فیلم Avatar 2009

این سینما است جیم، اما نه آن‌طور که ما می‌شناسیم. پس از بیش از دوازده سال شکل‌گیری در ذهن جیمز کامرون، این پروژه بالاخره اواخر 2009 به پرده آمد. با بودجه‌ای کلان و درآمدی نجومی در سراسر جهان، آواتار به‌راستی قطعه‌ای عظیم در تاریخ سینماست. فیلم در نسخه‌های دو‌بعدی و سه‌بعدی (و احتمالاً فرمت‌های دیگر) عرضه شد و هر ابزار پیشرفته‌ای که در دسترس...

این سینما است جیم، اما نه آن‌طور که ما می‌شناسیم. پس از بیش از دوازده سال شکل‌گیری در ذهن جیمز کامرون، این پروژه بالاخره اواخر 2009 به پرده آمد. با بودجه‌ای کلان و درآمدی نجومی در سراسر جهان، آواتار به‌راستی قطعه‌ای عظیم در تاریخ سینماست. فیلم در نسخه‌های دو‌بعدی و سه‌بعدی (و احتمالاً فرمت‌های دیگر) عرضه شد و هر ابزار پیشرفته‌ای که در دسترس بود، توسط کامرون و تیمش برای ساختن این بلاک‌باسترِ نهایی به‌کار گرفته شد. افسوس که در پشت این نمایش بصری خیره‌کننده، فیلم از نظر محتوایی سطحی است. بدون شک لذت‌بخش برای چشم و گوش است؛ جزئیات ریز حیرت‌انگیز و رنگ‌ها از هر فریم می‌درخشند. اما در شور خلق چنین باشکوهی، نویسندگی از عمق برخوردار نیست. داستان ساده است و پیام‌ها، وقتی کامرون از منبر پیام خودش را موعظه می‌کند، صرفاً کلیشه‌ای به‌نظر می‌رسند. آیا واقعاً به تلنگری دیگر درباره‌ی تجاوز به طبیعت نیاز داریم؟ یا یادآوری مداوم مداخلات نظامیِ آمریکا در سرزمین‌هایی که نیاتشان دست‌کم مشکوک است؟ بدتر از همه برخی دیالوگ‌هاست که بیش از حد ساده و کودکانه‌اند، گویی از زمین بازی مدرسه آمده‌اند. حس آشنایی با فیلم‌های بهتر نوشته‌شده مثل رقص با گرگ‌ها نیز قابل‌لمس است—گویا ساختار روایی برای کامرون به اندازه چشم‌نوازی‌های گران‌قیمت اهمیت نداشته. او شبیه ویلیام کَسِلِ مدرن است، با پول بسیار بیشتر. بازیگران عملکرد قابل قبولی دارند: زوئی سالدانا به نِیتیریِ آبی‌پوست روحیه‌ای جذاب و جنگجو می‌بخشد، سم وورثینگتون وجوه انسانی نقش را تا حدود زیادی حفظ می‌کند و سیگورنی ویور همان حرفه‌ای همیشگی است. اما طنز اینجاست که در فیلمی که در دو و سه‌بعدی می‌درخشد، شخصیت‌ها تک‌بعدی‌اند؛ به‌ویژه کلنلِ استیون لنگ که آن‌قدر خشن و قلدر است که انگار باید در فیلم‌های تستوسترونیِ بعدیِ سیلوِستر استالونه بازی کند. آواتار نامزد نه جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم و کارگردانی شد و سه جایزه—بهترین فیلم‌برداری، بهترین جلوه‌های بصری و بهترین طراحی صحنه—را برنده شد که بی‌تردید سزاوار بودند؛ اما همین جوایز بیش از هر چیز دیگری درباره‌ی عظمت فنیِ اثر به ما می‌گویند. امتیاز: 5/10 بازدید دوباره از آواتار عشق من به پاندر را تأیید کرد. جهان‌سازیِ دقیق و باشکوهِ جیمز کامرون، موسیقی به‌یادماندنیِ جیمز هورنر و تصاویر نوآورانه و خیره‌کننده که روایت زیبای داستان را تکمیل می‌کنند، تحسین‌برانگیزند. چطور ممکن است کسی این شخصیت‌ها را فراموش کند؟ بسیار مشتاق نمایش آی‌مکس «آواتار: راه آب» هستم. عالی!!! از نظر فنی فیلم بسیار خوبی است. این یکی از آن فیلم‌هاست که من نتوانستم کاملاً با آن ارتباط برقرار کنم. بی‌گمان می‌توان آن را تا حدی با ویرانی‌های زیست‌محیطی زمین توسط بشر پیوند داد، اما در اصل بیشتر یک اکشن-عاشقانهٔ استاندارد است که اهمیتش تا حد زیادی مدیون برجستگی‌های فنی‌اش است. سم وورثینگتون در نقش جیک، سربازی فلج، مأمور می‌شود تا در مأموریتی روی سیاره‌ای دور کمک کند؛ به او وعدهٔ عملی برای بازیابی حرکت داده می‌شود اگر حاضر شود با استفاده از دستگاه «آواتار» در میان ساکنان پاندره نفوذ کند. هرچه بیشتر این دنیای نو و رنگارنگ را کشف می‌کند، بیش‌تر با مردم و محیط زیباشان ادغام می‌شود. علاقه‌اش به نِیتیری و درک تدریجی‌اش از ماهیت مأموریت، او را در تقابل جدی با کورِیتچِ نظامی قرار می‌دهد. فیلم دربارهٔ طمعِ شرکت‌ها و بی‌توجهی فاحش نه تنها به طبیعت بلکه به جمعیت‌های بومی است؛ هرچند گاه‌به‌گاه تأثیرگذار، اما توسط بازیگران نسبتاً ضعیف، دیالوگ‌هایی که گاهی خطابه‌وار می‌شوند و بله—طولانی بودن بیش از حد، ضعیف شده است. از نظر بصری عالی‌ست و مهارت در ترکیب واقعیت با انیمیشن چشم‌گیر است؛ ولی داستان در نهایت سبک و کم‌عمق به‌نظر می‌رسد.