فیلم The French Connection 1971

گرچه او صدرِ تیتراژ نیست، اما به نظرم فرناندو ری در این داستان خشن و باورپذیرِ قاچاق داروی فرا-آتلانتیک بهترین اجرا را دارد. پاپ‌آی (جین هکمن) و همکارش روسّو (روی شیدِر) کارآگاهانی در نیویورک‌اند که عزم‌شان را جزم کرده‌اند شبکه واردکنندگان کوکائین را از مارسی منهدم کنند. آن‌ها گمان می‌کنند شارنیه (ری) طراحِ پشت ماجراست، اما چیزی که بشود به‌راحتی به او نسبت داد پیدا...

گرچه او صدرِ تیتراژ نیست، اما به نظرم فرناندو ری در این داستان خشن و باورپذیرِ قاچاق داروی فرا-آتلانتیک بهترین اجرا را دارد. پاپ‌آی (جین هکمن) و همکارش روسّو (روی شیدِر) کارآگاهانی در نیویورک‌اند که عزم‌شان را جزم کرده‌اند شبکه واردکنندگان کوکائین را از مارسی منهدم کنند. آن‌ها گمان می‌کنند شارنیه (ری) طراحِ پشت ماجراست، اما چیزی که بشود به‌راحتی به او نسبت داد پیدا نمی‌کنند. او در چشمِ مردم پنهان است؛ لباس‌های کشمری می‌پوشد، کلاهِ مشخصی بر سر دارد و در رستوران‌های شیک غذا می‌خورد — اما همواره فراتر از دسترس آن‌هاست. انگار عمداً پلیس‌های روزافزوناً خسته و کلافه را کنجکاو و عصبانی می‌کند، هر چه آن‌ها به خط مجاز نزدیک‌تر می‌شوند، خطر ترکِ اصول هم بیشتر می‌شود. آیا یکی از آن‌ها شکست خواهد خورد؟ هکمن در نقش پلیس درمانده فوق‌العاده است و شیوهٔ سوزان و تدریجیِ پیش‌برد داستان توسط کارگردان ویلیام فریدکین این تأثیر را شدت می‌بخشد، به‌ویژه وقتی با بی‌تفاوتی آشکار سوژه‌اش همراه می‌شود؛ موسیقی قدرتمند دان الیس و یکی از بهترین تعقیب‌وگریزهای خودرویی شهری که روی پردهٔ بزرگ دیده‌اید هم بر تجربه می‌افزاید. شیدر نقش خود را خوب بازی می‌کند و چند اجرای مؤثر دیگر هم از جمله آن ریبوت در نقش خانم شارنیه و مارسل بوزوفی به‌عنوان همراهِ منفور «نیکولی» وجود دارد. به‌تدریج با بی‌رحمی هر دو طرف مواجه می‌شویم: برد و باختِ بازی بزرگ‌تر می‌شود، زندگی ارزان می‌گردد و پایانِ داستان باز هم واقع‌گراییِ ملموسی ارائه می‌دهد، بی‌آن‌که راه‌حل‌های ساده یا دم‌دستی عرضه شود. فیلم نمایش سریع‌ریتم و زمختی از زندگی در میان فرهنگی مبتنی بر اعتیاد و وابستگی است، با مقدار قابل توجهی نوآوری که هنوز امروز به اندازهٔ سال ۱۹۷۱ اثرگذار است.