فیلم The Platform 2019

**نقد فیلم "پلتفرم"** فیلم "پلتفرم" در یک زندان چند طبقه اتفاق می‌افتد که در آن طبقات بالایی می‌توانند کنترل غذا را بر طبقات پایینی داشته باشند. این ساختار به نوعی طبقه‌بندی اجتماعی منجر شده است که در آن افراد طبقات بالا از محروم کردن طبقات پایین لذت می‌برند، هرچند که طبقات به‌طور دوره‌ای جابه‌جا می‌شوند. شخصیت اصلی شروع به سوال کردن از این ساختار می‌کند و...

**نقد فیلم "پلتفرم"** فیلم "پلتفرم" در یک زندان چند طبقه اتفاق می‌افتد که در آن طبقات بالایی می‌توانند کنترل غذا را بر طبقات پایینی داشته باشند. این ساختار به نوعی طبقه‌بندی اجتماعی منجر شده است که در آن افراد طبقات بالا از محروم کردن طبقات پایین لذت می‌برند، هرچند که طبقات به‌طور دوره‌ای جابه‌جا می‌شوند. شخصیت اصلی شروع به سوال کردن از این ساختار می‌کند و تلاش می‌کند آن را تغییر دهد. با اینکه داستان در ابتدا خوب پیش می‌رود، اما در ادامه فیلم تلاش می‌کند تا بیش از حد نمادین و مرموز باشد و در نهایت مسیر خود را گم می‌کند. پایان‌بندی نیز به شدت ناامیدکننده است و پرسش‌های زیادی بی‌پاسخ باقی می‌مانند که باید به آن‌ها پاسخ داده می‌شد. این فیلم به نوعی نشان‌دهنده مشکلات جامعه سرمایه‌داری به شیوه‌ای خشن است. با اینکه سطح خشونت برای من زیاد بود، اما هدف آن در روایت را درک می‌کنم. در واقع، این فیلم را بسیار روحانی می‌یابم و شباهت‌های آن با ارزش‌های مسیحی به وضوح مشهود است. این فیلم تجربه‌ای جذاب و جالب را ارائه می‌دهد که از طریق داستان‌گویی جذاب و لحن تاریکش توسعه یافته است. زندان به شکلی شبیه به جامعه امروزی ما است و پر از ریا و خودخواهی است. یک ماه شما در طبقه‌ای هستید که غذا به وفور در دسترس است، اما همچنان همه چیز را برای خود می‌خواهید و درخواست‌های desperate طبقات پایین را نادیده می‌گیرید. به محض اینکه روز بعد به طبقه پایین منتقل می‌شوید، به یک انسان بیچاره تبدیل می‌شوید که برای تکه‌های غذا با هم‌سلولی‌تان می‌جنگید و در همان موقعیتی قرار می‌گیرید که آن افراد desperate قبلاً در آن بودند… و حالا می‌خواهید از آن‌ها کمک بگیرید؟! این تم داستانی به واقعیت، مورد علاقه من است. هرچند من هیچ‌گاه طرفدار سیاست نبوده‌ام، اما مشخص است که نویسندگان تلاش زیادی برای ساختن چنین داستان معناداری کرده‌اند. شخصیت "گورنگ" از تلاش برای گرفتن دیپلم به نجات افراد از طبقات پایین‌تر می‌رسد. داستان او بیننده را از طریق صحنه‌های خشونت‌آمیز، خونین و واقعاً نفرت‌انگیز می‌برد. بنابراین، افرادی که به دنبال یک اکشن صرف هستند و نه یک برداشت فلسفی که سازندگان فیلم در نظر داشتند، می‌توانند از این فیلم لذت ببرند. "پلتفرم" همچنین اثبات دیگری است که نشان می‌دهد برای ایجاد یک جو غوطه‌ورکننده نیازی به بودجه کلان نیست. طراحی صحنه و تولید به سادگی انجام شده است، اما دقیقاً به خاطر همین سادگی است که زندان تنگ و claustrophobic به خوبی عمل می‌کند. کارگردان، گالدر گازتلو-اوریوتیا، در کنترل ریتم و انتخاب نماهای مناسب برای هر