فیلم Allegiant 2016

مقایسه‌ی ناگزیر با The Hunger Games اولین واکنش تماشاگران به نسخه‌ی سوم مجموعه‌ی Divergent است؛ اما Allegiant حتی فرصت اثبات تفاوت را هم از دست می‌دهد و به‌عنوان یک دنباله‌ی مکانیکی و پر از تکرار، بیشتر شبیه نمونه‌ای ضعیف‌تر از همان فرمول موفق است تا اثری کاملاً مستقل. این فیلم سرشار از صحنه‌های اکشن رنگی و جلوه‌های ویژه است اما فاقد عمق و وجوه تمایز...

مقایسه‌ی ناگزیر با The Hunger Games اولین واکنش تماشاگران به نسخه‌ی سوم مجموعه‌ی Divergent است؛ اما Allegiant حتی فرصت اثبات تفاوت را هم از دست می‌دهد و به‌عنوان یک دنباله‌ی مکانیکی و پر از تکرار، بیشتر شبیه نمونه‌ای ضعیف‌تر از همان فرمول موفق است تا اثری کاملاً مستقل. این فیلم سرشار از صحنه‌های اکشن رنگی و جلوه‌های ویژه است اما فاقد عمق و وجوه تمایز لازم برای پرداختن به جهان داستانی‌اش. داستان از جایی آغاز می‌شود که تریس (شایلین وودلی) و فور (تئو جیمز) از دیوارهای شیکاگو می‌گذرند و وارد سرزمینی جدید می‌شوند؛ سرزمینی خوش‌منظر که زیر نظر رهبری مرموز به نام دیوید (جف دنیلز) اداره می‌شود. ظاهراً هدف دیوید انجام آزمایش‌های ژنتیکی روی افراد «پاک» مانند تریس است تا آن را به گروه‌های «آسیب‌دیده» منتقل کند. این طرحِ مرموز و نحوه‌ی استفاده از تریس به‌عنوان موضوع آزمایش، یک خط دراماتیک بالقوه دارد، اما فیلم نتوانسته آن را به‌طور مؤثر بپروراند. مشکل اصلی متن فیلمنامه و ساختار روایی است: روایت کش‌دار و قابل پیش‌بینی، شخصیت‌پردازی سطحی و تصمیم‌های ناموجه بعضی کاراکترها. تریس که در آغاز مجموعه به‌عنوان یک قهرمان مؤثر معرفی شده بود، در این قسمت قربانی فیلمنامه‌ای ضعیف می‌شود و انگیزه‌ها و کنش‌هایش بار احساسی کافی ندارند. بازیگران گاهی تلاش می‌کنند تا روحی به نقش‌ها ببخشند — جف دنیلز سعی دارد وجه تهدیدآمیز دیوید را نشان دهد و شایلین وودلی بهترین تلاشش را می‌کند — اما در مجموع بازی‌ها بیشتر حالت یک «اجرا از روی عادت» دارند تا ایفای نقش‌هایی عمیق و تأثیرگذار. مایلز تلر در نقش پیتر برای بعضی تماشاگران آزاردهنده می‌نماید و شیمی بین شخصیت‌ها که در قسمت‌های قبلی تا حدی جذاب بود، اینجا مصنوعی و کم‌جان به نظر می‌رسد. از نظر اجرا، رابرت شوِنتکه کارگردان ظاهراً در حالت خودکار عمل کرده: صحنه‌های اکشن و جلوه‌های ویژه چشم‌نوازند اما فیلم غالباً در سطح بصری می‌ماند و از ساختن روایت محکم بازمی‌ماند. تقسیم کتاب به دو فیلم باعث شده ریتم اثر دچار نوسان شود؛ لحظاتی شتاب‌زده‌اند که باید پرورش می‌یافتند و بخش‌هایی طولانی وجود دارند که کش آمده و هدف مشخصی ندارند. مهم‌ترین کمبود فیلم، فقدان اوج و نتیجه‌گیری رضایت‌بخش است؛ داستان به‌گونه‌ای تمام می‌شود که بیشتر به‌عنوان پلی برای قسمت بعدی عمل می‌کند تا به‌عنوان پایان‌بندی قانع‌کننده. نکات مثبت فیلم کم نیستند: طراحی صحنه و جلوه‌های بصری قابل قبول‌اند و موسیقی در ایجاد حس و تنش کمک می‌کند. از دید بعضی تماشاگران، ورود به دنیای بیرون از دیوار و مواجهه با تکنولوژی پیشرفته و جوامع جدید جذاب بوده است. همچنین این قسمت از نظر داستانی از نسخه‌ی قبلی بهتر محسوب می‌شود، هرچند همچنان ضعیف‌تر از قسمت اول قلمداد می‌شود. در مجموع، Allegiant احساس پس‌رفت نسبت به پتانسیل اولیه‌ی مجموعه را منتقل می‌کند: فیلمی خوش‌ظاهر و پرزد و خورد اما روح و انسجام لازم برای ارتقای فرنچایز را ندارد. اگرچه طرفداران سرسخت ممکن است از دیدن ادامه‌ی ماجرا راضی باشند، برای بسیاری این قسمت تکراری، کم‌جان و تا حدی ناامیدکننده خواهد بود.