فیلم Hoosiers 1986

واقعاً برایم سخت بود نسبت به این قصه نسبتاً پیش‌بینی‌شده هیجان‌زده شوم، هرچند دنيس هوپر یکی از بهترین اجراهای نقش‌پردازی‌اش را ارائه می‌دهد. داستان حول مربی بسکتبال «دیل» (جین هکمن) می‌چرخد که تیمی درجه‌سوم در ایندیانا را به‌دست می‌گیرد. روحیهٔ تیم تقریباً وجود ندارد، اما مشروبات الکلی در گلوی پرشور «شوتر» (هوپر) فراوان است؛ پسرش در تیم بازی می‌کند و گرچه او بدترین تاکتیشنیست نیست،...

واقعاً برایم سخت بود نسبت به این قصه نسبتاً پیش‌بینی‌شده هیجان‌زده شوم، هرچند دنيس هوپر یکی از بهترین اجراهای نقش‌پردازی‌اش را ارائه می‌دهد. داستان حول مربی بسکتبال «دیل» (جین هکمن) می‌چرخد که تیمی درجه‌سوم در ایندیانا را به‌دست می‌گیرد. روحیهٔ تیم تقریباً وجود ندارد، اما مشروبات الکلی در گلوی پرشور «شوتر» (هوپر) فراوان است؛ پسرش در تیم بازی می‌کند و گرچه او بدترین تاکتیشنیست نیست، هرگز آن‌قدر هشیار یا پایدار نیست که تأثیر مداوم بگذارد. با تیمی که حتی به‌سختی شانس بردن دارد و معاونی که به‌سختی می‌تواند بایستد، داستانی نسبتاً کلیشه‌ای از ایالات متحده دههٔ ۱۹۵۰ آغاز می‌شود—زمانی که فرصت‌ها اندک بود و ورزش برای بسیاری راه فراری به‌نظر می‌رسید. هکمن بازی قابل قبولی دارد، اما وقتی به بارها و شبح‌های گذشتهٔ شخصیتش پی می‌بریم، فراتر نمی‌رود؛ باربارا هرشی سعی می‌کند خود را نشان دهد، اما نقش «مایرا» عمق چندانی برای نمایش ندارد. صرف‌نظر از نامزدی اسکار، موسیقی گیج‌کنندهٔ جری گلدسمیت—که نیمی ونگلیس و نیمی AOR به‌نظر می‌رسد—برایم جاذبه‌ای نداشت. حتی اگر از تاریخ واقعیِ الهام‌بخش فیلم بی‌خبر باشید، پایان قابل حدس است و همان ساختار فرایندی درام، بسیاری از احساس خطر و هیجان را می‌زداید، حتی در صحنه‌های مسابقهٔ شبیه‌سازی‌شده. فیلمی انگیزشی و حال‌دل‌بخش است و ممکن است به بچه‌ها بفهماند که برد مهم است، اما نه به‌اندازهٔ ویژگی‌های تیم‌سازی در ورزش که تنها وقتی کار می‌کنند که همهٔ بازیکنان بتوانند روی هم حساب کنند. دیدنی است، اما چیز ویژه‌ای نیست.