فیلم Surrogates 2009

سورروگاسی (جایگزینی) انحرافی است. این یک اعتیاد است. و برای کشتن اعتیاد، باید معتاد را بکشید. من برای اولین بار سورروگاسی را هنگام انتشار آن در فرمت خانگی دیدم و به‌طور مثبت آن را بسیار عادی یافتم. اما وقتی دوباره آن را با تمرکز و به تنهایی تماشا کردم، تجربه‌ای بسیار بهتر بود. صحنه‌های اکشن آن همان‌طور که از یک فیلم تجاری پرطرفدار انتظار دارید، پر سر...

سورروگاسی (جایگزینی) انحرافی است. این یک اعتیاد است. و برای کشتن اعتیاد، باید معتاد را بکشید. من برای اولین بار سورروگاسی را هنگام انتشار آن در فرمت خانگی دیدم و به‌طور مثبت آن را بسیار عادی یافتم. اما وقتی دوباره آن را با تمرکز و به تنهایی تماشا کردم، تجربه‌ای بسیار بهتر بود. صحنه‌های اکشن آن همان‌طور که از یک فیلم تجاری پرطرفدار انتظار دارید، پر سر و صدا، رنگارنگ و وابسته به تکنولوژی مدرن هستند. اما به‌طور کامل نادیده گرفتن این فیلم به عنوان یکی از آن آثار بی‌محتوا و پول‌ساز ناعادلانه است. سورروگاسی پر از جذابیت است، حتی اگر به‌طور کامل به هوش و ذکاوتی که در فیلمنامه نوشته شده نرسد. ایده‌ای که در آینده، آواتارهای رباتیک می‌توانند کارهای روزمره ما را انجام دهند، بسیار جالب است و به پرسش‌های عمیق‌تری اشاره می‌کند. این فیلم صرفاً بهانه‌ای برای نمایش بروس ویلیس در حال دویدن و منفجر کردن ربات‌های جایگزین نیست، هرچند که این بسیار سرگرم‌کننده است. یک هسته عاطفی عمیق‌تری در این داستان وجود دارد که ویلیس تلاش می‌کند تا نشان دهد انسان بودن نباید به عنوان چیزی از گذشته دور انداخته شود و اینکه با وجود نقص‌های ما، پنهان شدن در یک جایگزین پاسخ نیست. محور داستان به زیبایی از طریق خط داستانی مربوط به ویلیس و روزاموند پایک به عنوان همسرش به تصویر کشیده شده است و هر دو بازیگر به خوبی کار کرده‌اند تا بار عاطفی لازم را ارائه دهند. ممکن است در نهایت به یک طرح توطئه استاندارد برسد، اما هوش‌مندی درون آن، سورروگاسی را به فیلمی بهتر از آنچه در ابتدا به نظر می‌رسد، تبدیل می‌کند. سورروگاسی (۲۰۰۹) یک مفهوم جالب را مطرح می‌کند: افراد از طریق آواتارهای رباتیک زندگی می‌کنند و آن را به یک هیجان‌انگیز اکشن ساده تبدیل می‌کند. داستان آسان برای پیگیری است و چند پیچش در مسیر دارد، اما هرگز به سوالات بزرگ‌تری که می‌توانست به آنها بپردازد، عمیق نمی‌شود. فیلم جلوه‌های بصری خوبی دارد و جلوه‌های ویژه برای ربات‌ها در آن زمان قابل قبول است، به طوری که آن‌ها به اندازه کافی مصنوعی به نظر می‌رسند. کارگردانی ریتم داستان را محکم نگه می‌دارد، اما فیلمنامه فراتر از انتقال داستان از یک صحنه اکشن به صحنه دیگر کار چندانی نمی‌کند. در یک یا دو لحظه تلاش می‌کند که تفکر برانگیز باشد، اما هرگز به‌طور کامل متعهد نمی‌شود. بروس ویلیس همان کاری را انجام می‌دهد که همیشه انجام می‌دهد؛ او نقش قهرمان خسته و سخت‌کوش را بازی می‌کند، اما عمق شخصیتی زیادی برای کار کردن وجود ندارد. بازیگران مکمل خوب عمل می‌کنند، اما چیزی واقعاً برجسته نیست. حضور وینگ ریمز به فیلم وزن بیشتری می‌بخشد، اما دیالوگ‌ها در مجموع فقط به کار می‌آیند. موسیقی متن معمولی برای یک هیجان‌انگیز اکشن است و وظیفه‌اش را بدون اینکه به یاد ماندنی باشد، انجام می‌دهد. فیلم از نظر تصویربرداری محکم است و صحنه‌های اکشن خوبی دارد، اما هیچ چیز منحصر به فردی ارائه نمی‌دهد. این فیلم به اندازه کافی سرگرم‌کننده است، اما اگر امیدوار بودید که چیزی به پیچیدگی من، ربات، ارائه دهد، این فیلم به آن سطح نمی‌رسد. با این حال، اگر به دنبال یک فیلم علمی-تخیلی ساده و اکشن‌محور هستید، تماشا کردن آن خالی از لطف نیست.