فیلم Priscilla 2023

«پریسیلا» در قلمروی آشنای فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای حرکت می‌کند و کاوشی ظریف از زندگی پریسیلا پرسلی ارائه می‌دهد. اجرای کایلی اسپینی که بهترین نقش‌آفرینی حرفه‌ای اوست، با ظرافت وارد پیچیدگی‌های یک رابطه سمی می‌شود و جیکوب الوردی نیز تصویری قابل‌قبول از الویس ارائه می‌دهد. سوفیا کاپولا به‌طور واقعی مبارزات پریسیلا با عشق و شهرت را به تصویر می‌کشد، اگرچه گاهی روایت تکراری می‌شود. با این حال، در پایان...

«پریسیلا» در قلمروی آشنای فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای حرکت می‌کند و کاوشی ظریف از زندگی پریسیلا پرسلی ارائه می‌دهد. اجرای کایلی اسپینی که بهترین نقش‌آفرینی حرفه‌ای اوست، با ظرافت وارد پیچیدگی‌های یک رابطه سمی می‌شود و جیکوب الوردی نیز تصویری قابل‌قبول از الویس ارائه می‌دهد. سوفیا کاپولا به‌طور واقعی مبارزات پریسیلا با عشق و شهرت را به تصویر می‌کشد، اگرچه گاهی روایت تکراری می‌شود. با این حال، در پایان بازی تاثیرگذار اسپینی فیلم را آن‌قدر ارتقا می‌دهد که قطعاً آن را به طرفداران این ژانر یا موضوع توصیه می‌کنم. امتیاز: B- --- از نظر سینمایی نسبتاً بی‌رمق است. دیدن تصویری متفاوت از الویس پرسلی که تماشایش ناخوشایند اما دیدنی است، جالب است و این داستان باید گفته می‌شد؛ اما همین جایی است که نکات قابل‌توجه من دربارهٔ این فیلم تمام می‌شود. به‌عنوان یک فیلم، نسبتاً کسل‌کننده است. قانع نشده‌ام که آن‌قدر محتوا وجود دارد که بخواهد در قالب یک فیلم تقریباً ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه‌ای روایت شود. با این وجود باید بگویم کایلی اسپینی اجرای محکمی در نقش اصلی دارد. از نظر من جیکوب الوردی در نقش الویس نکتهٔ مثبتی نیست. اگر نمی‌دانستم او نقش الویس را بازی می‌کند، واقعاً حدس نمی‌زدم که خواننده باشد، مگر به‌خاطر چند دست لباس و حالتِ مو در پیشانی. به‌ویژه لهجه‌اش به نظرم نامناسب بود؛ در صحنه‌های تلفنی صدایش بیشتر شبیه نیکلاس کیج بود. از نظر بصری دست‌پا بسته نشده و به‌درستی کنار هم قرار گرفته، اما صادقانه بگویم این فیلم تأثیری بر من نگذاشت. احساس نمی‌کنم چیز جدیدی دربارهٔ «پریسیلا» یاد گرفتم. متأسفانه بعید می‌دانم این فیلم را در بلندمدت به خاطر بیاورم. --- بعد از تماشای اخیر «مائسترو» (۲۰۲۳) از برادلی کوپر و «همسر چایکوفسکی» (۲۰۲۲)، داشتم فکر می‌کردم آیا سوفیا کاپولا می‌خواهد ناگهان ما را با تصویر متفاوتی از الویس شگفت‌زده کند یا نه. پریسیلای جوان (با اجرای قابل‌قبول کایلی اسپینی) برای دیدار با او (جیکوب الوردی) در آلمان دعوت می‌شود، جایی که هر دو همراه پدرش در ارتش آمریکا خدمت می‌کنند. او هنوز ۱۶ سال نشده است و با سرپرستی به خانهٔ الویس برده می‌شود، جایی که مشخص است آن‌ها به هم علاقمند می‌شوند. الویس به وطن بازمی‌گردد و پس از مدتی از او دعوت می‌کند تا به گریس‌لند بیاید. در این مرحله او کاملاً شیفته شده و آنچه دنبال می‌آید داستان رشد رابطهٔ آن‌هاست. باید گفت که همیشه هم مسیرشان هموار نیست؛ الویس بسیار کاریزماتیک است اما زودخشم، کنترل‌کننده و بسیار آینده‌نگر