فیلم Emily 2022

اما مکی در این بازآفرینی زندگی (و عشق) نویسنده «بلندی‌های بادگیر»، امیلی برونته، بازی نسبتاً قدرتمندی ارائه می‌دهد. امیلی را زنی نسبتاً خجالتی و مردد نشان می‌دهند که در سایهٔ خواهر موفق و معلمش شارلوت (الکساندرا داولینگ) زندگی می‌کند و همراه برادر نسبتاً سرکشش، برم‌ول (فیون وایت‌هد)، زیر نظر پدر ظاهراً مقتدرشان، پاتریک (آدریان دانبار)، بزرگ می‌شود. باید در نظر داشت که داستان در دورانی...

اما مکی در این بازآفرینی زندگی (و عشق) نویسنده «بلندی‌های بادگیر»، امیلی برونته، بازی نسبتاً قدرتمندی ارائه می‌دهد. امیلی را زنی نسبتاً خجالتی و مردد نشان می‌دهند که در سایهٔ خواهر موفق و معلمش شارلوت (الکساندرا داولینگ) زندگی می‌کند و همراه برادر نسبتاً سرکشش، برم‌ول (فیون وایت‌هد)، زیر نظر پدر ظاهراً مقتدرشان، پاتریک (آدریان دانبار)، بزرگ می‌شود. باید در نظر داشت که داستان در دورانی رخ می‌دهد که زنان کم‌تر از کالاهای مالکیت‌پذیر محسوب می‌شدند و پدر امیدوار بود او مثل خواهرش وارد یکی از معدود شغل‌هایی شود که برای زنان آن زمان مناسب دانسته می‌شد. ورود کشیش جوان «ویت‌من» (الیور جکسون-کوهِن) باعث تپش چند دل می‌شود و پس از شروعی پرفراز و نشیب، کم‌کم پیوندی میان آن دو شکل می‌گیرد. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است؛ در خانهٔ اصلی خانوادهٔ برونته در وست یورکشایر فیلم‌برداری شده و همراه با بارش و رعدوبرق‌های فراوان، فضا به‌خوبی حس زندگی این خانواده در انگلستان روستایی قرن نوزدهم را منتقل می‌کند. بازیگران با یکدیگر هماهنگ‌اند، میان مِیکی و الیور جکسون-کوهِن شیمی روزافزونی وجود دارد که گرچه تا حدی در پایان گیج‌کننده می‌شود، اما جذاب است، و فیلم دیالوگ‌های اندکی دارد. داستان بیش‌تر بر زن تمرکز دارد تا بر آثار نوشته‌شده‌اش و با ترکیب مقتدر موسیقی متن، مناظر تیره و بارانی، شوخ‌طبعی—معمولاً از شیطنت‌های برم‌ول—و استفاده از تخیل مخاطب، تجربه‌ای بسیار متفاوت از بسیاری درام‌های تاریخی و زندگینامه‌ای مشابه ارائه می‌دهد. به نظرم ریتم فیلم اشکال‌ساز نیست؛ اما فیلم روندی آرام دارد، شخصیت‌ها به زمان نیاز دارند تا شکل بگیرند، بنابراین انتظار نداشته باشید که از ابتدا پرشتاب آغاز شود. با این حال، تصویرش از زندگی امیلی را تأمل‌برانگیز، سرشار از شخصیت و با حس قابل‌باوری از عشق و فناپذیری عرضه می‌کند.