فیلم The Hustle 2019

نمره نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. عموماً آن هاتاوی را دوست دارم، به‌ویژه اخیراً، ولی در این فیلم نه فقط خود فیلم ضعیف بود، بلکه بازی او هم در آن قابل‌قبول نبود. فیلم عملاً یک بازسازی کپی‌برداری‌شده از «Dirty Rotten Scoundrels» است؛ در حالی که آن فیلم هم بی‌نقص نیست، این نسخه عملاً هیچ چیز جدیدی برای ارائه...

نمره نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. عموماً آن هاتاوی را دوست دارم، به‌ویژه اخیراً، ولی در این فیلم نه فقط خود فیلم ضعیف بود، بلکه بازی او هم در آن قابل‌قبول نبود. فیلم عملاً یک بازسازی کپی‌برداری‌شده از «Dirty Rotten Scoundrels» است؛ در حالی که آن فیلم هم بی‌نقص نیست، این نسخه عملاً هیچ چیز جدیدی برای ارائه ندارد و موقعیت‌های کمدی در هر نوبت بی‌اثر می‌افتند. نکته بدتر این که برعکس هماهنگی فوق‌العاده مایکل کین و استیو مارتین در نسخهٔ قبلی، بین آن هاتاوی و ربِل ویلسون هیچ شیمیای بازی وجود ندارد. چون فیلم اصلاً از «Dirty Rotten Scoundrels» فاصله نمی‌گیرد، بیشتر اوقات کلافه و منتظر پایانش بودم — نه عصبانی، فقط می‌پرسیدم هدف از ساختش چه بوده؟ این نسخه در واقع بازسازی‌ای کاملاً بی‌کلاس از نسخهٔ بسیار برتر «Bedtime Story» (۱۹۶۴) است که مبتذل و زمخت درآمده. اگر کمی ظرافت در طنز و پرداخت داستانی به کار رفته بود، می‌توانست تبدیل به یک درام-کمدی بامزه با جابه‌جایی نقش‌ها شود؛ اما در عوض دست‌پاچه، ناشیانه و از نظر طنازی بسیار ناپخته است. هیچ تصویربرداری از لوکیشن‌های چشم‌نواز هم نمی‌تواند این ضعف‌ها را پوشش دهد — حتی وسوسه شدم نیمهٔ فیلم از سالن خارج شوم. در حقیقت این فیلم یکی از آن بازسازی‌های «تبدیل جنسیتی» است: همان داستان «Dirty Rotten Scoundrels» با بازیگران زن. مثل بسیاری از نمونه‌های اخیر، طنز و قصه حول محور خودِ تغییر جنسیت می‌چرخد و فیلم فاقد داستان واقعی، شوخی‌های حساب‌شده با ضرباهنگ درست و پیچش‌های غیرمنتظره است. همان اشتباهی که در «Ghostbusters»، «What Men Want»، «Ocean’s 8» و سایر آثار مشابه دیده بودیم — تکیه بر جنسیت بازیگران به جای داشتن فیلمنامه و کمدی موثر. وقت‌تان را صرف دیدن این فیلم نکنید.