فیلم Confess, Fletch 2022

ممکن است در اینجا فیلمی نهفته باشد، اما قابل دیدن نیست. انگار با ظهور HDR گروه تولید تصمیم گرفته‌اند همه چراغ‌ها را خاموش کنند و کار تیم پس‌تولید را بی‌اهمیت جلوه دهند. خلاصه اینکه در بسیاری صحنه‌ها اصلاً معلوم نیست چه اتفاقی می‌افتد — واقعاً غیرقابل تماشا. در خلاصهٔ داستان، ای.ام. فلچر (جان هم) به آپارتمانی لوکس که دوست‌دختر اشرافی ایتالیایی‌اش برایش تهیه کرده رفته و...

ممکن است در اینجا فیلمی نهفته باشد، اما قابل دیدن نیست. انگار با ظهور HDR گروه تولید تصمیم گرفته‌اند همه چراغ‌ها را خاموش کنند و کار تیم پس‌تولید را بی‌اهمیت جلوه دهند. خلاصه اینکه در بسیاری صحنه‌ها اصلاً معلوم نیست چه اتفاقی می‌افتد — واقعاً غیرقابل تماشا. در خلاصهٔ داستان، ای.ام. فلچر (جان هم) به آپارتمانی لوکس که دوست‌دختر اشرافی ایتالیایی‌اش برایش تهیه کرده رفته و با جسد زنی جوان مواجه می‌شود. او پلیس را خبر می‌کند و خیلی زود به‌عنوان مظنون اصلی زیر ذره‌بین کارآگاه مونرو (روی وود جونیور) و همکار پرانرژی جدیدش، گریز (آیدن مایری)، قرار می‌گیرد. فلچر که پیشه‌اش روزنامه‌نگاری تحقیقی است، مجبور می‌شود برای اثبات بی‌گناهی‌اش از مهارت‌هایش استفاده کند. همزمان، دوست‌دخترش در خانه سعی دارد در برابر نامادری طماعش مقاومت کند؛ پدرش ربوده شده و باج خواسته‌شده یک تابلوی پیکاسو از مجموعه‌ای‌ست که از خانه‌شان دزدیده شده. شاید راه حلِ این معماها در پیدا کردن همان تابلوها نهفته باشد. این مسیر او را به دلال هنری وسواسی هوران (کایل مک‌لاکلن) می‌رساند و خیلی زود بازی موش و گربه‌ای پیچیده شروع می‌شود. فیلم در نیم‌ساعت اول تا حد زیادی حول اجرای جان هم می‌چرخد؛ او به‌طرزی سرگرم‌کننده و جالب میان شخصیت‌ها می‌تابد — از جمله آندی (لورِنزا ایزو)، دشمن پرجنب‌وجوشش کنتس سیلویا (مارسیا گی هاردن) و همسایهٔ نسبتاً فرّاری‌اش ایو (آنی مامولو). با این حال، این شخصیت‌پردازی سریعاً ضعیف می‌شود و بخش‌های پایانی کمدی فیلم صرفاً تقلیدی و آشنا به نظر می‌رسند، با چند صحنهٔ نمایشی کمدی که بیشتر شبیه چند قسمت پیوسته از یک سیتکام تلویزیونی‌اند. همم در دیالوگ‌پردازی زمان‌بندی خوبی دارد و صحنه‌اش با مامولو برای من برجسته است، اما در کل این‌ها چیزهایی هستند که قبلاً دیده‌ایم — این فیلم آگاتا کریستی نیست. از سوی دیگر، برای کسانی که نسبت به ریبوت‌های استودیوها شک دارند، این اثر نفس تازه‌ای به مجموعه می‌بخشد. بر اساس کتاب‌های گرگوری مک‌دونالد، جان هم نقش فلچر را که در میانه‌های دههٔ ۸۰ با چیوی چیس شناخته شد بازآفرینی کرده است. نتیجه یک معمای جنایی زیرکانه و هوشمندانه برای بزرگ‌سالان است. کارگردان گرگ موتولا (که فیلمنامه را با زِو بارو نیز نوشته) لحن فیلم‌های اصلی «فلچر» را به‌خوبی رعایت کرده بدون اینکه پروژه‌اش شبیه یک تقلید ارزان شود. آن نمایش‌های مسخرهٔ تغییر چهره که در فیلم‌های دههٔ ۸۰ رایج بود حذف شده و نسخهٔ هم از فلچر، تکبر دلپذیر شخصیت کتاب‌ها را به‌خوبی نشان می‌دهد. روش‌های نامتعارف فلچر هنوز در کارند، اما او دیگر به‌عنوان یک آدم ابله نمایش داده نمی‌شود. جان هم در نقش اصلی و در حالت آرام و جدا از هیجان، تقریباً به کمال نزدیک می‌شود؛ بازی‌ای که دوست دارم در آثار بعدی هم ببینم و برای دنباله‌ها نویدبخش است. کاریزمای او در اجرای خطوطِ تند و طنزآمیز بسیار مؤثر است و زمان‌بندی کمدی‌اش دقیق و طبیعی است. البته کسانی که تحمل شوخی‌های گزنده و هوشمندانه را ندارند ممکن است بیشتر آزرده شوند تا entertained. در مجموع، فیلم برای من غافلگیرکننده بود؛ خیلی بهتر از انتظار عموم است. بازیگران مکمل عالی‌اند، معما سرگرم‌کننده است (هرچند پیش‌بینی‌پذیر)، و طنز در سطح مناسبی قرار دارد — به عبارت دیگر، فیلم واقعاً خوش‌گذران است. یک نقد دیگر هم می‌گوید این فیلم برخلاف انتظار از همان ابتدا متفاوت ظاهر می‌شود و نسبت به نسخهٔ اصلیِ چیوی چیس پخته‌تر و عمیق‌تر است. فلچرِ کنایه‌پرداز هنوز در مرکز قرار دارد، اما آنچه بیشتر جلب توجه می‌کند پلیس‌هایی هستند که صحنه‌دزدی می‌کنند: مأمور خسته و پدر تازه‌شده‌ای به نام «موریس حرکت آهسته» که شبیه یک کارآگاه خشن است و فلچر را مظنون اصلی می‌داند اما صبور است و از دستگیری شتاب‌زده خودداری می‌کند — شاید او واقعاً حس می‌کرد کسی فلچر را برای قربانی کردن آماده کرده. و گریزِ دست‌پاچه که بی‌نظم به نظر می‌رسد اما در نهایت مغز تیم کارآگاهی از آب درآمد. آن‌ها در تعامل با فلچر خیلی خوب کار می‌کنند و من حتی حاضر بودم یک سریال فرعی فقط با آن‌ها ببینم. قصه به‌نوعی پُر جزئیات است و اطلاعات مهمی برای مدت طولانی از بیننده پنهان می‌ماند، اما همه‌چیز در قالب خوش‌گذرانی اجرا شده و در نتیجه سرگرم‌کننده است؛ چیزی که احتمالاً دوباره هم خواهم دید.