فیلم Film Stars Don’t Die in Liverpool 2017

من همیشه آنِت بنینگ را در فیلم‌هایی مثل Regarding Henry و An American President دوست داشتم، بنابراین کمی تعجب کردم که این فیلم را زودتر ندیده‌ام. فیلم بسیار خوبی است؛ فیلمنامه‌اش قوی است و بازی‌ها در سرتاسر اثر بسیار تأثیرگذارند. تصویر ستارهٔ نمایشی خودشیفته در سینما تقریباً به یک کلیشه تبدیل شده، اما اینجا نه بازی بنینگ و نه متن فیلم آن را اغراق‌آمیز نشان...

من همیشه آنِت بنینگ را در فیلم‌هایی مثل Regarding Henry و An American President دوست داشتم، بنابراین کمی تعجب کردم که این فیلم را زودتر ندیده‌ام. فیلم بسیار خوبی است؛ فیلمنامه‌اش قوی است و بازی‌ها در سرتاسر اثر بسیار تأثیرگذارند. تصویر ستارهٔ نمایشی خودشیفته در سینما تقریباً به یک کلیشه تبدیل شده، اما اینجا نه بازی بنینگ و نه متن فیلم آن را اغراق‌آمیز نشان نمی‌دهند. وقتی فیلم‌هایی بر پایهٔ زندگی واقعی ساخته می‌شوند، معمولاً برای کنجکاوی کمی تحقیق می‌کنم و داستان زندگی گلوریا گراهام واقعاً جالب است. او تصمیمات پزشکی‌ای گرفت که به طور محتمل طول عمرش را کوتاه‌تر کرد، اما می‌توان گفت این تصمیمات بازتاب‌دهندهٔ نگرش کلی او بود: اینکه روزهای عمرش را فشرده‌تر و پربارتر از بسیاری از ما زندگی می‌کرد. برایم خیلی غافلگیرکننده بود که فهمیدم او تنها شانزده سال داشته وقتی نقش زن بلوند جذاب، وایولت، را در It's a Wonderful Life بازی کرد؛ به نظر می‌رسید از آن دسته آدم‌هایی بود که دوربین عاشقشان است. فیلم بر اساس خاطرات پیتر ترنر، عشق جوان‌تر گلوریا، ساخته شده است. همان‌طور که در بسیاری از بایوپیک‌ها می‌بینیم، او در فیلم هم حضوری کوتاه دارد؛ هرچند خودش هم بازیگری بود و بنابراین این حضور بی‌معنی نیست. در مجموع، داستانی بسیار اثرگذار از سال‌های آخر مبارزهٔ گلوریا گراهام با سرطان سینه است. او سال‌ها با این بیماری دست‌وپنجه نرم کرده بود و وقتی برای اجرای صحنه‌ای به بریتانیا آمد، حاضر نشد تسلیم شود. آنجا با پیتر جوان (جیمی بل) آشنا می‌شود؛ مردی که برای امرار معاش روی صحنه‌ها می‌جنگد و در بیست‌وهشت سالگی از پیشینهٔ هالیوودی همسایهٔ جدیدش بی‌خبر است. خیلی زود رابطهٔ آنها فراتر از همسایگی می‌رود؛ او به خانوادهٔ پیتر معرفی می‌شود و سپس پیتر برای دیدار خانوادهٔ گلوریا به آمریکا کشانده می‌شود. تضاد میان محبتی که مادر پیتر (جولی والترز) به او نشان می‌دهد و محبتی که او از سمت مادر گلوریا (ونسا ریدگریو) دریافت می‌کند، شروع به ایجاد کشمکش‌هایی در رابطه‌شان می‌کند. تماشاگر دلایل این کشمکش‌ها را می‌فهمد اما پیتر نه—تا اینکه پس از بازگشتش به خانه و بازگشت موقتی گلوریا روی صحنه، تاریخچهٔ زندگی و انتخاب‌ها نمود پیدا می‌کند. فیلم با جلوه‌ای شاعرانه و گاهی با بازی‌هایی سرزنده و در مواقعی متفکرانه از بنینگ و بل، قصه را روایت می‌کند. آنها از بودن در کنار هم لذت می‌برند و به‌خوبی می‌توان درک کرد چرا گلوریا به این مرد جوان جذاب دل می‌بازد؛ او دوباره احساس زنده‌بودن می‌کند. پیتر هم کاملاً شیفته است، اما محبت او بیشتر از سر شور و احساس است. فیلم همچنین نگاهی جالب به این دارد که چگونه زنی که زمانی ستایش و احترام حرفه‌اش را داشت، حالا به عنوان کسی که برای پرداخت قبوض در تئاترهای استانی انگلیس بازی می‌کند و اتاق مشترک اجاره می‌کند، درآمدش تنزل یافته است. تقریباً در مراسم جوایز نادیده گرفته شد—شاید چون خیلی از واقعیت نزدیک‌تر از حد انتظار بود.