فیلم The Exorcism 2024

واضح است که پاپ از آخرین تجربهٔ راسل در نقش جن‌گیر چندان خوشش نیامده و پروژه را به تهیه‌کنندگان جدیدی سپرده که تصمیم گرفته‌اند او بهتر است به‌عنوان بازیگری رهاشده («آنتونی») در نقش روحانی‌ای که جن‌گیر است بازی کند. بی‌خبر از همه، ما می‌دانیم که صحنهٔ استودیو مأمنی برای یک روح شرور است — روحی که یا پیش‌گذار آنتونی را از سر راه برداشته یا...

واضح است که پاپ از آخرین تجربهٔ راسل در نقش جن‌گیر چندان خوشش نیامده و پروژه را به تهیه‌کنندگان جدیدی سپرده که تصمیم گرفته‌اند او بهتر است به‌عنوان بازیگری رهاشده («آنتونی») در نقش روحانی‌ای که جن‌گیر است بازی کند. بی‌خبر از همه، ما می‌دانیم که صحنهٔ استودیو مأمنی برای یک روح شرور است — روحی که یا پیش‌گذار آنتونی را از سر راه برداشته یا او داوطلب کناره‌گیری شده — و حالا عزمش را جزم کرده که مزاحمت بیشتری ایجاد کند. خوشبختانه کارگردان «پیتر» (آدام گلدبرگ) از خدمات یک کشیش واقعی (دیوید هید پِرس) استفاده کرده تا جنبه‌های مذهبی فیلم را تصدیق کند، چون آنتونی و هم‌بازی‌اش «جو» (سم ورتینگتون) مرتباً با خواب‌های رو به تشدید او، ترکیدن لامپ‌ها و مقدار اندکی رقص و حرکات شیطانی مواجه می‌شوند. واقعاً هیچ چیز قابل توصیه‌ای در این فیلم نیست؛ نه بدیع است و نه خنده‌دار. بازی‌ها خشک‌اند و به نظر می‌رسد فیلمنامه را کسی نوشته که زیاد با کتاب‌های سادهٔ ژانر وحشت کار کرده و فکر کرده این سوژه فیلم سرگرم‌کننده‌ای می‌شود. هیچ‌کدام از نام‌های مطرح اینجا کمکی به فیلم نمی‌کنند و پایان‌بندی هم ضعیف و درست در زمانی اتفاق می‌افتد که بهتر است فیلم تمام شده باشد. شاید اکران در ماه اکتبر/هالووین برایش مناسب‌تر بود، اما در غیر این صورت این فقط یک تمرین ضعیف و تقلیدی است از سقوط از بزرگی گذشته. وای، راسل کرو چقدر مظلوم. او بازیگری بیش از حد خوب است و حیف است او را در فیلمی چنین بی‌الهام ببینیم. بازیگر افتاده و الکلی با PTSD (در نتیجهٔ سوء‌استفادهٔ جنسی در کلیسا) نقش اصلی کشیش در یک فیلم جن‌گیری را می‌پذیرد و در نهایت خود تبدیل به محور وحشتی شیطانی می‌شود. ایدهٔ اولیه چندان قوی نیست و زمینهٔ تیرهٔ داستان — پدری بازیگر که دست‌وپنجه نرم می‌کند و دختری که سختی می‌کشد و او را وادار به نقش والدینی کرده — کمک چندانی نمی‌کند. فیلم بیشتر غمناک و ماتم‌آلود است تا ترسناک، و این به حس سنگین کلی فیلم می‌افزاید. نقاط مثبت محدود شامل بازی‌ها و جلوه‌های ویژهٔ نسبتا خوب و ارزش‌های تولیدی بالاتر از متوسط است. در مجموع، اگر فیلم‌هایی مثل The Omen یا The Exorcist را دیده‌اید، عملاً همین چیزها را اینجا هم می‌بینید، ولی خیلی ضعیف‌تر. انتظار زیادی از The Exorcism نداشتم و در ابتدا هم کمی گیج بودم که آیا این فیلم دنباله‌ای بر فیلم جن‌گیری راسل کرو از پارسال (The Pope's Exorcist، ۲۰۲۳) است یا نه. با این حال، دو پردهٔ اول فیلم به طرز غافلگیرکننده‌ای جذاب بودند. فضا و معماهایی که