فیلم The Descent 2005

شش دوست با هم به یکی از آن سفرهای غارپیمایی زیرزمینی می‌روند که فقط آدم را به فضاهای باز و وسیع تشنه‌تر می‌کند. مشکل اینجاست که یکی از آن‌ها بی‌خبر همه را به نقطه‌ای کاملاً بکر می‌برد و وقتی مجبور می‌شوند بدن‌ها و تجهیزات‌شان را در این فضاهای بی‌رحم فشار دهند، اصلاً نمی‌دانند کجا می‌روند و چه انتظاری باید داشته باشند. مدت کوتاهی پس از...

شش دوست با هم به یکی از آن سفرهای غارپیمایی زیرزمینی می‌روند که فقط آدم را به فضاهای باز و وسیع تشنه‌تر می‌کند. مشکل اینجاست که یکی از آن‌ها بی‌خبر همه را به نقطه‌ای کاملاً بکر می‌برد و وقتی مجبور می‌شوند بدن‌ها و تجهیزات‌شان را در این فضاهای بی‌رحم فشار دهند، اصلاً نمی‌دانند کجا می‌روند و چه انتظاری باید داشته باشند. مدت کوتاهی پس از آغاز، با نقاشی‌های غاری و نشانه‌هایی روبه‌رو می‌شوند که شاید قبلاً کسی آنجا بوده، اما به‌جای اینکه برگردند و به سطح بازگردند، ادامه می‌دهند و با چیزی (یا چیزهایی) کاملاً غیرمنتظره، وحشتناک و گرسنه مواجه می‌شوند. شاید روزی فیلمی فاجعه‌ای-هیجانی ساخته شود که شخصیت‌هایی قابل‌اعتنا و دلسوزانه به ما معرفی کند، اما این فیلم قطعاً یکی از آن‌ها نیست. اعضای گروه ترکیبی از بارهای روانی، روابط معیوب، کینه‌ها و بی‌اعتمادی‌اند، اما چون تلاشی برای پرداختن به شخصیت‌ها نمی‌شود، مخاطب بیش از همه از فیلم‌برداری مرموز و دقیق، صداپردازی بسیار مؤثر و استفاده خلاقانه از نور و تاریکی لذت می‌برد؛ چیزهایی که آسیب‌پذیری انسان را وقتی روی زمین نیست، روی دو پا ایستاده و همه پنج حسش به جای کمک، در حال دامن‌زدن به وحشتِ فزاینده در این گروه بیش‌ازپیش هیستریک آشکار می‌کنند. نمی‌توان گفت که هیچ‌یک از بازیگران واقعاً برجسته‌اند؛ هرکسی می‌توانست آن ژاکت‌های پرنور را بپوشد و طناب به دوش بکشد. در واقع شخصیت‌ها تا حد زیادی در برابر داستانی واقعاً خفقان‌آور دربارهٔ آنچه در اعماق کمین کرده و چقدر برای گم‌شدگان نامهربان است، بی‌اهمیت‌اند. آیا هیچ‌یکشان به روشنایی روز بازمی‌گردد؟ راستش، امیدوارم نه! شاید یکی از بهترین فیلم‌های ماجراجویی-ترسناک باشد. فیلم از همان ابتدا شبیه یک فیلم نوجوانانه شروع می‌شود، اما وقتی وارد غارها می‌شوند واقعاً می‌ترسید. پیشنهاد می‌کنم.