فیلم Supergirl 1984

چی؟ واقعاً داری درست می‌بینی؟ ده از ده؟ این فیلم از نظر فنی افتضاح است: بازی‌ها بعضاً بد، فیلمنامه ضعیف و کلی چیز که از یک فیلم بد می‌سازد... اما سرگرم‌کننده است. قاعده من این است که تا وقتی فیلمی مرا سرگرم می‌کند، هدفش را برآورده کرده است. از منظر امروز (۲۰۱۸)، نکته مثبت این است که بخش «دختر» در عنوان فیلم بار سیاسی ندارد؛ نمی‌گوید...

چی؟ واقعاً داری درست می‌بینی؟ ده از ده؟ این فیلم از نظر فنی افتضاح است: بازی‌ها بعضاً بد، فیلمنامه ضعیف و کلی چیز که از یک فیلم بد می‌سازد... اما سرگرم‌کننده است. قاعده من این است که تا وقتی فیلمی مرا سرگرم می‌کند، هدفش را برآورده کرده است. از منظر امروز (۲۰۱۸)، نکته مثبت این است که بخش «دختر» در عنوان فیلم بار سیاسی ندارد؛ نمی‌گوید «اگر دوست نداری پس نازی هستی» — گرچه فیلم متعلق به ۱۹۸۴ است و نباید خیلی انتظار مدرن‌گرایی داشت. هلن اسلتر معمولاً کمی سطحی به نظر می‌رسد؛ گاهی لحظاتی درخشش دارد اما به‌عنوان یک ابرقهرمان انتخاب اولم نیست. با این حال او در نقش «قهرمان» خیلی خوب ظاهر می‌شود؛ هرچند شاید کم‌جان باشد، اما وقتی لازم است نافذ و تأثیرگذار است و این باعث می‌شود تا تردیدها را کنار بگذاری و وارد فیلم شوی. در واقع فیلم ورود سختی دارد؛ با آن حال‌وهوای کم‌بودجه و نمای اندکِ مبتذل که به‌نوعی لذت‌بخش است. آن اندازه بدی و بی‌کیفیتی دارد که می‌توان آن را با همان چشم سرگرمی پذیرفت. مشکل اصلی فیلم «افراط در حال و هوای اوایل دهه ۸۰» است — و در عین حال همان چیز است که باعث می‌شود فیلم این‌قدر لذت‌بخش باشد. همه‌چیز بویی از Footloose و Karate Kid می‌دهد: هنوز کامل دوران ریگان نیست اما درست جایی بین آمریکای میانی و فرهنگ نوظهور موج نو قرار دارد و همین تضاد، تماشای فیلم را جذاب می‌کند، حتی اگر سرگرمی بدی باشد. پس این فیلم فیلم بزرگی نیست، اما سرگرمتان می‌کند. ارزش دیدن دارد، ولی نه اگر مجبور باشید پول برایش بپردازید — مگر اینکه حس نوستالژی بر شما غلبه کند. «سوپرگرل» دومین شکست متوالی این فرنچایز است، هرچند کمی از «سوپرمن ۳» جالب‌تر جلوه می‌کند؛ حداقل تلاش می‌کند حول شخصیت اصلی‌اش داستانی منسجم‌تر بگوید، کاری که فیلم قبلی به‌خوبی از پسش برنیامد. هلن اسلتر در نقش سوپرگرل قابل‌قبول است؛ اشکالاتِ شخصیت بیشتر به نویسندگی برمی‌گردد تا به اجرا. برای من بهترین بخش فیلم بازی فِی داناوی است—شخصیت سلِنا لزوماً نقطه قوت نیست، اما اجرای داناوی پتانسیل داشت. پیتر اوتول نقش کوچکی دارد و حضور او خوشحال‌کننده است؛ در همین راستا حیف است که کریستوفر ریو از حضور کوتاهی سر باز زد، هرچند او را نمی‌توان سرزنش کرد. در مجموع، فیلم ناامیدکننده است؛ شاید زمان پخش کوتاه‌تر می‌توانست کمک کند.