فیلم French Connection II 1975

بهتر از قسمت اول! این دنباله پرحادثه مثل قطاری رها شتابان پیش می‌رود. فیلم ویلیام فریدکین عالی بود، اما صحنه‌های زیادی از آدم‌ها که داخل ماشین نشسته‌اند و دیگران را تماشا می‌کنند—صحنه‌های کمین—فیلم را کند می‌کرد. این صحنه‌ها هرچند لازم بودند، اما گذراندن‌شان خسته‌کننده است. «فرنچ کانکشن ۲» به کارگردانی فرانکنهایمر تریلری محکم با بازی‌های درخشان است و در کنار آن میزان قابل توجهی طنز هم...

بهتر از قسمت اول! این دنباله پرحادثه مثل قطاری رها شتابان پیش می‌رود. فیلم ویلیام فریدکین عالی بود، اما صحنه‌های زیادی از آدم‌ها که داخل ماشین نشسته‌اند و دیگران را تماشا می‌کنند—صحنه‌های کمین—فیلم را کند می‌کرد. این صحنه‌ها هرچند لازم بودند، اما گذراندن‌شان خسته‌کننده است. «فرنچ کانکشن ۲» به کارگردانی فرانکنهایمر تریلری محکم با بازی‌های درخشان است و در کنار آن میزان قابل توجهی طنز هم دارد؛ فیلمی تقریباً بی‌نقص. بهترین نقش‌آفرینی هکمن را می‌توان در این فیلم دید و ترک دردناک هروئین او تماشایی است. این شاهکاری پرفشار و پرحادثه است و به طرفداران سینمای خشن و زمخت دههٔ ۷۰ به‌شدت توصیه می‌شود. طبیعی بود که قرار نباشد به پای فیلم اول برسد، اما نسبت به بسیاری از دنباله‌ها—مخصوصاً در دههٔ ۷۰—این فیلم چندان بد نیست. «پوپای دوایل» با بازی جین هکمن کاملاً معتاد به هروئین شده و در خیابان‌ها رها شده است. خوشبختانه او پیدا می‌شود و پس از ترک ناگهانی به تعقیب «شارنیه» (فرناندو ری) در مارسی بازمی‌گردد. در آنجا مجبور است با مقامات فرانسوی همکاری کند—مقامات به او به اندازه‌ای که او به آن‌ها مشکوک است، بدبین‌اند—تا دستگیری را ممکن سازند. مارسی همیشه بستری مناسب برای این‌گونه فیلم‌ها بوده؛ نوعی کثافت چندفرهنگی زمینی دارد که به این نوع درام بسیار می‌آید. قطعاً این داستان شدت نسخهٔ ۱۹۷۱ را ندارد و دوایل گه‌گاه به‌عنوان یک آمریکایی مغرور جلوه می‌کند، اما ضرب‌آهنگ فیلم خوب است و با تعقیب‌های خودرویی و درگیری‌های مسلحانهٔ فراوان، برای چند ساعت سرگرم‌کننده باقی می‌ماند.