فیلم The Thin Man 1934

«گارسون، آجیل را سرو می‌کنید؟ ...یعنی، می‌خواهید آجیل را به مهمان‌ها بدهید؟» فیلم «مرد لاغر» را و. اس. ون دایک کارگردانی کرده و آلبرت هکِت و فرانسیس گودریچ فیلمنامه‌اش را نوشته‌اند؛ داستان براساس رمانِ هم‌نامِ داشیل همت است. در این فیلم ویلیام پاول و میرنا لوئی در نقش‌های اصلی بازی می‌کنند و همراهی‌شان را مورین اوساولان، نات پندلتون، مینا گومبل، پورتر هال و سگِ اسکپی در...

«گارسون، آجیل را سرو می‌کنید؟ ...یعنی، می‌خواهید آجیل را به مهمان‌ها بدهید؟» فیلم «مرد لاغر» را و. اس. ون دایک کارگردانی کرده و آلبرت هکِت و فرانسیس گودریچ فیلمنامه‌اش را نوشته‌اند؛ داستان براساس رمانِ هم‌نامِ داشیل همت است. در این فیلم ویلیام پاول و میرنا لوئی در نقش‌های اصلی بازی می‌کنند و همراهی‌شان را مورین اوساولان، نات پندلتون، مینا گومبل، پورتر هال و سگِ اسکپی در نقش آسترا بر عهده دارند. موسیقی اثر از ویلیام اکت است و فیلم‌برداری را جیمز وانگ هو انجام داده است. داستان درباره زن و شوهری به نام‌های نیک و نورا چارلز (پاول و لوئی) است؛ نیک کارآگاه بازنشسته و نورا وارثی خوش‌گذران است. آن‌ها قصد دارند بالاخره آرام بگیرند ولی با ناپدید شدن یکی از دوستان و احتمال دست داشتن او در یک قتل، نیک دوباره به دنیای کارآگاهی بازمی‌گردد. از این پس قتل، نابسامانی‌ها و طنز موقعیتی، جریان روزمره‌شان خواهد شد. این فیلم در سال ۱۹۳۴ سورپرایز بزرگِ گیشه بود. بودجه خیلی کمی به آن اختصاص داده شد چون لوییس بی. مایر، رئیس استودیو، فکر می‌کرد اثر ارزش چندانی ندارد و حتی دستور داد در کمتر از سه هفته فیلمبرداری‌اش تمام شود. نتیجه اما معکوس بود: فیلم پاول و لوئی را به ستاره تبدیل کرد و در گیشه حدود دو میلیون دلار به‌دست آورد. «مرد لاغر» همچنین پایه یک مجموعه شد؛ پنج دنباله سینمایی و برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی پس از آن آمدند. جذابیت این فیلم از هر نما می‌جهد و به‌راحتی می‌توان فهمید چرا مخاطبِ اوایل دهه ۱۹۳۰ این اثر را این‌قدر دوست داشت. از همان ابتدا فیلم در دستان کارگردانی مطمئن بود؛ ون دایک—که گاهی «وودیِ یک‌برداشت» لقب می‌گرفت—کارگردانی بدون ادا و تعارف و با درک دقیقی از ضرب‌آهنگ و انتخاب بازیگر است، نکاتی که در این اثر کاملاً مشهود است. فیلمنامه هم از نوشتار منبع و هم از کار نویسندگان بهره‌مند است. همت زوج باذوقِ بگو — بگیر دیالوگی را براساس رابطه‌اش با نمایشنامه‌نویس لیلیان هلمان شکل داد و این موضوع برای هکِت و گودریچ—خودِ دوستی خوشبخت در هالیوود—مواد ایده‌آلی فراهم کرد. این زوج بعدها برای فرانک کاپرا فیلمنامه It's a Wonderful Life را نوشتند و برای نمایشنامه‌ٔ خود، The Diary of Anne Frank، جایزه پولیتزر را دریافت کردند. فیلم برجسته است چون به‌خوبی رمزآلودگی یک پرونده قتل را با رنگ‌ومزه‌ای کمدیِ سریع و پرمکالمه ترکیب می‌کند؛ چیزی نو و هیجان‌انگیز برای آن زمان. رابطه باورپذیر بین پاول و لوئی هم مثل نسیمی تازه است — یک زوج متأهل که عمیقاً عاشق یکدیگرند، بامزه‌اند، اهل خوش‌گذرانی و با طنازی‌های متقابل همیشه هم‌پایی دارند. شاید هرچقدر هم که به دیالوگ تند و تیز فیلم نسبت دهیم، باز هم نمی‌توان دستاورد بازیِ پاول و لوئی را زیاد توصیف کرد؛ هم در شوخی‌های بصری و هم در نحوه اجرا و انتقال خط‌ها، سطح کمدی بسیار بالا است. با اینکه بودجه و زمان تولید محدود بود، اما همه‌چیز درباره «مرد لاغر» بزرگ است: خنده‌های پُرصدا، معمای جذاب و عشقِ بزرگ—همه در قالبی شاد و کلاسیک از سینما جمع شده‌اند. ۹/۱۰