالپ فیکشن دو جنایتکار پست‌مرتبه (رایان فیلیپ و بنیشیو دل تورو) یک زن باردار جایگزین (ژولیت لوئیس) را که برای زوج ثروتمندی حامل است می‌ربایند؛ زوجی که بی‌خبر از ارتباط‌های زن با مافیا هستند. «The Way of the Gun» (۲۰۰۰) فیلمی متفاوت در سنت «Pulp Fiction» است؛ نوشته و کارگردانی شده توسط یک فیلمنامه‌نویس معتبر و با بازیگری قابل توجه از جمله جیمز کان. فیلم به‌عنوان یک «وسترن مدرن» تبلیغ شده و دو شخصیت اصلی‌اش الگویی از باتچ کسیدی و ساندنس کید دارند (نام‌هایشان در فیلم یادآور نام خانوادگی آن دو است). فیلم با کمدی سیاه و زبانِ پر از فحش آغاز می‌شود، اما رفته‌رفته تبدیل به یک درام جنایی جدی با صحنه‌های تیراندازی می‌گردد. موسیقی متن اثر چشمگیر است. دو مشکل فیلم را تضعیف می‌کند: نخست، داستانی که پیچیده و در نتیجه کم‌باور می‌شود؛ و دوم، شخصیت‌هایی که دوست‌داشتنی نیستند — به‌جز شاید زن حامل. درباره مسئله دوم باید گفت مفهوم ضدقهرمان را می‌فهمم، اما حتی ضدقهرمان‌ها هم نیاز به ویژگی‌های قابل‌ستایش یا وجوه انسانی‌ای دارند که تماشاگر برایشان دل بسوزاند یا علاقه‌مندشان شود. نمونه‌های موفق را می‌توان در شخصیت‌هایی مثل وولورین و نقش‌های غربی کلینت ایستوود، از جمله جوزی ویلز، دید؛ یا ضدقهرمانان فیلم‌هایی چون «Runaway Train» و «Apocalypse Now»، که از آثار برجسته سینما هستند. این دو نکته به‌طور طبیعی بی‌علاقگی ایجاد می‌کنند و بیننده را وسوسه می‌کنند که از تماشای فیلم دست بکشد. اولین‌بار وقتی فیلم را دیدم، حوالی دقیقه ۹۰ که نیم‌ساعت به پایان مانده بود بی‌خیالش شدم؛ دیگر برایم مهم نبود سرنوشت شخصیت‌ها یا داستان چه می‌شود، گرچه تلاش کرده بودم توجه کنم. در دید دوم اما تصمیم گرفتم دقیق‌تر تماشا کنم و تا پایان بمانم. خوشحالم که این کار را کردم، چون فیلم بررسی نسبتاً خوش‌ساختی از جنایت و خشونت و آدم‌های نادان درگیر در آن ارائه می‌دهد. تلاش شده تمام شخصیت‌های اصلی — که دست‌کم نه نفرند — پرداخت شوند؛ هر یک قطعه‌ای از یک معمای درهم، اغلب با نیات و انگیزه‌های جدا. گرچه فیلم به عظمت و تأثیر «Pulp Fiction» نمی‌رسد، اما سبک دارد و رگه‌هایی از عمق در آن دیده می‌شود. اگر بتوانید از پس داستان پیچیده و شخصیت‌های ناپسند بگذرید، نکات جالبی در آن هست: دیالوگ‌های خوب نوشته‌شده، اجرای برجسته دل تورو و نقش سنگین و جالب تی دیگز. فیلم در منطقه سالت‌لیک‌سیتی، یوتا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B-