فیلم The Northman 2022

ابتدا بگویم که پی‌رنگ فیلم چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد: پرنس جوانی به نام آملت (در آغازِ فیلم با بازی اوِسکار نوواک و در بزرگ‌سالی با اجرای تأثیرگذار الکساندر اسکاشگورد) شاهد قتل پدرش، پادشاه اوروندیل، و ربوده‌شدن مادرش گُدرون توسط عمو خیانت‌کارش فیولنیر است. او به سختی جان سالم به در می‌برد، به سرزمین روس می‌گریزد و تبدیل به جنگجویی قدرتمند می‌شود. وقتی می‌فهمد خائن به...

ابتدا بگویم که پی‌رنگ فیلم چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد: پرنس جوانی به نام آملت (در آغازِ فیلم با بازی اوِسکار نوواک و در بزرگ‌سالی با اجرای تأثیرگذار الکساندر اسکاشگورد) شاهد قتل پدرش، پادشاه اوروندیل، و ربوده‌شدن مادرش گُدرون توسط عمو خیانت‌کارش فیولنیر است. او به سختی جان سالم به در می‌برد، به سرزمین روس می‌گریزد و تبدیل به جنگجویی قدرتمند می‌شود. وقتی می‌فهمد خائن به ایسلند تبعید شده، خود را در قالب یکی از بردگان به مزرعه او می‌رساند تا انتقام بگیرد. چند پیچش کوچک—آشنایی با اولگا و تسلط بر شمشیری که فقط در تاریکی کشیده می‌شود—وجود دارد، اما کلیت داستان تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است. آنچه این اثر را برجسته می‌کند در درجهٔ اول تولیدِ تاریک، زمخت و غرق در جزئیات است؛ تصویربرداری چشم‌گیر، طراحی صدا و موسیقیِ پرقدرت به شدت به فضا و کشش فیلم کمک می‌کنند. بازیگران مطرح فیلم نقش‌های نسبتاً محدودی دارند، اما اجرای الکساندر اسکاشگورد در مرکز قرار دارد و آنیا تیلر-جوی هم در نقش اولگا یکی از نقاط قوت است. نیکول کیدمن، کلِیس بنگ، ایتن هاوک و ویلم دفو نیز نمایش‌های قابل‌توجهی دارند. فیلم عمیقاً از اساطیر نورس و مناسک طبیعت‌پرستانهٔ آن بهره می‌برد؛ از اودین و فریا و والهالا گرفته تا تصویرگرِ رابطهٔ همزیست انسان با محیطِ پیرامون و رفتارهای حیوانی میان انسان و حیوان. نمایش خشونت اغلب خشن و بی‌رحم است، اما در بیشتر لحظات احساس شعاری یا اضافی نمی‌دهد؛ به‌نحو قابل‌لمسی‌ای نحوهٔ رفتار انسان با انسان—و جایگاه زنان و کودکان در این جهان بربر—را به تصویر می‌کشد. رابرت اگرز توانسته روی اسکلتِ نسبتاً سادهٔ داستان گوشت و جان بگذارد و از این چشم‌انداز اساطیری تصویری بسیار غنی ارائه کند. در عین حال بازخوردها دربارهٔ ریتم و ساختار فیلم متفاوت است. برای بسیاری، فیلمِ ۲ ساعت و چهل‌وپنج دقیقه‌ای تجربه‌ای جذاب و خوش‌ریتم است که در سینما دیدنی‌ست؛ اما گروهی آن را کند، کم‌تحرک و گاهی خسته‌کننده می‌دانند و از نبود توسعهٔ کافی شخصیت‌ها یا از ترکیب نامنظمِ رئالیسم و عناصر فراطبیعی انتقاد کرده‌اند. برخی نیز معتقدند صحنه‌های عاشقانه میان شخصیت‌ها نیمه‌تمام یا ضعیف پرداخته شده‌اند. میزان اکشن برای کسانی که انتظارِ حمله‌های مداوم و صحنه‌های اکشن متراکم دارند، کم به‌نظر می‌رسد؛ اما وقتی اکشن رخ می‌دهد، خشن و بدیع است و چیدمانِ صحنه‌ها و شورِ خون‌آلودش مؤثر است. به‌طور کلی نظرات بسیار متنوع‌اند: عده‌ای «شمالی» را شاهکاری بصری و از بهترین فیلم‌های سال می‌دانند، و برخی دیگر آن را کار کم‌مایه، کند و تا حدی ناهماهنگ توصیف کرده‌اند. اگر از داستان‌های معنوی، اساطیری و فضاسازی‌های تاریک لذت می‌برید و تجربهٔ سینماییِ تصویری و صوتی قوی برایتان اهمیت دارد، تماشای فیلم روی پردهٔ بزرگ توصیه می‌شود؛ اما اگر دنبال اکشن سریع و روایتِ پردامنه و پرشتاب هستید، این فیلم ممکن است مطابق انتظار شما نباشد.