فیلم The Fortune Cookie 1966

آیا اخلاق و بدبینی همان ترکیبی است که ویلدر می‌خواست؟ پاسخ ویلدر به انتقادهای فیلم قبلی‌اش Kiss Me Stupid («مرا احمق ببوس») قرار بود حمله‌ای تلخ به اخلاقیات آمریکایی باشد، اما بسیاری از منتقدان آن زمان احساس کردند ویلدر در پایان فیلم عقب‌نشینی کرده و پایان را ملایم کرده است. اینکه واقعاً چنین است یا نه را باید هر بیننده خود قضاوت کند، اما برای من...

آیا اخلاق و بدبینی همان ترکیبی است که ویلدر می‌خواست؟ پاسخ ویلدر به انتقادهای فیلم قبلی‌اش Kiss Me Stupid («مرا احمق ببوس») قرار بود حمله‌ای تلخ به اخلاقیات آمریکایی باشد، اما بسیاری از منتقدان آن زمان احساس کردند ویلدر در پایان فیلم عقب‌نشینی کرده و پایان را ملایم کرده است. اینکه واقعاً چنین است یا نه را باید هر بیننده خود قضاوت کند، اما برای من پایان‌بندی به‌خوبی کار می‌کند و جمع‌بندی شایسته‌ای برای یک فیلم بسیار طنزآمیز و تیزبین از ویلدر فراهم می‌آورد. فیلم با راننده دوربین هری هنکل آغاز می‌شود که در حاشیه‌ی بازی براونز و وایکینگز مشغول فیلم‌برداری است؛ ناگهان توسط بازیکن بوم‌بوم جکسون زیر گرفته می‌شود و به بیمارستان منتقل می‌شود. برادرزن حقه‌باز و زرنگ او، ویلی، فرصت را برای کسب پول زیاد از طریق شکایت‌های غرامت می‌بیند و اینکه هری در واقع سالم است، برای او مشکل چندانی ایجاد نمی‌کند. از این‌جا داستان دنبال تلاش‌های دوتایی والتر مَتائو (ویلی) و جک لِمون (هری) برای وانمود کردن به مصدومیت جدی و گرفتن غرامتی کلان می‌شود. طبیعی است که در این راه مشکلات زیادی پیش می‌آید، زیرا هری با وجدان خود و عشق پرفروغی که هنوز به همسر سابقش سندی دارد، دست‌به‌گریبان است. متقاعد کردن پزشکان و شرکت بیمه که او واقعاً آسیب‌دیده، آسان نیست و همین موقعیت‌ها صحنه‌های واقعاً خنده‌داری پدید می‌آورند. همان‌طور که از همکاری ویلدر و آی.اِی.ال. دایموند انتظار می‌رود، فیلمنامه آکنده از طعنه و بدبینی است (متائو برای این نقش اسکار بهترین بازیگر مکمل را دریافت کرد)، و اگرچه نخ اصلی داستان درباره تقصیر بوم‌بوم جکسون و ضربه‌خوردنِ حرفه‌ای او کمی فیلم را کمرنگ می‌کند، باز هم این اثر برنده‌ای است که هر از گاهی می‌توان با لذت تماشایش کرد. ۸/۱۰