فیلم The Snowtown Murders 2011

فیلم‌های ترسناک به طور کلی برای من جذابیت خاصی ندارند. به هیچ عنوان نمی‌توانم بگویم که از آن‌ها لذت می‌برم. اخیراً مقاله‌ای خواندم درباره زنی که تحت عمل جراحی ستون فقرات قرار گرفت و در نتیجه عصب سیاتیکش قطع شد، که این موضوع واقعاً بر روی اعصاب من تأثیر گذاشت. خون، زخم، ترس‌های ناگهانی، شکنجه و قطع اعضا... نمی‌توانم به‌طور دقیق بگویم که چه چیزی...

فیلم‌های ترسناک به طور کلی برای من جذابیت خاصی ندارند. به هیچ عنوان نمی‌توانم بگویم که از آن‌ها لذت می‌برم. اخیراً مقاله‌ای خواندم درباره زنی که تحت عمل جراحی ستون فقرات قرار گرفت و در نتیجه عصب سیاتیکش قطع شد، که این موضوع واقعاً بر روی اعصاب من تأثیر گذاشت. خون، زخم، ترس‌های ناگهانی، شکنجه و قطع اعضا... نمی‌توانم به‌طور دقیق بگویم که چه چیزی مرا می‌آزارد. اما معمولاً چیزهایی به ذهنم می‌رسند که واقعاً بی‌معنا هستند و با وجود تمام تلاش‌هایم، نمی‌توانم از آن‌ها رها شوم. کار کردن در حوزه پزشکی و به‌خصوص در بخش‌های روان‌پزشکی به من آموخته که هیچ‌چیز به اندازهٔ آنچه انسان‌ها می‌توانند به یکدیگر بکنند، ترسناک نیست. وقتی که فیلم «اسنوتون» را برای اولین بار دیدم، حس واقع‌گرایی بی‌نظیری داشت. با اتفاقاتی که در فیلم پیش می‌آید، تصور این که به چنین وضعیتی کشیده شویم چندان سخت نیست و قبل از این‌که متوجه شویم، خود را در وضعیتی می‌بینیم که هیچ راهی جز عمیق‌تر شدن در آن نداریم. نمی‌دانم آیا تماشاگران در ایالات متحده نیز می‌توانند به همین شکل ارتباط برقرار کنند یا شاید این فقط به این دلیل است که ما نیز با چنین مسائلی بزرگ شده‌ایم. به نظر می‌رسد زمانی که کسی ناگهان به شما توجه می‌کند، مفهوم "پرورش" اصلاً مدنظر نبوده است. سپس وقتی متوجه می‌شوید که این همه یک کابوس وحشتناک برای حداقل یک کودک بوده که هرگز فرصتی برای بیدار شدن نخواهد داشت، واقعاً تکان‌دهنده است. حال، شما هر گزارش خبری و مقاله‌ای را می‌خوانید تا خود را در این پرونده غرق کنید. سیزده سال بعد، من به نوعی هر لحظهٔ عذاب‌آور این پرونده را تجربه کرده‌ام. هیچ راهی برای فرار از این موضوع وجود ندارد. می‌خواهید همهٔ عرق، خون و کثیفی را بشویید، اما هرگز نمی‌توانید دوباره در وان حمام بروید. جدی می‌گویم - واقعاً وان حمامم را برداشتم. افسانه‌ای!!