فیلم The Bronze 2015

زندگی یک کشاورز خودخواه و بداخلاق که مدال المپیک دارد. از اینکه فیلم این‌طور دیده شده متعجبم. یعنی فیلم بر اساس داستان واقعی نبود، اما اصلاً فیلم بدی هم نبود. داستان و بازی‌ها در حد قابل‌قبولی بودند و تم تا حدی الهام‌بخش است. در ورزش همه‌چیز تا حدی مربوط به بردن مدال است، اما یک جایی می‌رسد که به دلایل مختلف راه ما به پایان می‌رسد؛...

زندگی یک کشاورز خودخواه و بداخلاق که مدال المپیک دارد. از اینکه فیلم این‌طور دیده شده متعجبم. یعنی فیلم بر اساس داستان واقعی نبود، اما اصلاً فیلم بدی هم نبود. داستان و بازی‌ها در حد قابل‌قبولی بودند و تم تا حدی الهام‌بخش است. در ورزش همه‌چیز تا حدی مربوط به بردن مدال است، اما یک جایی می‌رسد که به دلایل مختلف راه ما به پایان می‌رسد؛ با این حال روش‌های دیگری هست برای استفاده از استعدادها، مثل مربیگری و تشویق استعدادهای جوان. این همان چیزی است که فیلم درباره‌اش حرف می‌زند و از تماشای آن لذت بردم. نکته برجسته این است که فیلم ظاهری شبیه زندگی‌نامه داشت، اما واقعاً چنین نیست. فیلمنامه نسبتاً خوب نوشته شده اما داستان پیش‌بینی‌پذیر است، به‌ویژه بخش‌های عاشقانه که کمی از مد افتاده‌اند. بخش‌های ورزشی تازگی داشتند. شوخی‌ها معمولی بودند. سکانس رابطه جنسی قابل‌توجه بود؛ شاید کمی اغراق‌شده باشد، ولی نمایشی از حرکات ژیمناستیک خوب و ترکیب‌بندی‌شده ارائه می‌داد. احساس پدر و دختر را دوست داشتم؛ دیالوگ‌ها خیلی احساسی نبودند، اما دیدن پدری که برای ایستادن دخترش به پا می‌جنگد، واقعاً دلگرم‌کننده بود. فیلمی زنانه است و هر دو بازیگر زن اصلی عالی بودند. حرکات ژیمناستیک چشم‌گیر بودند و طبیعتاً در برخی صحنه‌ها بدل‌کار به کار رفته بود. مدت زمان مناسب و فیلم‌برداری در مکان‌های زیبا داشت. فیلمی با بودجه کم که ظرف یک ماه فیلم‌برداری شده اما کیفیت ساخت خوبی دارد. فیلم سرگرم‌کننده است؛ تنها ناامیدی این است که در گیشه آن‌طور که انتظار می‌رفت موفق نبود. این بهترین فیلم ورزشی تاریخ نیست، اما به نظرم یک بار دیدن ضرری ندارد — بعد از امتحان کردن متوجه می‌شوید. ۷ از ۱۰ ------------------------ تماشای بسیار خوبی بود، دوباره می‌بینم و پیشنهاد می‌کنم. در نهایت فیلمی که ثابت می‌کند ملیسا راوش همان جذاب سریال «تئوری بیگ‌بنگ» بود. ملیسا راوش فیلم را کاملاً به دوش می‌کشد و نشان می‌دهد که بدون هیچ تردیدی می‌تواند از کمدی زمخت تا درام روان‌شناسانه را به خوبی اجرا کند. شیوه «باشخصیتِ عصبانی و خودخواه» زود تکراری می‌شود، اما در طول فیلم تغییر می‌کند و غیرقابل‌تحمل نیست؛ و در مقابل هر میزان جدیت ملیسا، هیلی لو ریچاردسون با نقش «خوش‌قیافه ساده» پاسخی شاد و متضاد می‌آورد که ترکیب عالی‌ای ایجاد می‌کند. ذکر ویژه برای سباستین استن که در یکی از حیرت‌انگیزترین سکانس‌های جنسی که دیده‌ام به ملیسا کمک کرده — و مسئله صرفاً شنیع بودن نیست؛ آن سکانس هم‌زمان زیبا، خنده‌دار و شهوانی بود. فیلم خنده‌دار است، اما این خنده گاهی به‌نوعی است که انگار به‌رغم خودِ فیلم می‌خندید، و طنزی تاریک و ویژه دارد.