انیمیشن Trolls 2016

پیام فیلم درباره آموزش حقیقت پشت اعتقادات جعلی است. این فیلم بهتر از برچسبی است که به آن زده شده بود. من، با اینکه بزرگسال، مرد و مجردم، از آن لذت بردم. بیش از همه حال‌وهوای فیلم شبیه فیلم کودکان خردسال است تا مخاطبان دیگر. فیلم بر اساس عروسک‌های معروف ساخته شده؛ معمولاً اول فیلم می‌آید و بعد عروسک‌ها به بازار می‌آیند، اما اینجا مفهوم معکوس...

پیام فیلم درباره آموزش حقیقت پشت اعتقادات جعلی است. این فیلم بهتر از برچسبی است که به آن زده شده بود. من، با اینکه بزرگسال، مرد و مجردم، از آن لذت بردم. بیش از همه حال‌وهوای فیلم شبیه فیلم کودکان خردسال است تا مخاطبان دیگر. فیلم بر اساس عروسک‌های معروف ساخته شده؛ معمولاً اول فیلم می‌آید و بعد عروسک‌ها به بازار می‌آیند، اما اینجا مفهوم معکوس است و قابل قبول. نه به بزرگی آثار دیزنی یا پیکسار، اما دریم‌ورکس همیشه بعد از آن دو قرار دارد و طبق همین معیار باید انتظارتان را تنظیم کنید. فیلم مثل اغلب انیمیشن‌ها موسیقایی است و یکی از قطعاتش تا فهرست آهنگ‌های برتر جوایز اسکار ۲۰۱۷ هم رفت، هرچند فیلم به فهرست بهترین فیلم انیمیشنی راه نیافت. کارگردان کسی است که یکی از دنباله‌های مجموعه «شرک» را ساخته است. از نظر فنی فیلم چشم‌نواز است: شخصیت‌ها بانمک‌اند، رنگ‌ها زنده‌اند، آهنگ‌ها و موسیقی مناسب‌اند و صداپیشگی‌ها به‌خصوص برجسته‌اند. از نظر داستان هم خراب نیست، تنها نکته مشکل‌ساز ممکن است مفهوم خورده شدن ترول‌ها باشد که بچه‌های خیلی کوچک را بترساند. برای خانواده‌ها مناسب است و اگر به‌صورت دیجیتال 3D تماشا کنید، بهتر هم می‌شود. مدت فیلم مناسب و ریتم آن خوب است. مثل اسمورف‌ها، گنوم‌ها و پری‌ها، این ترول‌ها هم به فهرست موجودات کودکانه‌ای اضافه می‌شوند که بچه‌ها با آن بزرگ می‌شوند. اگر بزرگسالید و فقط فیلم‌های بزرگسالانه را می‌پسندید، شاید ارزش وقت گذاشتن نداشته باشد؛ این فیلم صرفاً سرگرم‌کننده است و من آن را به کودکان خردسال قویاً توصیه می‌کنم. ۷/۱۰ --- آیا یاد آن اسباب‌بازی‌هایی می‌افتید که می‌شد پِیِتی روی آن فشار داد و خمیر بازی از بدن بیرون می‌آمد و از سوراخ‌های سر مثل موی رنگی خارج می‌شد؟ این ترول‌ها همان را به من یادآوری کردند — بهشت تبلیغات‌چی‌ها، سازندگان اسباب‌بازی و حتی زنجیره‌های فست‌فود. داستان اصلی درباره ترول‌های آرام است که وقتی برگن‌ها می‌آیند و قصد دارند آن‌ها را برای «ترول‌ستی» بخورند، مجبور به فرار می‌شوند. «پادشاه پِپی» و دختر خوش‌بین و آزاردهنده‌اش «پاپی» مردم را به پناهگاهی می‌برند، اما حضور غافلگیرکننده دشمنان یعنی پاپی و دوستش «برنچ» را وادار می‌کند تا برای نجاتشان راهی سفری شوند تا آن‌ها را از چنگال بی‌رحم «آشپز» و پادشاه جوان «گریستل» نجات دهند. پس از آن مجموعه‌ای از ماجراها آغاز می‌شود؛ آن‌ها باید واقعاً از دیگ و آتش فرار کنند، مانع از این شوند که قومشان به‌عنوان خوراک سرو شود و شاید، فقط شاید، بتوانند دشمنان را قانع کنند که خوشبختی واقعاً با خوردن ترول به‌دست نمی‌آید — مگر اینکه ترول شکلاتی باشد. این فیلم احتمالاً برای کودکان خیلی کوچک خوب کار می‌کند — رنگ‌های پرجنب‌وجوش، چند آهنگ برای شاد کردن فضا و اندکی موعظهٔ ساده دربارهٔ آنچه در زندگی مهم است دارد. فیلمی است که یک‌بار تماشا می‌کنید و بعید می‌دانم نیاز به بازدید دوباره داشته باشد. --- «ترول‌ها» از آن فیلم‌های خوشایند و غیرمنتظره است. صادقانه بگویم قبل از دیدن اطلاعات زیادی نداشتم، اما از عروسک‌های ترول — آن پیرمرد با موی صورتی — خاطره‌ای داشتم و فکر نمی‌کردم فیلمی دربارهٔ آن‌ها تأثیر خاصی بگذارد. در عمل، فیلم سرگرم‌کننده، سبک و به‌موقع بامزه است. فیلم ریتم تند و موسیقی‌هایی دارد که ناخودآگاه به ریتم‌شان پا می‌زنید؛ انتخاب آهنگ‌ها حرفه‌ای است و هر قطعه با صحنهٔ مربوطه هماهنگی دارد. شاید به‌نظر برسد تعداد آهنگ‌ها نسبت به صحنه‌ها زیاد است، اما خودم مطمئن نیستم که این نکته مشکل‌ساز باشد. گروه صداپیشگان هم قابل تحسین‌اند. آنا کندریک انتخاب قابل‌اطمینانی برای نقش اصلی است و جاستین تیمبرلیک، کریستوفر مینتز-پلاس، زویی دِشانِل و کریستین بارانسکی حمایت محکمی ارائه می‌دهند. صداهای آشنای دیگری هم در پس‌زمینه حضور دارند، از جمله راسل برند (که نوعی بازی هولناک از خود آینده‌اش ارائه می‌دهد؟) و جان کلیز. فیلم خوشایند و غافلگیرکننده‌ای بود؛ حالا کنجکاوم که دنباله‌ها تا چه حد موفق بوده‌اند و قرار است به زودی آن‌ها را ببینم.