فیلم Metropolis 1927

متروپلیس یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما است. دکورهای حیرت‌انگیز، فیلم‌برداری درخشان، جلوه‌های ویژه پیشگامانه و قصه‌ای آینده‌نگر، آن را به اثری واجب‌دیدن برای هر عاشق سینما تبدیل کرده‌اند. داستان در آینده و در شهری به نام متروپلیس می‌گذرد که شهروندان در دو گروه جدا تقسیم شده‌اند: کارگران (که زیرزمین زندگی می‌کنند و شیفت‌های ده‌ساعته را در کنار ماشین‌های عظیمی که متروپلیس را به حرکت درمی‌آورند،...

متروپلیس یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما است. دکورهای حیرت‌انگیز، فیلم‌برداری درخشان، جلوه‌های ویژه پیشگامانه و قصه‌ای آینده‌نگر، آن را به اثری واجب‌دیدن برای هر عاشق سینما تبدیل کرده‌اند. داستان در آینده و در شهری به نام متروپلیس می‌گذرد که شهروندان در دو گروه جدا تقسیم شده‌اند: کارگران (که زیرزمین زندگی می‌کنند و شیفت‌های ده‌ساعته را در کنار ماشین‌های عظیمی که متروپلیس را به حرکت درمی‌آورند، می‌گذرانند) و اشراف (که در رفاه در شهر برین زندگی می‌کنند). بالاتر از همه این‌ها خالق متروپلیس، یوه فِردِرسِن (با بازی آلفرد آبِل) قرار دارد. پسرش فردِر (با بازی گوستاو فرولیش) عاشق زنی از طبقه کارگر به نام ماریا (بریتگه هلم) می‌شود؛ ماریایی که موعظه می‌کند میانجی‌ای خواهد آمد تا صلح و برابری بین کارگران و اشراف برقرار کند. یوه فِردِرسِن ماریا را تهدیدی برای «نظم» خود می‌بیند، بنابراین به همراه مخترعِ دیوانه، روتوانگ (رودولف کلاین-روگه)، او را ربوده و ظاهرش را روی رباتی کپی می‌کنند تا ایمان کارگران به ماریا را نابود کنند. اما روتوانگ نقشه‌ای مخفیانه دارد: برنامه‌ریزی ربات به‌گونه‌ای است که کارگران را وادار به تخریب شهر و ساقط‌کردن یوه فِردِرسِن کند؛ انتقام‌جویی روتوانگ به‌خاطر گناهی که فردِرسِن در گذشته مرتکب شده است. فریتس لانگ این فیلم را در سال 1927 ساخت و اثری بلاک‌باستر در زمان خودش بود. پس از نمایش نخست، نسخه آمریکایی فیلم به‌شدت کوتاه شد و نسخهٔ اصلی برای نزدیک به یک دهه گمشده به‌شمار می‌رفت. در سال 2008 نسخهٔ اصلی (هرچند بسیار آسیب‌دیده اما قابل تماشا) در آرژانتین پیدا شد و مبنای بازسازی آخرین نسخه در 2010 قرار گرفت. اگر قصد تماشای این فیلم را دارید (که قویاً توصیه می‌کنم)، نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ مبتنی بر نسخهٔ بازیابی‌شده را ببینید. متروپلیس علاوه بر جلوه‌های بصری، یک تصویر سینمایی قدرتمند از طبقات وجود انسانی ارائه می‌دهد: اینکه انسان‌ها همیشه در ساختاری سلسله‌مراتبی می‌کوشند جای خود را بیابند، چه این سلسله‌مراتب سزاوار باشد چه نباشد. فیلم نشان می‌دهد که اغلب آن‌که با مغزش زندگی می‌کند، موفق‌تر، راحت‌تر و قدرتمندتر از آن‌که نیروی کار را تامین می‌کند، خواهد بود. لانگ جامعه‌ای توتالیتر—هرچند نه لزوماً بدخواهانه از روی قصد—نقش‌آفرینی می‌کند که در آن هر کس جایگاهی مشخص دارد، به‌جز پسر «سرور». فردِر، جوانی بی‌قرار و بی‌معنی در زندگی روزمره، با دیدن وضعیت یک کارگر اخراج‌شده و سپس مواجهه با سبک‌زندگی‌ای که حتی نمی‌توانسته تصورش را بکند، دگرگون می‌شود و داستان با شتابی تفکرانگیز و اجتناب‌ناپذیر پیش می‌رود. موسیقی فیلم به‌طرزی درخشان از روزمرگی‌های خسته‌کننده تا انقلاب رهایی‌بخشِ محتوم ما را هدایت می‌کند و پیامدهای پیش‌بینی‌نشده و اغلب ویرانگر آن را نشان می‌دهد؛ مانند بطری شامپاین تکان‌خورده که دیر یا زود درش می‌جهد. این فیلم همچنین داستان عشقی است میان پسر و زنی که از نظر طبقاتی بسیار پائین‌تر از اوست. در پایان، مانند آتشِ جنگلی که همه را در مسیر خود می‌سوزاند، فیلم امید و خوش‌بینی را برنمی‌تابد اما نشان می‌دهد که جوانه‌های بازسازی و پدیدار شدنِ دوبارهٔ زندگی امکان‌پذیر است. به‌علاوه، متروپلیس به‌عنوان یک اثر سینمایی الهام‌بخش شمار زیادی از کارگردانان، فیلم‌برداران و روایت‌پردازان بعدی بوده است. خلاصه اینکه متروپلیس فیلمی واقعاً برجسته و واجب‌دیدن است — من آن را 10 از 10 می‌دانم.