فیلم Carrie 2013

در این بازسازی از کلاسیک ترسناکِ 1976، کارگردان کیمبرلی پیرس تصویر تازه‌ای از کری—دختری سرکوب‌شده و مورد آزار قرار گرفته با توانایی‌های تله‌کینتیک—ارائه می‌دهد که در شب مهمانی فارغ‌التحصیلی از هم‌کلاسی‌هایش انتقام می‌گیرد. جولیان مور در نقش مادر متعصب و بی‌رحم کری نقش‌آفرینی چشمگیری دارد. من مدت‌ها پیش نسخهٔ اصلی را دیده بودم و اصلاً طرفدار آن نبودم؛ آن فیلم زمان زیادی طول می‌کشید تا اوج...

در این بازسازی از کلاسیک ترسناکِ 1976، کارگردان کیمبرلی پیرس تصویر تازه‌ای از کری—دختری سرکوب‌شده و مورد آزار قرار گرفته با توانایی‌های تله‌کینتیک—ارائه می‌دهد که در شب مهمانی فارغ‌التحصیلی از هم‌کلاسی‌هایش انتقام می‌گیرد. جولیان مور در نقش مادر متعصب و بی‌رحم کری نقش‌آفرینی چشمگیری دارد. من مدت‌ها پیش نسخهٔ اصلی را دیده بودم و اصلاً طرفدار آن نبودم؛ آن فیلم زمان زیادی طول می‌کشید تا اوج بگیرد و پایانش بسیار غم‌انگیز بود. اما در بازسازی اخیر، برخلاف انتظار، فیلم قابل‌قبولی است. ذات داستان—دختری که توسط هم‌سالانش مورد آزار قرار می‌گیرد—در ماهیت خود افسرده و خشم‌آور است، اما این نسخه با افزودن جلوه‌های تله‌کینتیک و نمایش زودهنگام‌تر توانایی‌های کری، تماشای فیلم را جذاب‌تر کرده است. اجرای هر دو بازیگر اصلی، به‌ویژه کلوئی گریس مورِتز و جولیان مور، قابل تحسین است؛ جولیان مور آن‌چنان در نقش مادر متعصب فرو می‌رود که بیننده را از خشم و ناراحتی پر می‌کند. بازسازی‌ها همیشه با این ضعف روبه‌رو هستند که مخاطب از قبل می‌داند چه اتفاقی می‌افتد، اما پخش متعادل جلوه‌های ویژه در سکانس‌های ابتدایی، باعث شده فیلم کمتر یکنواخت یا خسته‌کننده به‌نظر برسد. پایان فیلم همچنان غم‌انگیز است؛ شاید برخی آرزو کنند کری انتقامش را بگیرد و باقی بماند، اما وفاداری نسبی به منبع داستانی باعث شده سرنوشت اندوهناک حفظ شود. در مجموع، فیلم روایت منسجم و کشش مناسبی دارد، شخصیت‌پردازی تا حد زیادی موفق است و عناصر بصری اثربخش‌اند؛ هرچند بازی‌های گاه‌به‌گاه خشک و برخی سکانس‌های کم‌باور نیز دیده می‌شود. برای علاقه‌مندان به ژانر هیجان‌انگیز و ماورالطبیعه، تجربهٔ دیدن این بازسازی لذت‌بخش خواهد بود.