فیلم His House 2020

یک آغاز قدرتمند از رِمی ویکس؛ فیلمی که به‌خوبی بین نقدهای اجتماعی و وحشت سنتی تعادل برقرار می‌کند (و این‌بار بدون زامبی‌ها). فیلم شما را به درون زندگی یک زوج پناهجوی سودانی می‌برد که پس از فراری هولناک با قایق از کشورشان، به آپارتمانی در لندن اسکان داده می‌شوند. علاوه بر کابوس تجربه‌شان، انگار خانه‌شان هم دچار یک پولترگایست شده است. فیلم در جابه‌جایی میان...

یک آغاز قدرتمند از رِمی ویکس؛ فیلمی که به‌خوبی بین نقدهای اجتماعی و وحشت سنتی تعادل برقرار می‌کند (و این‌بار بدون زامبی‌ها). فیلم شما را به درون زندگی یک زوج پناهجوی سودانی می‌برد که پس از فراری هولناک با قایق از کشورشان، به آپارتمانی در لندن اسکان داده می‌شوند. علاوه بر کابوس تجربه‌شان، انگار خانه‌شان هم دچار یک پولترگایست شده است. فیلم در جابه‌جایی میان واقعیت، رؤیا و گذشته استادانه عمل می‌کند و پیچش پایانی‌اش کاملاً غیرمنتظره است. امیدوارم رِمی ویکس بتواند در کنار آری آستر و رابرت اِگرز، وحشت را به سطحی جدید از دیوانگی فکری ببرد. این فیلمِ فوق‌العاده دیدی از وحشتی که پناهجویان در فرار از کشورهای جنگ‌زده به‌دنبال زندگی بهتر در بریتانیا تجربه می‌کنند ارائه می‌دهد؛ یک وحشت‌ماورایی شیک از ساخته و کارگردانیِ توانا که اضطراب، سرگیجه و بیگانگیِ یک زوج پناهجوی اهل سودان جنوبی را با بدخواهی‌ای کابوس‌وارِ زاده‌ی جادو و فولکلور ترکیب می‌کند. وقتی «بول» (سوپ دیرایسو) و همسرش «ریال» (ونمی موزاکو) پس از فرار از خانه ویران‌شده‌شان به بریتانیا می‌رسند، اجازه ماندن موقت می‌گیرند و در یک محله مسکونی نسبتاً فرسوده اسکان داده می‌شوند. با کمک مددکارشان «مارک» (مت اسمیت) وسایل اولیه به آن‌ها داده می‌شود، اما هرچه اقامتشان طولانی‌تر می‌شود، آمیختن در جامعه‌ای که حداکثر بی‌تفاوت و حداقل تاحدی خصمانه است برایشان دشوارتر می‌شود—و هم‌زمان شروع به باور می‌کنند که خانهٔ جدیدشان تسخیر شده است. صداها و برخوردهای شبانه رخ می‌دهد و آن دو می‌پرسند آیا این قضیه ربطی به اجدادشان دارد یا ارواح کسانی که پشت سر گذاشته‌اند؟ آنچه از طریق رؤیاها و فلش‌بک‌ها می‌بینیم، سرنخ‌هایی از وحشت‌هایی است که از آن گریخته‌اند. سؤال این است که آیا اینجا منتظرشان وحشت‌های بزرگ‌تری است یا نه. در مقاطعی فیلم نگاهی جذاب به روان‌شناسی کسانی دارد که بین دو محل گیر افتاده‌اند؛ نه جایی که اکنون هستند برایشان مناسب است و نه جایی که قبلاً بودند. با این حال، چالش‌های فرهنگی‌ای که با آن مواجه‌اند به‌خوبی بسط نیافته‌اند و شخصیت‌پردازیِ مارکِ افراطی در تساهل برای باورپذیری کمی ضعیف است، به‌ویژه وقتی شکار دشمن اثیری‌شان به شکل‌هایی خیلی سوررئال جلوه می‌کند. مشکل فیلم شاید همین است که هم‌زمان می‌خواهد مسائل اجتماعی و سیاسی را مطرح کند، اما دیالوگ‌ها به اندازه کافی ضربه‌دار نیستند و پیام فیلم در آمیختگی سردرگم‌کننده‌ای از تجربیات ماورایی و واقعیت زندگی جدید بریتانیایی گم می‌شود. بودجهٔ فیلم احتمالاً کم بوده، اما اگر کارگردان بیشتر روی فشرده‌ نگه‌داشتن قصه و پرورش بهتر شخصیت‌ها تمرکز کرده بود، این موضوع اهمیتی نداشت. فیلم بیشتر از آن‌که شخصیت‌هایی ویژه یا موقعیت‌هایی جذاب پیش چشم بگذارد، از ما همدلی می‌طلبد بر اساس فرضیات اخلاقیِ سازنده‌اش. در اجرا، مت اسمیت چندان جالب توجه نیست و هرچند موزاکو بار احساسی فیلم را بر دوش می‌کشد، بقیهٔ عناصر فیلم به‌طرزی ناامیدکننده کم‌اثرند.