فیلم Four Weddings and a Funeral 1994

خوب است، هرچند در بخش خنده واقعی کمی ضعیف عمل می‌کند. هیوت گرانت بهترین نکتهٔ فیلم «چهار عروسی و یک تشییع جنازه» است؛ اجرای سرگرم‌کننده‌ای دارد. داستان ساده و روشن است و خود به خود حرفش را می‌زند، اما به چند ماجراجویی جالب هم منجر می‌شود. با این حال بعضی دیالوگ‌ها و بخش‌هایی از تدوین چندان قوی نیستند. به‌جز رووان اتکینسون، دیگر بازیگران کنار گرانت چندان...

خوب است، هرچند در بخش خنده واقعی کمی ضعیف عمل می‌کند. هیوت گرانت بهترین نکتهٔ فیلم «چهار عروسی و یک تشییع جنازه» است؛ اجرای سرگرم‌کننده‌ای دارد. داستان ساده و روشن است و خود به خود حرفش را می‌زند، اما به چند ماجراجویی جالب هم منجر می‌شود. با این حال بعضی دیالوگ‌ها و بخش‌هایی از تدوین چندان قوی نیستند. به‌جز رووان اتکینسون، دیگر بازیگران کنار گرانت چندان برجسته نیستند؛ البته این تا حدودی به خاطر شهرت اتکینسون است، چون در این فیلم از توان او کمتر استفاده شده است. اجرای اندی مک‌دوال را خیلی مصنوعی یافتم. از اینکه با شخصیت کریستین اسکات توماس راهِ پیش‌بینی‌شده را نرفته‌اند قدردانم، هرچند این باعث می‌شود فیونا در تمام فیلم تا حدی کم‌اثر باشد. فیلم تا حدودی قابل قبول است و ارزش یک‌بار دیدن را دارد. هرچند فیلم عمدتاً حول شخصیت «چارلز» (هیوت گرانت) می‌چرخد، در واقع چیزی که این کمدی را موفق می‌کند مجموعهٔ پرشخصیت آدم‌هاست. او برای اولین عروسی دیر می‌رسد، اما اهمیتی ندارد جز اینکه همان‌جا «کری» (اندی مک‌دوال) را برای اولین بار می‌بیند. یک رابطهٔ یک‌شبانه پیش می‌آید و هر دو از هم خوششان می‌آید، اما چیزی از آن درنمی‌آید و به عروسی بعدی و سپس بعدی می‌رویم. در سومین عروسی مشخص می‌شود عروس اوست—که با لردی کمی مسن‌تر ازدواج می‌کند. چارلز ناامید می‌شود، اما چه کند؟ آیا بهتر نیست به کسی دیگر رضایت دهد حتی اگر او فردِ مناسب نباشد؟ ریچارد کرتیس اینجا یک کمدیِ جواهر نوشته که اجازه می‌دهد گروهی از شخصیت‌های رنگارنگ وارد زندگی چارلز شوند. سایمون کالو، با جلیقهٔ رنگی‌اش که کمتر از ظرفیتش استفاده شده، احتمالاً محبوب‌ترین برای من است. او و دوست‌پسرش «متیو» (جان هانا) معمولاً جنبه‌های مضحک و اغراق‌آمیز عروسی را نمایان می‌کنند؛ خوانندگان فولک بیش‌ازحد احساساتی و مهمانانی که از بار مجانی زیاده‌روی می‌کنند یا خود را نعمتِ خدا می‌پندارند. فیلم تا حدی نمادگرایی و آیین‌های ازدواج را نقد می‌کند و هم‌زمان روی عیوب و ضعف‌های چارلز و دوستانش بازی می‌کند. اجرای رووان اتکینسون در نقش کشیش دست‌پاچهٔ «جرالد» مردم را به خنده می‌اندازد و شارلوت کولمن هم در نقش «اسکارلت» که شاید کمی رک است، عالی است. چینش قصه گاهی کمی بیش از حد تصادفی به نظر می‌رسد و احتمالاً نیازی ندارم آهنگ گروه Wet Wet Wet را دوباره بشنوم، اما فیلم برای دو ساعت مجموعه‌ای از استعدادهای بازیگری بریتانیایی را به‌صورت خوشایند و لذت‌بخش نشان می‌دهد.