فیلم The Island 2006

فیلم ۲۰۰۶ اوستروف (جزیره) داستانی درباره ایمان دینی در شمال سرد و دلگیر روسیه است. فیلم با سال ۱۹۴۲ آغاز می‌شود؛ دریانورد جوانی به نام آناطولی به‌زور آلمانی‌ها مجبور می‌شود کاپیتانش، تیخون، را بکشد. او که برای مردن رها شده، به ساحل جزیره‌ای می‌رسد که صومعه‌ای در آن قرار دارد و سه دهه در میان راهبان می‌ماند تا برای قتل دوست و همراه کشتی‌اش کفاره...

فیلم ۲۰۰۶ اوستروف (جزیره) داستانی درباره ایمان دینی در شمال سرد و دلگیر روسیه است. فیلم با سال ۱۹۴۲ آغاز می‌شود؛ دریانورد جوانی به نام آناطولی به‌زور آلمانی‌ها مجبور می‌شود کاپیتانش، تیخون، را بکشد. او که برای مردن رها شده، به ساحل جزیره‌ای می‌رسد که صومعه‌ای در آن قرار دارد و سه دهه در میان راهبان می‌ماند تا برای قتل دوست و همراه کشتی‌اش کفاره دهد. هرچند خودش را پست‌ترین افراد می‌داند، آناطولی دچار روشن‌بینی و توانایی انجام معجزه می‌شود و گروهی مراجع برای دریافت کمک به جزیره می‌آیند. آناطولی نمونه‌ای از «قدیس احمق» در سنت روسی است؛ رفتارهایی دارد که برای هم‌راهان راهبش بی‌معنی به‌نظر می‌رسد و آن‌ها او را دیوانه می‌پندارند، اما کم‌کم معلوم می‌شود که هرچه انجام می‌دهد پیامی روحانی منتقل می‌کند. بین رسیدگی به کسانی که به او مراجعه می‌کنند و مواجهه با برادران خسته‌اش، آرامشی ندارد. فیلم از نظر بصری زیباست. داستان به‌اندازه کافی جذاب است و برای تماشاگران خارج از روسیه (و بسیاری از روس‌هایی که در دوران کمونیسم بزرگ شده‌اند) تصویری آموزنده از واقعیت‌های زندگی صومعه‌ای ارتدکس ارائه می‌دهد. گریم بسیار مؤثر است؛ پیوتر مامونوف در زندگی واقعی این‌قدر فرسوده به‌نظر نمی‌رسد، اما روی پرده در نقش یک پیر روحانی که سال‌ها در محیطی سخت زیسته، کاملاً قابل‌قبول ظاهر می‌شود. با این حال، به‌نظرم اوستروف در بیان پیام‌هایش اغراق‌آمیز است؛ دست‌کم احساساتی و در بدترین حالت نوعی تبلیغ برای شاخه‌ای از ارتدکس معاصر روسی که تصویر کاملی از ایمان ارائه نمی‌دهد. وقتی درباره ارتدکس روسی در سینما فکر می‌کنیم، ناگزیر مقایسه با آثار آندری تارکوفسکی به‌میان می‌آید؛ حتی وقتی تارکوفسکی مستقیماً از مضامین ارتدکس استفاده نمی‌کرد، حقایق مسیحی را قوی‌تر منتقل می‌کرد (به اوجِ استاکر یا پایان Offret فکر کنید). بنابراین در مجموع اوستروف سرگرم‌کننده است اما چندان عمیق نیست. لوکیشن زیبا و در عین حال خاموش و دلگیر. فیلم‌برداری و کارگردانی عالی، داستان گناه و رستگاری را برجسته می‌کنند. برخی رستگاری را در کمک بی‌دریغ به دیگران می‌بینند و برخی در بندگی به نیرویی والاتر. صحنه‌های نیایش شاید کمی طولانی یا پرتکرار باشند، اما در مجموع فیلم، داستان و جلوه‌های بصری قابل‌توجهی ارائه می‌دهد.