است. همچنین تمایل چندانی به کامل کردن رابطه نشان نمی‌دهد. تاریخ بقیهٔ ماجرا را می‌گوید و با اینکه خودِ پریسیلا تهیه‌کنندهٔ اجرایی فیلم است، ما از واقعیت‌ها—آن‌طور که او دیده—بیش از حد دور نمی‌شویم. جای تعجب است که والدین او اجازه دادند دختر نوجوان‌شان نیمهٔ دیگر دنیا، با یک ستارهٔ میلیاردر زندگی کند، و بدیهی است که او به‌زودی برای همراهی با برنامهٔ زندگی او قرص‌ها و مواد بالا و پایین‌کننده مصرف می‌کند. گاهی این فیلم نگاه قدرتمندی به خواسته‌های هر دو طرف از رابطه و چگونگی ناسازگاری آرزوها و تعهدات‌شان ارائه می‌دهد. همچنین نشان می‌دهد که او چگونه به تدریج احساس ارزش و پیوستگی خود را از دست می‌دهد و روزمرگی‌اش خالی و منزوی می‌شود، در حالی که دسترسی به پول نامحدود دارد اما احساس موردنیاز بودن یا دوست‌داشته‌شدن را ندارد. اما ریتم فیلم یکی از چیزهایی است که به نظرم نقصان ایجاد می‌کند: او می‌آید، می‌رود، فیلمی می‌سازد، «حاشیه‌های» رابطه دارد، بازمی‌گردد و دوباره تکرار می‌شود. همچنین کمبود واقعی موسیقی الویس محسوس است؛ هرچند قرار نیست فیلم دربارهٔ او باشد، موسیقی‌اش بخش جدایی‌ناپذیر جذابیت و شخصیت او بود—نادیده گرفتن این عنصر شخصیت او را کم‌رمق می‌کند و الوردی چندان توانایی ندارد که به‌تنهایی شخصیت او را پررنگ کند. متأسفانه کل اثر برایم سطحی آمد؛ هرچند صحنه‌پردازی زیباست، نگاه کلی بیش از حد استریل و فاقد شور، قدرت و عمق است. --- وقتی فیلمی می‌خواهد زندگی یک شخصیت محبوب را به تصویر بکشد، معمولاً بهترین نتیجه را زمانی می‌دهد که پرتره‌ای جامع از آن فرد ارائه کند. اما در این بیوگرافی از همسر آیکون راک‌اندرول الویس پرسلی، بیننده تصویری می‌بیند که به‌نظر تنها نیمی از داستان را روایت می‌کند. نویسنده-کارگردان، سوفیا کاپولا، بر سال‌هایی از زندگی پریسیلا (با بازی کایلی اسپینی) با الویس (جیکوب الوردی) تمرکز دارد. آن‌ها وارد رابطه‌ای صادقانه و عاشقانه می‌شوند که متأسفانه قربانی مشکلاتی چون مواد مخدر، اسلحه، خیانت‌ها، جدایی‌های طولانی و رفتارهای کنترل‌گرانه—که عمدتاً از سوی الویس آغاز می‌شود—می‌گردد و در نهایت به جدایی‌شان می‌انجامد (و گاهی فیلم بیشتر دربارهٔ اوست تا او). متأسفانه این انتخاب روایی، بسیاری از دستاوردهای شخصی و حرفه‌ای مهمِ زندگی مستقل پریسیلا را که الهام‌بخش‌اند، کنار می‌گذارد؛ داستانی که کاملاً و به‌شیوه‌ای عجیب نادیده گرفته شده است. در نتیجه، تماشاگر عمدتاً تصویری از شخصیتی عمدتاً تابع می‌بیند که به‌ندرت شورشی نشان می‌دهد تا اینکه ناگهان شجاعت خروج را به‌دست می‌آورد، و هیچ چیزی دربارهٔ موفقیت‌های بعدی او گفته نمی‌شود. علاوه بر این، چندین خط داستانی حس می‌شوند که ناتمام یا کم‌پرورش‌اند و تماشاگر را در ابهام می‌گذارند. از جنبه‌های مثبت، «پریسیلا» در چند بخش از آثار خوب (هرچند تعجب‌آوراً متعارف) کاپولاست؛ در فیلم‌برداری و تدوین و در نمایش متعادل الوردی از الویس شواهدی برای این ادعا هست. با این حال، مانند دیگر آثار کاپولا، این فیلم هم به بهبود در نگارش، پرداخت شخصیت‌ها و ساختار کلی داستان نیاز دارد. همسر یک پادشاه واقعاً شایستهٔ برداشت بهتری بود.