فیلم American Fiction 2023

دیدن فیلمی که منتظرش بودید اما نتواند انتظارات را برآورده کند ناامیدکننده است؛ این وضع برای فیلم اول کارگردان و فیلمنامه‌نویس کورد جفرسون صدق می‌کند. مشکل اصلی این است که فیلم می‌کوشد دو داستان جدا را در یک اثر بیان کند: یکی از آن‌ها به‌خوبی کار می‌کند و دیگری نیازمند کوتاه‌سازی جدی است، چون بخش‌های اضافه جریان روایت را هر بار که ظاهر می‌شوند به...

دیدن فیلمی که منتظرش بودید اما نتواند انتظارات را برآورده کند ناامیدکننده است؛ این وضع برای فیلم اول کارگردان و فیلمنامه‌نویس کورد جفرسون صدق می‌کند. مشکل اصلی این است که فیلم می‌کوشد دو داستان جدا را در یک اثر بیان کند: یکی از آن‌ها به‌خوبی کار می‌کند و دیگری نیازمند کوتاه‌سازی جدی است، چون بخش‌های اضافه جریان روایت را هر بار که ظاهر می‌شوند به هم می‌ریزند. داستان محوری درباره نویسنده‌ای سیاه‌پوست پرتلاش اما از لحاظ تجاری ناموفق (جفری رایت) است که از موفقیت همتای جوان‌ترش (ایسا ری) شاکی است؛ کسی که کتابی پرفروش می‌نویسد که او آن را صرفاً واکنش به بازار و کلیشه‌ای می‌داند. وقتی این نویسنده هم، در اعتراض، با نام مستعار چنین اثری می‌نویسد، ناگهان به ستاره‌ای تجاری تبدیل می‌شود — همان خصوصیاتی که خود از آن متنفر است. او باید بفهمد چگونه با چنین موفقیتی که مغایر ارزش‌های شخصی‌اش به نظر می‌رسد کنار بیاید، به‌ویژه وقتی کتاب به پدیده‌ای تجاری بدل می‌شود. در عین حال با یک درام خانوادگی هم مواجه است: مرگ یکی از بستگان، برنامه‌ریزی برای مراقبت از مادر مبتلا به آلزایمر (لزلی اوگمز) و برادری خودمحور و بی‌میل به کمک (استرلینگ کی. براون). متأسفانه بخش خانوادگی طولانی و سنگین است و تم‌های طنز‌آمیز اجتماعی و وجدان شخصی فیلم را که به‌خوبی طراحی شده‌اند، کند می‌کند؛ این کاستی را باید به فیلمنامه نسبت داد. با وجود این کاستی‌ها، «American Fiction» قطعاً سزاوار تحسین به‌خاطر اجراهای بازیگران گروه است؛ به‌ویژه جفری رایت که یکی از بهترین بازی‌هایش را ارائه می‌دهد و تا کنون نامزدهای متعددی در فصل جوایز به‌دست آورده است. در مجموع، فیلم محصولی نیمه‌پخته ارائه می‌دهد که تاسف‌آور است، زیرا با تقویت نوشتار می‌توانست به اثری کلاسیک معاصر تبدیل شود. در جزئیات بیشتر: «مونک» نویسنده‌ای تندخو و مدرس دانشگاه است که به مرخصی نامحدود فرستاده می‌شود و به بوستون بازمی‌گردد، جایی که با خواهرش «لیزا» (تریس الیس راس) روبه‌رو می‌شویم. در خلال کشمکش‌های آن‌ها لایه‌های پنهان انسانی شخصیت او آشکار می‌شود. با پیشرفت داستان، مادر دچار آلزایمر موجب سردرگمی و اضطراب خانواده می‌شود و وقوع یک تراژدی، باعث می‌شود مونک انتخاب‌های زندگی‌اش، رابطه با برادر تازه‌همجنس‌گرایش‌یافته‌اش «کلیف» (استرلینگ کی. براون) و نیاز به تأمین هزینه تقریبی ماهیانه هفت هزار دلار برای بهترین مراقبت از مادر را بازنگری کند. آژانس و دنیای نشر نیز او را تحت فشار می‌گذارند: نماینده‌اش می‌گوید کتاب‌هایش «به‌اندازه کافی سیاه» نیستند و باید شبیه نویسنده‌ای مثل سینتارا (ایسا ری) شود که درباره تجربیات کلیشه‌ای سیاهان می‌نویسد. در اعتراض، او رمانی به‌نام «پافولوژی» را با تحقیر می‌نویسد و می‌فرستد؛ به تعجب و ناخشنودی خودش پیشنهاد هفت‌رقمی دریافت می‌کند و حتی تهیه‌کننده‌ای (آدام برودی) برای حقوق فیلم‌برداری پیشنهادهای گزاف می‌دهد. تضاد بین اصول هنری و نیاز مالی مسئله‌ای مرکزی و طنزآمیز در فیلم است. هم‌زمان، خط داستانی برادر — جراحی ورشکسته و تازه جداشده که دیر اما با اشتیاق هویت جنسی‌اش را می‌پذیرد — و رابطه احتمالی‌اش با همسایه «کورالاین» (اریکا الکساندر) به‌عنوان یک انحراف جذاب به فیلم اضافه شده است. فیلم در لحظاتی واقعاً خنده‌دار است و نقدی گزنده به خودبزرگ‌بینی صنعتی دارد که بیشتر درباره پول و تصویر است تا فرهنگ و اصالت. پایان‌بندی اثر هنرمندانه و دلنشین است. بازی‌ها، به‌ویژه از سوی جفری رایت و استرلینگ کی. براون، عالی‌اند؛ تریس الیس راس و لزلی اوگمز هم تأثیرگذارند. فیلم با ترکیب موفق طنز و غم، لحظاتی احساسی و تأثیرگذار پدید می‌آورد — صحنه‌ای میان کلیف و لورن (مایرا لوکریشیا تیلور) که واقعاً احساسات بیننده را برمی‌انگیزد از این دست است. در کل، «American Fiction» فیلمی با هوش، خنده و تأمل است؛ اثری که نقاط قوت واضحی دارد اما می‌توانست با پرداخت بهتر فیلمنامه کامل‌تر و ماندگارتر شود.