فیلم Mean Machine 2001

یک بر صفر به نفع «مین ماشین». «مین ماشین» بازسازی انگلیسیِ فیلم رابرت آلدریچ (۱۹۷۴) با بازی برت رینولدز، «The Longest Yard» است. در این نسخه به‌جای فوتبال آمریکایی، سراغ فوتبال (ساکر) رفته‌اند؛ کارگردان بری اسکولنیک و جمعی از چهره‌های بریتانیایی تنها یک بازار را هدف گرفته‌اند: عاشقان افراطی فوتبال که عمدتاً در بریتانیا زندگی می‌کنند. این فیلم فاصله زیادی دارد تا بتواند با اثر برتر آلدریچ...

یک بر صفر به نفع «مین ماشین». «مین ماشین» بازسازی انگلیسیِ فیلم رابرت آلدریچ (۱۹۷۴) با بازی برت رینولدز، «The Longest Yard» است. در این نسخه به‌جای فوتبال آمریکایی، سراغ فوتبال (ساکر) رفته‌اند؛ کارگردان بری اسکولنیک و جمعی از چهره‌های بریتانیایی تنها یک بازار را هدف گرفته‌اند: عاشقان افراطی فوتبال که عمدتاً در بریتانیا زندگی می‌کنند. این فیلم فاصله زیادی دارد تا بتواند با اثر برتر آلدریچ رقابت کند، اما به‌اندازه کافی ویژگی دارد که تماشا را لذت‌بخش کند—خصوصاً مسابقه فوتبال به‌خوبی ساخته‌شده‌ای که در یک‌سوم پایانی فیلم رخ می‌دهد. با این حال شهرت فیلم چندان مساعد نیست و احتمال اینکه دیگران هم نظر مشابه من داشته باشند اندک است؛ همان‌قدر اندک که پیروزی آکریگتون استنلی در لیگ برتر انگلستان. مشکل عمدتاً در ساعت اول فیلم است؛ ترکیب خشونت و طنز همیشه نتیجه‌بخش نیست و در کارگردانی کم‌تجربه‌ی اسکولنیک این ترکیب گاه از تعادل خارج می‌شود. فیلم بین نمایشی سخت از زندگی در زندان بریتانیا و کمدی اسلپ‌استیک گیر کرده است؛ ترکیبی نامأنوس که اسکولنیک نتوانسته کاملاً از پسش برآید. با حضور گای ریچی به‌عنوان «تهیه‌کننده ناظر» این فکر به ذهن می‌رسد که شاید ریچی با همین مواد می‌توانست فیلم قابل‌توجه‌تری بسازد. با این حال برای هواداران دقیقِ مخلوط خشونت و شوخی، چیزهایی هست که لذت‌بخش باشد. با بازی قابل‌تماشای جونز، بازیگران—به‌جز انتخاب نه‌چندان مناسب دیوید همینگز در نقش فرماندار—تمام تلاش‌شان را برای سرگرم‌کردن مخاطبان به کار می‌گیرند. کسانی که از دنی دایر خوششان نمی‌آید، از دیدن کتک‌خوردن او در نقش ساده‌لوحِ بیلی لیپمت لذت خواهند برد، و جیسون استاتهام در نقش مانک لذت‌بخش است؛ بازیکنِ خشن و ترسناکی که حتی دیگر بازیکنان از او حساب می‌برند. جیمی سیوز، واز بلاک‌وود و امید جلیلی نیز با اجراهای چشمگیر صحنه‌ها را می‌دزدند. این فیلم اثری نیست که در رده‌های بالای سینمای بریتانیا یا فیلم‌های ورزشی قرار بگیرد، اما با وجود فرمول نه‌چندان محکم و اتکای زیاد به الگوی اصلی، گاهی بسیار خنده‌دار است. اگر فوتبال را دوست دارید، خودِ مسابقه ارزش انتظار را دارد. 7/10 پانوشت: «The Longest Yard»/«مین ماشین» در ۲۰۰۵ بازهم بازتصویر شد که ادام سندلر نقش اصلی رسواشده را بازی کرد. آیا این نشان‌دهنده فرمولی است که بسیاری نمی‌توانند در برابرش مقاومت کنند، یا اینکه بعضی‌ها هنوز معتقدند این فرمول به پتانسیل کاملش نرسیده است؟