فیلم I Saw the Light 2015

ظاهراً همه‌چیز برای موفقیت فراهم بود: جوانی که با موسیقی‌اش آمریکا را مفتون کرد، مردی خوش‌قیافه و جذاب اما پر از عیب که زندگی را تا حد امکان می‌زیست — دل‌باز، خیانت‌کار و اهل نوشیدن... پس چگونه مارک آبراهام توانست همهٔ این‌ها را تبدیل به یک فیلم تلویزیونی خسته‌کننده کند؟ تام هیدلستون در نقش اصلی حضور دارد، اما عملاً کاری با آن نکرده است. تقلیدش از...

ظاهراً همه‌چیز برای موفقیت فراهم بود: جوانی که با موسیقی‌اش آمریکا را مفتون کرد، مردی خوش‌قیافه و جذاب اما پر از عیب که زندگی را تا حد امکان می‌زیست — دل‌باز، خیانت‌کار و اهل نوشیدن... پس چگونه مارک آبراهام توانست همهٔ این‌ها را تبدیل به یک فیلم تلویزیونی خسته‌کننده کند؟ تام هیدلستون در نقش اصلی حضور دارد، اما عملاً کاری با آن نکرده است. تقلیدش از سبک اجرا — همان حرکت کمی خودنما هنگام خواندن — تا حدی قابل قبول است، اما به‌جز آن، شخصیت‌پردازی سطحی و کم‌رمق است. ویلیامز هرگز مردی وفادار نبود و زنانی که اینجا نقش برجسته‌ای دارند — همسرش آدری (الیزابت اولسن)، بابی (ورن اشمیت) و بیلی جین (مدی هاسون) — تقریباً هیچ فرصتی برای عمق‌بخشی به این زندگی‌نامهٔ کم‌رمق ندارند. فیلم تلاش می‌کند حس مستندگونه ایجاد کند و بخش‌هایی سیاه‌وسفید (و در واقع یکنواخت) با حضور بردلی ویتفورد در نقش تهیه‌کنندهٔ فرد روز دارد؛ نوازندگان خصوصاً ویالن‌ها لحظاتی دارند که آدم را به تکان خوردن پا وا می‌دارند، اما در اندکی بیش از دو ساعت، این تلاشی کند و ضعیف است برای جان‌بخشیدن به یک شخصیت توسط بازیگری که زمان زیادی را صرف لباس و گریم کرده و به‌اندازهٔ کافی برای القای شخصیت واقعی سوژه تلاش نکرده است. این فیلم، «Walk the Line» (2005) نیست.