فیلم The Christmas Chronicles 2018

حداکثر فیلمی قابل قبول است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نمی‌کنم و توصیه‌ای هم ندارم. شاید مشکل از من باشد که کورت راسل را خیلی دوست ندارم و وقتی او همه‌ی «ویژگی‌های راسلی» خودش را به بابانوئل می‌ریزد، برایم جادوی شخصیت را خراب می‌کند؛ اما واقعاً حس می‌کنم این تصویر از بابانوئل ناقص و تا حدی نامتناسب است. ساختار کلی داستان و فیلمنامه مشکلی ندارند، ولی...

حداکثر فیلمی قابل قبول است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نمی‌کنم و توصیه‌ای هم ندارم. شاید مشکل از من باشد که کورت راسل را خیلی دوست ندارم و وقتی او همه‌ی «ویژگی‌های راسلی» خودش را به بابانوئل می‌ریزد، برایم جادوی شخصیت را خراب می‌کند؛ اما واقعاً حس می‌کنم این تصویر از بابانوئل ناقص و تا حدی نامتناسب است. ساختار کلی داستان و فیلمنامه مشکلی ندارند، ولی در طول فیلم انتخاب‌های عجیبی دیده می‌شود، به‌ویژه در میزان تهدیدات خطرناک برای جان شخصیت‌ها. کوتوله‌ها را هم دوست ندارم؛ عملاً مثل اسمرف‌های پشمالو به نظر می‌رسند. نکته‌ی واقعاً تحسین‌برانگیز این است که داربی کمپ توانایی هدایت یک فیلم را دارد؛ با وجود همه‌ی اتفاقات، او در نقش دختری چشم‌درشت و پر از رؤیا فوق‌العاده است و همان روح کودکانه‌ای را که فیلم نیاز دارد، می‌آورد. فیلمی سرگرم‌کننده و مناسب فصل جشن‌ها. من کورت راسل را دوست دارم و اکثر فیلم‌های او را پسندیده‌ام؛ این هم یکی دیگر برای فهرست است. او در نقش اصلی عالی است و فیلم را تا حد زیادی می‌کِشد. بازیگران دیگر می‌توانستند انتخاب‌های بهتری باشند، اما در نقش‌هایشان قابل قبول‌اند. حضور کوتاه گلدی هاون و استیون ون زندت هم هست. جلوه‌های ویژه دلپذیرند؛ گوزن‌ها خوب‌اند اما کوتوله‌ها بهتر کار شده‌اند. از نظر داستانی هم فیلم قابل قبول است؛ چیز قابل ذکری ندارد اما برای تماشا رضایت‌بخش است و حال و هوای کریسمس را درست منتقل می‌کند. تنها صحنه‌ای که نپسندیدم مربوط به زندان بود، ولی حتی آن هم تا حدی — هرچند کلیشه‌ای — جواب می‌دهد. اگر راسل نبود احتمالاً نمره‌ام به این فیلم پایین‌تر بود؛ با این حال فیلم لذت‌بخشی است. عمدتاً فیلمی نسبتاً معمولی است: پدر مرده، پسر از مسیر خارج می‌شود، دختر هنوز باور دارد؛ بابانوئل را وارد می‌کنند تا کمک کند (که او هم با اجازه دادن به آن‌ها برای کمک، این کار را می‌کند). در داستان شکاف‌هایی دیدم — کاری احمقانه است که در یک فیلم فانتزی کریسمسی انجام می‌دهم — مثلاً اگر بابانوئل می‌تواند هدایا را جادویی در زندان ظاهر کند، چرا خودش بدون کمک نتواند از زندان بیرون بیاید؟ اما در پایان نویسندگان بابک می‌زنند؛ معلوم می‌شود که انگار همهٔ این‌ها آزمونی برای بچه‌ها بوده یا چیزی شبیه آن. کورت راسل بابانوئل معمولی نیست، اما نسخهٔ سینمایی‌ای است که دوست داشتم با او هم‌نشینی کنم. همه‌چیز کمی پیش‌بینی‌پذیر و کلیشه‌ای است، اما راه‌های بدتری برای گذراندن وقت هست — مثل پارو کردن برف! شاید فیلم خوبی باشد، مطمئن نیستم. این یکی از آن فیلم‌هاست که اگر تلویزیون HDR خریده‌اید، شما را مجازات می‌کند؛ انگار کسی روشنایی را روی ۲۰٪ گذاشته باشد. ممکن است فیلم خوبی در کار باشد و من کورت راسل را دوست دارم، اما متأسفانه نتوانستم آن را تماشا کنم، چون روی یک تلویزیون 4K OLED HDR تنها یک تودهٔ خاکستری تیره از پیکسل‌های متحرک به چشم می‌آمد.