فیلم Hondo 1953

«انسان باید آنچه را درست می‌داند انجام دهد.» لئونارد مالتین با افتخار مقدمهٔ نسخهٔ ویژهٔ DVD «هندو» را می‌خواند و علاقهٔ واضحش به فیلم آشکار است. مالتین که برای فیلم یک ترک کامنتری هم ضبط کرده، در مورد اهمیت «هندو» در پرتو دگرگونی لحنِ وسترن‌ها در دههٔ پنجاه صحبت می‌کند؛ دوره‌ای که وسترن از شیوهٔ یک‌بعدی قهرمان‌های کابوی/سواره‌نظامی که صرفاً به‌عنوان سرگرمی دشمن (سرخ‌پوستان) را نابود...

«انسان باید آنچه را درست می‌داند انجام دهد.» لئونارد مالتین با افتخار مقدمهٔ نسخهٔ ویژهٔ DVD «هندو» را می‌خواند و علاقهٔ واضحش به فیلم آشکار است. مالتین که برای فیلم یک ترک کامنتری هم ضبط کرده، در مورد اهمیت «هندو» در پرتو دگرگونی لحنِ وسترن‌ها در دههٔ پنجاه صحبت می‌کند؛ دوره‌ای که وسترن از شیوهٔ یک‌بعدی قهرمان‌های کابوی/سواره‌نظامی که صرفاً به‌عنوان سرگرمی دشمن (سرخ‌پوستان) را نابود می‌کردند، فاصله گرفت. اما آیا «هندو» فیلمِ خوبی است؟ و آیا شایستهٔ آن است که در کنار «Broken Arrow» اثر دِلمِر دیوز قرار گیرد که با بیانی جسورانه و تأثیرگذار، دههٔ پنجاه را رقم زد؟ پاسخِ هر دو سؤال تا حدی بستگی دارد به اینکه چقدر از فیلم‌های جان وین لذت می‌برید. در این فیلم، وین — که باید ذکر کرد نقش یک مرد نیمه‌سرخ‌پوست را بازی می‌کند — در لوکیشنِ کامارگو، چی‌واوا (مکزیک) قاب‌بندی بسیار خوبی دارد. داستان (که مانند «شین»، عرضه‌شده در همان سال، آغاز می‌شود) مسیر جالبی را دنبال می‌کند: هندو ناچار می‌شود از کسانی که به آن‌ها دلبسته شده محافظت کند، هم‌زمان که به‌خاطر قرابتِ خونی‌اش درک درستی از دشمن هم دارد. جالب اینکه هندو به مردی تنها و منزوی در دل طبیعت تبدیل شده و وقتی احساساتش به سمت عشق و غرایز پدری متمایل می‌شود، تعارضی درون‌مایه‌ای در شخصیت پدید می‌آورد که وین با تأکید و باور کامل آن را اجرا می‌کند. جرالدین پیج به‌خاطر نقش «آنچی» نامزد اسکار شد که حقش بود؛ زنی بااراده که از سرِ وفاداری منتظر بازگشتِ شوهر خشنِ خود، «اد» است. آنجی خود میان احترام به آپاچی‌ها و احساساتی که از حضور قدرتمندِ مردانهٔ هندو در او برانگیخته می‌شود در تناقض است، به‌ویژه وقتی افشایی در ادامهٔ داستان او را وادار به انتخاب مسیر زندگی‌اش می‌کند. این وضعیت به پیج فرصت می‌دهد تا از حضور وین نیرو بگیرد و تعامل میان آن‌ها فیلمی شخصیت‌محور و جذاب پدید می‌آورد. بازیگران نقش‌های مکمل مانند وارد باند و جیمز آرنس نقش زیادی ندارند، و به‌دلیل فیلم‌برداری اولیه به‌صورت سه‌بعدی، پرتاب سلاح‌ها به سمت دوربین بیشتر جنبه‌ای عجیب و شوخ‌طبعانه دارد تا تأثیرگذار. با این حال، همراه با موسیقی خوبِ هوگو فریدهوفر و پایانی پر زد و خورد که شورانگیز است (گفته می‌شود برخی از صحنه‌های پایانی را جان فورد فیلم‌برداری کرده، چون کارگردان جان فارو در جای دیگری فراخوانده شده بود)، «هندو» برای علاقه‌مندان ژانر لذت‌بخش است. شاید به آن درجه از اهمیت تاریخی که مالتین و برخی دیگر می‌گویند نباشد، اما این مانع از آن نیست که تماشای آن برای طرفداران وین، پیج و به‌ویژه علاقمندان وسترن، ضروری نباشد. نمره: 7/10 گرچه ایدهٔ اولیهٔ داستان چندان بدیع نیست، من این فیلم را یکی از تلاش‌های موفق‌تر جان وین یافتم. او نقش سوارِ ارتشِ نامِ فیلم را بازی می‌کند که به مزرعه‌ای دورافتاده می‌رسد؛ جایی که «آنچی» و پسر خردسالش «جانی» زندگی می‌کنند و به‌نظر می‌رسد شوهرشان آن‌ها را ترک کرده است. هندو می‌داند که آپاچی‌های مسکالِرو به‌خاطر شکستن آتش‌بس توسط ارتش ناخشنودند، اما قادر نیست آن‌ها را به ترک خانه‌شان قانع کند. سفر او به پادگانِ نزدیک شک‌هایش را تأیید می‌کند و پس از یک درگیری مرگ‌بار با شوهر آنجی در بازگشت به مزرعه، با بومیان جنگجو روبه‌رو می‌شود که خوشبختانه این خانواده را تحت حمایتِ رئیس‌شان «ویتوریو» قرار داده‌اند. اما مرگ ویتوریو وضع را تغییر می‌دهد و حالا هندو باید بین نیازش به محافظت از خانوادهٔ جدید و رفتار شرافتمندانه‌اش نسبت به آپاچی‌های ستم‌دیده آشتی برقرار کند. فیلم کوتاه و دلپذیر است؛ اکشن فراوانی دارد که ریتم تند آن را حفظ می‌کند و پیج سرسختی و عزم زیادی به شخصیتش می‌بخشد که توسط آکرِ جوان و پراعتمادبه‌نفس به خوبی تکمیل می‌شود. وارد باند گهگاه حضور دارد، اما واضح است که فیلم بستری برای نمایشِ ستاره است و او هم وظیفه‌اش را به‌خوبی انجام می‌دهد.