فیلم Time Lapse 2014

برای فیلمی بی‌ادعا و کم‌تكلف، اثری بسیار مؤثر، هوشمندانه و خوش‌ساخت است. در این فیلم گروهی سه‌نفره از جوانانی که با هم زندگی می‌کنند (یک زوج و یک دوست مجرد) متوجه می‌شوند که پیرمردی که روبه‌روی خانه‌شان زندگی می‌کرد، چند روز پیش ناپدید شده و کسی از حالش خبر ندارد. با بررسی بیشتر، دوربین بزرگی را وسط اتاق پیدا می‌کنند و مجموعه‌ای از عکس‌های اتاق نشیمن...

برای فیلمی بی‌ادعا و کم‌تكلف، اثری بسیار مؤثر، هوشمندانه و خوش‌ساخت است. در این فیلم گروهی سه‌نفره از جوانانی که با هم زندگی می‌کنند (یک زوج و یک دوست مجرد) متوجه می‌شوند که پیرمردی که روبه‌روی خانه‌شان زندگی می‌کرد، چند روز پیش ناپدید شده و کسی از حالش خبر ندارد. با بررسی بیشتر، دوربین بزرگی را وسط اتاق پیدا می‌کنند و مجموعه‌ای از عکس‌های اتاق نشیمن خودشان را می‌یابند که آن دستگاه مرموز گرفته؛ عکس‌هایی که عجیب‌تر اینکه وقایعِ روز بعد را ثبت کرده‌اند. از ترسِ دست‌کاری در آینده و برای جلوگیری از وقوعِ اتفاقات ناگوار، تصمیم می‌گیرند مطابقِ آن عکس‌ها رفتار کنند، با این نگرانی که شاید مخترع دستگاه قربانی تلاش برای تغییر آینده شده باشد. اما همه‌چیز پیچیده‌تر می‌شود وقتی آن‌ها شروع می‌کنند از دستگاه برای درآمدزایی استفاده کنند. داستان فیلم بر پایه فیلمنامه‌ای هوشمند و خوش‌ساخت پیش می‌رود و تقریباً نود دقیقه سینمای خوب را به تماشاگر ارائه می‌دهد، هرچند از کلیشه‌ها و قابل‌پیش‌بینی‌ بودن کاملاً خالی نیست (مثل ماجرای خیانت عاشقانه میان دوستان). اگرچه بودجه اثر اندک است، خلاقیت بالا نتیجه‌ای مثبت را رقم زده است. ترکیب بازیگران محدود فیلم به‌خوبی توسط تریوی مت او’لری، دنیل پانابیکر و جورج فین هدایت می‌شود. بین این سه بازیگر هماهنگی و هم‌دلی چشمگیری حس می‌شود که در اجرا نیز مشهود است. هرچند بازیگران دیگری مانند آمن جوزف و جیسون اسپیساک نیز در فیلم حضور دارند، محور اصلی داستان همچنان بر دوش همین سه بازیگر است. از نظر فنی، با وجود محدودیت‌های ناشی از لوکیشن، آنچه انجام شده حرفه‌ای است و در اجرای فنی دقت به‌کار رفته است. فیلم‌برداری جالب‌توجه است و جلوه‌های بصری و ویژه نیز مؤثر عمل می‌کنند.