در طول داستان شکل می‌گرفت، حس شومی ایجاد می‌کرد که مرا درگیر نگه داشت. فیلم در ایجاد فضایی وهم‌آلود که هم نگران‌کننده و هم جذب‌کننده است، عملکرد خوبی دارد. تصویربرداری و طراحی صحنه به حس وحشتی خزنده کمک می‌کنند، با اتاق‌های کم‌نور و سایه‌هایی که تنش را افزایش می‌دهند. راسل کرو اجرای قدرتمندی دارد؛ بازی او از ظرافت برخوردار است و تردید مردی را که نمی‌داند آیا در حال از دست دادن واقعیت است یا تسخیر شده، به‌خوبی نشان می‌دهد. تعاملات او با شخصیت‌هایی مانند کشیشی بدگمان و عضوی نگران از خانواده، پر از حس ناخوشایندی رو به افزایش است که مؤثر تنش را می‌سازد. تنزل تدریجی کُنش او از مطمئن به روزافزون آشفته، یکی از نکات برجستهٔ فیلم است. متأسفانه فیلم در پردۀ پایانی از هم می‌پاشد. آنچه با دقت ساخته شده بود به هرج‌ومرج بدل می‌شود و پایان‌بندی به‌کلی از آنچه قبلاً نشان داده شده بود جدا به‌نظر می‌رسد. سکانس‌های پایانی تنشِ اتمسفری را کنار می‌زنند و به جانبداری از اکشن اغراق‌شده و جلوه‌های ویژه می‌پردازند که وحشت روان‌شناختی فیلم را تضعیف می‌کند. پایان‌بندی هیچ گره‌گشایی رضایت‌بخشی ارائه نمی‌دهد و خیلی چیزها را بی‌معنی می‌گذارد؛ معماها و توسعهٔ شخصیت‌ها کنار گذاشته می‌شوند تا نتیجه‌ای نمایشی و نه منطقی شکل بگیرد. این تغییر ناگهانی بیننده را با پرسش‌های بیشتری نسبت به پاسخ‌ها تنها می‌گذارد و نه به‌عنوان دعوتی به تفکر، بلکه به‌عنوان ناامیدی و ناتمام ماندن. The Exorcism به صف طولانی فیلم‌های جن‌گیری می‌پیوندد که از هدف دور مانده‌اند؛ با اینکه شروع امیدوارکننده‌ای دارد و فضای جذاب و پویایی‌های خوب شخصیت‌ها را می‌سازد، در نهایت روایت یکپارچه و رضایت‌بخشی ارائه نمی‌دهد. اجرای راسل کرو و ساخت اتمسفر اولیه ارزشمندند، اما پردۀ نهایی آشفته و نامفهوم خیلی از نقاط قوت را خنثی می‌کند. The Exorcism بیشتر در ژانر درام روان‌شناختی جا می‌گیرد تا یک فیلم وحشت صرف، و این نقطهٔ قوت آن است. راسل کرو اجرای محکمی دارد و پرداخت فیلم به موضوعاتی مانند اعتیاد، احساس گناه و رستگاری به آن وزن احساسی می‌بخشد. با این حال، به‌عنوان یک فیلم ترسناک، چندان موفق نیست: ترس‌ها اندک‌اند، عناصر فراطبیعی عمق لازم را ندارند و پایان‌بندی خیلی آشنا و تکراری به‌نظر می‌رسد. اگر دنبال داستانی محوربر شخصیت با کمی چاشنی وحشت هستید، The Exorcism ارزش یک تماشا را دارد، اما انتظار نداشته باشید بعد از آن با چراغ روشن بخوابید. دلیل اینکه این فیلم چند سال روی قفسه مانده به‌راحتی قابل درک است، اما تعجب‌آور است که استودیو برای نجات این فیلم ماورائی خسته‌کننده پول بیشتری خرج کرده است. مطمئن نیستم چرا راسل کرو در این فیلم حضور داشت — شاید خواسته تجربهٔ جدیدی کسب کند یا صرفاً حوصله‌اش سر رفته بود. جالب است که ببینیم سم ورتینگتون به ردهٔ سوم بازیگری سقوط کرده و پشت سر رایان سیمپکینز قرار گرفته است. پردهٔ سوم به‌شدت خنده‌آور و بد است. امتیاز: 1.5 از 5.