فیلم The Magnificent Seven 2016

ژانر وسترن در سال‌های اخیر آرام‌آرام به سینما بازگشته و بازسازی‌ها و آثاری چون Hell or High Water و The Hateful Eight نشان دادند که هنوز طرفداران پروپاقرصی دارد. در این فضا آنتوان فوکا به سراغ بازسازی مدرن The Magnificent Seven رفته است؛ فیلمی اکشنِ گلوله‌باران که تلاش می‌کند حس و حال کلاسیکِ وسترن‌های قدیمی را با زبانی امروزی منتقل کند. داستان در سال ۱۸۷۹ می‌گذرد:...

ژانر وسترن در سال‌های اخیر آرام‌آرام به سینما بازگشته و بازسازی‌ها و آثاری چون Hell or High Water و The Hateful Eight نشان دادند که هنوز طرفداران پروپاقرصی دارد. در این فضا آنتوان فوکا به سراغ بازسازی مدرن The Magnificent Seven رفته است؛ فیلمی اکشنِ گلوله‌باران که تلاش می‌کند حس و حال کلاسیکِ وسترن‌های قدیمی را با زبانی امروزی منتقل کند. داستان در سال ۱۸۷۹ می‌گذرد: بارثولومیو بوگ، کارخانه‌دار ظالمی است که شهر معدن‌کاری روزکریک را تحت فشار قرار داده و با خشونت و تصاحب زمین‌ها، اهالی را آواره یا نابود می‌کند. اما اما کَلن، زن ساکن شهر، برای نجات مردم به سام چیسولم — کابویی مقتدر و مأمور — (با بازی دنزل واشنگتن) روی می‌آورد. چیسولم به‌تدریج گروهی از تیراندازان را گرد هم می‌آورد: جاش فارادی قمارباز و متخصص بمب‌گذاری (کریس پِرَت)، گودنایت روبيشو — تک‌تیرانداز متزلزل از جنگ (ایتن هاوک)، بیلی راکس ـ آدم‌کشِ چابک (بیونگ-هون لی)، ردیابی‌چی جک هورن (وینسنت دُنافریو)، رِد هارویست جنگجوی کومانچه و واسکز مجرم مکزیکی. آنها اهل آموزش مردم شهر و ایستادگی‌ در برابر نیروهای بوگ می‌شوند و فیلم به نبرد نهاییِ محافظان علیه ارتش مزدورِ سرمایه‌دار می‌انجامد. فیلم در مقامِ بازسازیِ بازسازیِ یک کلاسیک (خود فیلمِ ۱۹۶۰ بر پایه Seven Samurai ساخته آکیرا کوروساوا بود) ادعا نمی‌کند اثر جدیدی خلق کرده؛ هدف واضح‌تر، ساختن یک وسترن سرگرم‌کننده و همه‌پسند برای عصر حاضر است. در این راستا فوکا و تیمش در طراحی صحنه، بدل‌کاری‌ها و ساختار اکشن موفق‌اند: سکانس‌های درگیری و تیراندازی هیجان‌انگیز، لوکیشن‌های وسیع و موسیقیِ حماسی فضاسازیِ قدرتمندی دارند و از نظر فنی فیلم یک تجربه‌ی «پاپ‌کُرنی»ِ خوش‌ساخت ارائه می‌دهد. از لحاظ بازیگری، دنزل واشنگتن در نقش چیسولم بسیار مقتدر و کاریزماتیک ظاهر می‌شود و لیدر گروه را با آرامش و قدرتی قابل‌اطمینان بازی می‌کند. کریس پرت نقشِ شوخ‌طبعِ فارادی را با انرژی و جذابیت ایفا می‌کند و ایتن هاوک گودنایتِ آسیب‌دیده را با تأثیرگذاری خوب بازی می‌کند؛ هالی بنت نیز به عنوان اِما کاراکتری با عمق غیرمنتظره ارائه می‌دهد که نقشی فعال در روایت دارد. وینسنت دُنافریو و دیگر بازیگران مکمل نیز رنگ و بوی خاص خود را به گروه می‌دهند، و پیتر سارسگاردِ منفی کار نیز حضورِ تهدیدآمیزی دارد هرچند از نظر فراوانی و عمقِ پرداخت شخصیت کمتر امکان بروز می‌یابد. نقدهای اصلی به فیلم از نظر ساختاری و محتوایی است. شخصیت‌ها عمدتاً عمق روانی چندانی ندارند و بیش‌تر به عنوان «تیپ»های وسترنی عرضه شده‌اند تا چهره‌های پیچیده؛ این مسئله به‌خصوص برای مخاطبی که دنبال بازسازیِ متفاوت و تأمل‌برانگیز است، محدودیت‌آفرین است. برخی جزئیات داستانی و تاریخی نیز مورد انتقاد قرار گرفته‌اند؛ مثلاً استفاده و نحوه به‌کارگیری مسلسل گاتلینگ در فیلم از زاویه‌ی تاریخی و فنی واقع‌گرایانه نیست و برخی راه‌حل‌های نمایشی در پایان‌بندی پیچیده یا باور‌پذیری کم‌تری دارند. همچنین برخی منتقدان به تلاش‌هایِ فیلم برای دمیدن تنوع قومی در گروه هفت نفری اشاره کرده‌اند که از دید آن‌ها هم مزیتی امروزی و هم نقطه‌ای از دوری از واقعیات تاریخی به‌شمار می‌آید. در مجموع، The Magnificent Seven نسخه‌ای است که می‌خواهد بیش از آن‌که یک بازتعریف عمیق و هنری باشد، سرگرمیِ مدرن و پرتحرکی ارائه دهد: اکشنِ خوب، بازی‌های قابل‌قبول و تولیدِ فنی چشم‌گیر از جمله نقاط قوت‌اند؛ ضعف‌ها اما در عمق شخصیت‌پردازی، چند ابهام داستانی و بعضی تصمیم‌های نمایشی دیده می‌شود. بنابراین اگر دنبال یک وسترن سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت با بازی دنزل واشنگتن و گروهی از بازیگران شناخته‌شده هستید، این فیلم می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش باشد؛ اما آن را نباید با نسخه‌های کلاسیکِ تأثیرگذار وسترن یا نمونه‌های عمیق‌تر ژانر مقایسه کرد.