موقعیت کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. متأسفانه، مشکل اصلی من همانند بسیاری از دیگران، پایان فیلم است. از افشای هرگونه اسپویلر خودداری می‌کنم، اما فقط می‌گویم که پایان فیلم در تمام سطوح کار نمی‌کند، حداقل برای من. همانطور که انتظار می‌رفت، پایان فیلم به اندازه بقیه آن مبهم است. به محض اینکه فیلم را تمام کردم، از تعداد زیادی سؤال بی‌پاسخ (منطقی) ناامید شدم و بعد از چند روز فکر کردن به آن، این سؤالات همچنان وجود دارند. هرگز پاسخ همه چیز را نخواهید یافت، اما این هرگز هدف اصلی نبود. باید تعادلی بین واقعیت و تخیل وجود داشته باشد. هیچ‌کس نمی‌تواند *همه‌چیز* را با "اوه، این فقط نمایشی از چیز دیگری است" توجیه کند. برای من، دو راه برای تفسیر پایان وجود دارد: یا می‌توانم همه چیز را به‌طور تحت‌اللفظی بگیرم که این منجر به سؤالات زیادی بدون پاسخ می‌شود، یا می‌توانم تنها از دیدگاه "گورنگ" به داستان نگاه کنم. به نظرم این روش دوم بهترین است، هرچند که هنوز مشکلات دیگری در مورد شخصیت‌های فرعی وجود دارد. این روش به داستان انسجام و هم‌خوانی بیشتری می‌بخشد. با این حال، مشکلی که نمی‌توانم از آن اجتناب کنم، شکست ناگهانی در لحن است. برای چنین نمایشی خشن و خونین از رفتار انسانی در شرایط بقا (طریقه استفاده از رنگ‌ها بسیار هوشمندانه است)، اوج داستان احساس می‌شود که از هر چیزی که قبل از آن آمده جدا است. تم‌های زیرین از ابتدا وجود دارند، اما این‌ها دقیقاً همان چیزهایی هستند که هستند: پیام‌های ثانویه که زیر یک داستان واقعی زیبا قرار دارند. عبور از قتل‌های وحشتناک، قربانی‌ها و خدا می‌داند چه چیز دیگر، به یک پایان فلسفی و روحانی به این شکل... این انتقال به دور از یک تغییر بی‌نقص است. به‌طور کلی، اگر به دنبال پاسخ‌های قطعی درباره این زندان، چه کسی آن را کنترل می‌کند و چطور واقعاً کار می‌کند، باشید، احتمالاً ناامید و ناراضی خواهید شد. این یکی از آن فیلم‌هایی است که به شدت به چگونگی درک بینندگان از پایان آن و تأثیر آن بر نظر کلی بستگی دارد. نگاه کردن به نتیجه تنها از دیدگاه "گورنگ" برای من بهترین جواب است، حتی اگر هنوز برخی سؤالات (منطقی) بی‌پاسخ وجود داشته باشد. شکست ناگهانی در لحن که به اوج فیلم منتقل می‌شود، مشکل اصلی من است، اما "پلتفرم" نقاط قوت زیادی دارد. یک مفهوم جذاب بسیار خوب از طریق داستان‌گویی جذاب توسعه یافته است و یک بازیگر فوق‌العاده به خوبی نوشته شده است. کارگردان تازه‌کار گالدر گازتلو-اوریوتیا و تیمش کار فوق‌العاده‌ای انجام داده‌اند. طراحی صحنه و تولید نشان می‌دهد که چگونه یک بودجه کم نیز می‌تواند فضایی غوطه‌ور و claustrophobic ایجاد کند. حتی اگر پایان فیلم تنها به‌طور جزئی کار کند، نمادگرایی و تمثیل‌های وضعیت سیاسی و اجتماعی-اقتصادی جهان ما قطعه‌ای عالی و تفکر برانگیز از یک فیلمنامه است. هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنم، بیشتر از آن خوشم می‌آید. **امتیاز: B+** یک تماشای فوق‌العاده، دوباره تماشا می‌کنم و می‌توانم پیشنهاد کنم.