فیلم I Vitelloni 1953

اعتراف می‌کنم که هنوز هم نمی‌توانم کاملاً بفهمم چرا فلینی نزد طرفداران چنین تحسینی برمی‌انگیزد. فیلم‌هایش از نظر تصویربرداری زیبا هستند، اما معمولاً درباره افرادی سطحی‌اند که در دنیایی تهی از معنا، پر از امتیاز و پوچی، بی‌هدف سر می‌گردانند. این فیلم هم تقریباً همین‌طور است — «فائوستو» (فرانکو فابریزی) کمی پسرِ بازیگوش است که در یک ازدواج ناخوشایند با خواهر دوستش «مورالدو» (فرانکو اینترلنخی)...

اعتراف می‌کنم که هنوز هم نمی‌توانم کاملاً بفهمم چرا فلینی نزد طرفداران چنین تحسینی برمی‌انگیزد. فیلم‌هایش از نظر تصویربرداری زیبا هستند، اما معمولاً درباره افرادی سطحی‌اند که در دنیایی تهی از معنا، پر از امتیاز و پوچی، بی‌هدف سر می‌گردانند. این فیلم هم تقریباً همین‌طور است — «فائوستو» (فرانکو فابریزی) کمی پسرِ بازیگوش است که در یک ازدواج ناخوشایند با خواهر دوستش «مورالدو» (فرانکو اینترلنخی) گیر کرده. او همچنان به روابط خارج از خانه ادامه می‌دهد و همسرش اغلب او را می‌بخشد تا اینکه بالاخره از دستش خسته می‌شود و همراه فرزندشان فرار می‌کند. او و دوستش به‌دنبالش می‌روند... شاید او بزرگ شده و واقعاً اهمیت می‌دهد؟ خودم دقیقاً نمی‌دانستم و چندان هم برایم مهم نبود. شخصیت‌ها زن‌باره، مست و هتاک‌اند — شاید خوش‌قیافه — اما تکبرشان نسبت به کسانی که وضع‌شان بدتر است آزاردهنده است؛ نگرش‌شان نسبت به زنان، که در فیلم‌های فلینی کمابیش تکرار می‌شود، تقریباً از دوره‌ای باستانی به نظر می‌رسد. فیلم لحظاتی کمدی دارد و از هر منظر زیباشناختی دیدن آن لذت‌بخش است. خوب است، اما عالی نیست.