فیلم Boy 2010

اجرای جیمز رولستون در این فیلم واقعاً لذت‌بخش است؛ شور و شوق او از قابِ نمایش بیرون می‌زند. شخصیت او حتی اسم هم ندارد، با مادربزرگش زندگی می‌کند و با «راکی» ـ که توجه همه را می‌رباید ـ همراه است؛ راکی به‌ظاهر قدرت‌های فوق‌العاده‌ای دارد، البته نه واقعاً! او یک طرفدار سرسخت مایکل جکسون است و تنها پدرش می‌تواند تا حدودی به این میزان پرستش...

اجرای جیمز رولستون در این فیلم واقعاً لذت‌بخش است؛ شور و شوق او از قابِ نمایش بیرون می‌زند. شخصیت او حتی اسم هم ندارد، با مادربزرگش زندگی می‌کند و با «راکی» ـ که توجه همه را می‌رباید ـ همراه است؛ راکی به‌ظاهر قدرت‌های فوق‌العاده‌ای دارد، البته نه واقعاً! او یک طرفدار سرسخت مایکل جکسون است و تنها پدرش می‌تواند تا حدودی به این میزان پرستش نزدیک شود. پدرش «آلامین» (تایکا وایتیتی) فعلاً در زندان است، و بنابراین تصور کنید هیجان این پسر وقتی که مادربزرگ مجبور می‌شود برای یک هفته به یک مراسم خاکسپاری برود، چه‌قدر زیاد می‌شود، درست همان موقع که پدر و چند تا از دوستانش سر می‌رسند. پسرک چنان درگیر است که نمی‌فهمد آن‌ها فقط برای تفریح «حفر گودال در باغ» نمی‌کنند؛ دنبال غنیمتِ دزدیده‌ای هستند که جایی دفن شده. سوال در واقع این نیست که آیا غنیمت پیدا می‌شود یا نه، بلکه این است که چه کسی آن را پیدا خواهد کرد و با وجود یک بز همیشه گرسنه که همواره نزدیکِ صحنه است، آیا غنیمت سالم می‌ماند؟ این فیلم، مطالعه‌ای دوست‌داشتنی از زندگی روستایی نیوزیلند در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ است؛ جامعه‌ای کوچک و صمیمی که همه — یا دست‌کم تنها زنِ محل (ریچل هاوس) — مراقب این بچه‌ها هستند؛ از «دالاس» و «دایناستی» تا حتی «فالکون کراست». او و آلامین گه‌گاه درگیر می‌شوند، به‌ویژه وقتی او بیش‌تر و بیش‌تر کلافه می‌شود چون پولش را پیدا نمی‌کند، اما همه‌چیز بامزه و دلنشین است. در دل ماجرا، او به‌نوعی به پسرش اهمیت می‌دهد و هرچه جست‌وجو ادامه می‌یابد، رابطهٔ میانشان شکل می‌گیرد — نه به‌طور پیش‌بینی‌شده ولی با فراز و فرودهای سرگرم‌کننده و کلی دیالوگ‌های ساده، خودمانی و شوخ‌طبع از سوی تقریباً همهٔ بازیگران. فیلم زیبایی محیط را هم به نمایش می‌گذارد، اما بیش از همه «راکی» جذاب است؛ کوچک‌ترین اشارهٔ انگشت او می‌تواند اشیاء را پرتاب کند یا حتی مردگان را زنده کند که این موضوع برایم بسیار خنده‌دار بود. آیا ما در کودکی گمان نمی‌کردیم که نوعی قدرت جادویی داریم؟ توانایی‌های او با انیمیشن‌های کودکانه — حتی روی کاغذ چهارخانه — نمایش داده می‌شود و تماشای آن لذت‌بخش است. فیلم کمی در اواخر راه از نفس می‌افتد و شاید شوخی‌ها در پایان خسته‌کننده شوند، اما در کل نگاهی سرگرم‌کننده به زندگیِ خانوادگی نه‌چندان منظم است و دیدنش برای یک ساعت و نیم کاملاً ارزش دارد.