سریال Bodies

پایان‌بندی کاملاً بی‌معنی است و کل سریال را خراب می‌کند؛ حفره‌های داستانی همه‌جا دیده می‌شوند. از این واقعیت شروع می‌کنم که دیگر هیچ‌کس از دههٔ چهل باقی نمی‌ماند—نه فقط شخصیت مرکزی؛ حداقل در لندن آدم‌های دیگری جای آن‌ها را گرفته‌اند. اگر دربارهٔ «اثر پروانه‌ای» چیزی نمی‌دانید، اصلاً سراغ ساخت فیلم یا سریال سفر در زمان نروید؛ شاید بشود مسئلهٔ چرخهٔ علت و معلولی (تخم یا...

پایان‌بندی کاملاً بی‌معنی است و کل سریال را خراب می‌کند؛ حفره‌های داستانی همه‌جا دیده می‌شوند. از این واقعیت شروع می‌کنم که دیگر هیچ‌کس از دههٔ چهل باقی نمی‌ماند—نه فقط شخصیت مرکزی؛ حداقل در لندن آدم‌های دیگری جای آن‌ها را گرفته‌اند. اگر دربارهٔ «اثر پروانه‌ای» چیزی نمی‌دانید، اصلاً سراغ ساخت فیلم یا سریال سفر در زمان نروید؛ شاید بشود مسئلهٔ چرخهٔ علت و معلولی (تخم یا مرغ) را پذیرفت، اما این اشتباهات را نه. از طرفی باز هم شاهد پرداختن به موضوعات جنسی با تأکید هستیم؛ با اینکه هیچ مشکلی با افراد همجنس‌گرا ندارم، اما از تحمیل ایده‌ها و تبلیغات خسته‌ام، وقتی هدفم صرفاً سرگرمی است. همچنین از این پایان‌های شیرین و تصنعی خسته شده‌ام—همیشه همین نوع پایان‌ها در سریال‌های بریتانیایی تکرار می‌شود. در میان آثار سفر در زمان، The Bodies از نظر سبک فیلمنامه‌نویسی دقیق و در چارچوبی کلاسیکِ بریتانیایی قرار دارد. به پیچیدگی یا ابهام برخی آثار مثل سریال بی‌نظیر آلمانی Dark نیست، اما به‌اندازهٔ کافی کنجکاوی‌برانگیز است: همان جنازه در سه دورهٔ زمانی پیدا می‌شود و آینده‌ای ظاهراً ایده‌آل با هزینه‌ای بالا نشان داده می‌شود. لباس‌ها و طراحی صحنه خوب‌اند (هرچند در برخی جهات محدود)، و به زندگی شخصی سه کارآگاه اصلی نیز اشاره‌هایی شده—تا پایان عملاً از جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری استفاده نشده. سریال چیز انقلابی به ژانر اضافه نمی‌کند، اما خوب ساخته شده و نسبتاً جمع‌وجور است. نکتهٔ مثبت این است که سریال وقت می‌گذارد تا همه‌چیز را توضیح دهد و بسیاری از مسائل را جمع کند، هرچند این توضیحات عمدتاً در قسمت‌های آخر ارائه می‌شوند و داستان عاری از ایراد و حفره نیست (مثلاً تصمیم به فرستادنِ یک فرد فلج‌شده از طریق دستگاه زمان بسیار نامعقول بود). شاید بهترین تصمیم این بود که سریال به‌صورت بسته و تک‌فصل باقی بماند. می‌توانست زمان بیشتری به کنش‌ها و درام‌های درونی شخصیت‌ها اختصاص دهد؛ بعضی مسیرها و تصمیمات واقعاً غیرمنطقی‌اند و شکاف‌های سنی بین دوره‌ها گاهی سورئال جلوه می‌کند (مثل کارآگاهِ 1891 که همسر و دخترش هم‌سن به‌نظر می‌رسند). بازی‌ها نسبتاً خوب است. به‌طور کلی ارزش وقت گذاشتن دارد—فقط قسمت آخر کمی درهم و شلوغ است. پیشنهاد می‌کنم؛ امتیاز 7.1 از 10 (نمرهٔ B).