فیلم Denial 2016

یک درام دادگاهی دربارهٔ اینکه چه کسی حق دارد و چه کسی اشتباه می‌کند! ملاحظات زیادی هست، به‌ویژه برای فیلمی مثل این. بله، فیلم بر اساس یک اتفاق واقعی دادگاهی ساخته شده. داستان دربارهٔ دو نفر است که می‌کوشند ثابت کنند کتاب‌شان دربارهٔ جنایات جنگی — چه آن حادثه رخ داده باشد یا نه — درست است. تمام صحنه‌ها در یک دادگاه عالی بریتانیا می‌گذرد و...

یک درام دادگاهی دربارهٔ اینکه چه کسی حق دارد و چه کسی اشتباه می‌کند! ملاحظات زیادی هست، به‌ویژه برای فیلمی مثل این. بله، فیلم بر اساس یک اتفاق واقعی دادگاهی ساخته شده. داستان دربارهٔ دو نفر است که می‌کوشند ثابت کنند کتاب‌شان دربارهٔ جنایات جنگی — چه آن حادثه رخ داده باشد یا نه — درست است. تمام صحنه‌ها در یک دادگاه عالی بریتانیا می‌گذرد و اشاره‌ای هم به اردوگاه آشویتس می‌شود، بیشتر دربارهٔ بقایای آن تا رویدادهای داخلش. یعنی این فیلم درام خوبی برای دیدن نحوهٔ مواجههٔ این دو در یک دعوای حقوقی است، اما همان‌قدر که دربارهٔ فرایند دادگاه می‌پردازد، دربارهٔ واقعیت‌های تاریخی عمق زیادی ندارد، شبیه فیلم «برنامه آیشمن». اگر یهودی یا نئونازی نیستید و از اروپا یا آمریکای شمالی هم نیستید، از منظر سرگرمی فیلم تا حدی قابل قبول است، البته اگر به‌دنبال یادگیری تاریخ یا حقیقت نباشید. من واقعاً انتظار داشتم بخش‌هایی از وقایع واقعی را ببینم، اما خیلی از آن مطالب قبلاً در فیلم‌های متعدد دربارهٔ آشویتس نمایش داده شده‌اند. بنابراین سازندگان تصمیم گرفتند فیلم را به یک محاکمهٔ معاصر در دادگاه محدود کنند تا اینکه آن جنایات قدیمی را وارد داستان کنند. بازی‌ها درخشان‌اند. تیموتی اسپال در نقش منفی‌اش بسیار خوب ظاهر شد؛ او سال‌ها بازیگر نقش مکمل قابل‌توجهی بوده و پس از درخشش در بیوپیک «آقای ترنر»، این یکی از بهترین اجراهای اوست. حتی می‌توان گفت او برای بازی در یک بیوپیک از دونالد ترامپ گزینهٔ مناسبی باشد، در حالی که راب ردفورد برای آن نقش کمی مسن است. ریچل وایز عملکرد خوبی داشت، اما نقش او — با اینکه نقش اصلی است — به اندازهٔ کافی قوی نبود، چون بازیگران اطرافش بیشتر جلب توجه کردند؛ به‌ویژه تام ویلکینسون که به‌طرز غافلگیرکننده‌ای عالی بود. از نگاه من فیلم خوب است اما عالی نیست. رویدادهای دادگاهی نتوانستند آن چفت و بست و پیچش‌هایی را فراهم کنند که یک فیلم برای حفظ دقت تماشاگر و ایجاد کشمکش نیاز دارد. با این حال خوشحالم که سازندگان صادق ماندند و برای تجاری‌تر شدن قصه را تحریف نکردند. فیلم لحظات خودش را دارد، اما در پایان کافی نیست؛ به‌ویژه نحوهٔ پایان‌بندی و حتی این پرسش که اساساً چرا چنین محاکمه‌ای برگزار شد، چندان قانع‌کننده نیست و بیشتر شبیه یک شوخی به‌نظر می‌رسد تا چیزی جدی— صرفاً به‌خاطر یک چالش‌جویی افراطی و واکنش دیگری به آن. در هر صورت موضوع حساس است و این نظر من به‌عنوان یک ناظر بیرونی است. اگر پس از خواندن خلاصهٔ داستان انتظار تصویر بزرگ‌تری ندارید، ارزش دیدن را دارد. ۷/۱۰