فیلم She Will 2021

آلیس کرایگ و چشم‌اندازهای چشم‌نواز اسپیسایدِ اسکاتلند قابل توجه‌اند، اما در غیر این صورت این یک معمای نسبتاً بی‌خاصیت است. او بازیگر سالخورده‌ای است که همراه پرستارش «دِزی» (کوتا ایبرهارت) راهی این منطقه دورافتاده می‌شود، ولی خیلی زود درمی‌یابد که آن‌جا آن‌قدرها تنها نیست. خانه‌ای که در آن اقامت دارد پر از افرادی‌ست که برای استراحت آمده‌اند — به رهبری شخصیتی تقریباً نشناختنی به نام...

آلیس کرایگ و چشم‌اندازهای چشم‌نواز اسپیسایدِ اسکاتلند قابل توجه‌اند، اما در غیر این صورت این یک معمای نسبتاً بی‌خاصیت است. او بازیگر سالخورده‌ای است که همراه پرستارش «دِزی» (کوتا ایبرهارت) راهی این منطقه دورافتاده می‌شود، ولی خیلی زود درمی‌یابد که آن‌جا آن‌قدرها تنها نیست. خانه‌ای که در آن اقامت دارد پر از افرادی‌ست که برای استراحت آمده‌اند — به رهبری شخصیتی تقریباً نشناختنی به نام «تیرادور» (روپرت اورت). خوشبختانه او کلبه‌ای دارد تا بتواند تنها باشد. در اطراف زغال‌بساط‌های زیادی دیده می‌شود و مشخص می‌گردد برخی از آن‌ها شاید به زمانی برگردد که جادوگران در این‌جا سوزانده می‌شدند؛ به‌زودی او خواب‌هایی می‌بیند که این قربانیان را نشان می‌دهد و حتی ماده‌ای لزج و کهن به‌نظر می‌رسد دنبالش می‌آید و او از تختش شروع به شناور شدن می‌کند. فیلم با ریتمی کند پیش می‌رود و پی می‌بریم که او ابتدا توسط کارگردانی که بعداً شوالیه می‌شود — اریک هث‌بورن (مالکوم مک‌داول) — کشف شده و گویا آن مرد در جوانی نسبت به او چندان اخلاق‌مدار نبوده است. مکان جدید انگار قدرتی به او می‌دهد که بتواند وارد ذهن و افکار او شود و شاید بالاخره فرصت انتقام را پیدا کند. کرایگ بازی خوبی ارائه می‌دهد و کمی حالت نورما دسموند‌وار دارد، اما حضور مک‌داول و اورت خیلی اندک است. دِزی کمی خط داستانی فرعی دارد که پیش از پایانی شتاب‌زده و نسبتاً ناامیدکننده از بین می‌رود. فیلم از نظر فنی خوب ترکیب شده، استانداردهای تولید بالا هستند و پهپادها در کِرنگورمز تصویربرداری زیبایی دارند — اما خود فیلم نه آن‌چنان موفق است و نه کاملاً شکست‌خورده؛ خوشحالم که روی پرده بزرگ دیدمش، اما به‌نظر می‌رسد تماشای آن پس از اکران سینمایی روی تلویزیون هم به‌راحتی ممکن است.