فیلم Pretty in Pink 1986

تو با من بیرون رفتن رو شرم‌داره. «Pretty in Pink» داستان اندی والش (مالی رینگوالد) را روایت می‌کند؛ دختری که با پدر بیکار و تنهاش، جک (هری دین استنتون)، بزرگ شده و اغلب لباس‌هایی دست‌ساز می‌پوشد، بنابراین از طبقهٔ محروم جامعه به‌نظر می‌رسد. در مدرسه، او و دوستانش از سوی دانش‌آموزان مرفه تحقیر می‌شوند. با نزدیک شدن شب رقص فارغ‌التحصیلی، اندی کمی افسرده است تا اینکه...

تو با من بیرون رفتن رو شرم‌داره. «Pretty in Pink» داستان اندی والش (مالی رینگوالد) را روایت می‌کند؛ دختری که با پدر بیکار و تنهاش، جک (هری دین استنتون)، بزرگ شده و اغلب لباس‌هایی دست‌ساز می‌پوشد، بنابراین از طبقهٔ محروم جامعه به‌نظر می‌رسد. در مدرسه، او و دوستانش از سوی دانش‌آموزان مرفه تحقیر می‌شوند. با نزدیک شدن شب رقص فارغ‌التحصیلی، اندی کمی افسرده است تا اینکه بلِینی مَک‌دونا (اندرو مک‌کارتی)، پسر به‌ظاهر پولدار، برخلاف فشار هم‌سالانش از او برای رفتن به رقص دعوت می‌کند. این انتخاب، باعث دور شدن هر دویشان از «دوستان» سابق‌شان می‌شود. فیلم، ساختهٔ جان هیوز و کارگردانی‌هاوارد دوتچ، از همان آثار موفق دههٔ هشتاد است که با نسل نوجوان آن زمان ارتباط برقرار کرد. هرچند اثر خالی از اشکال نیست — گاهی احساساتی یا بیش از حد عامیانه می‌شود — اما به‌خوبی به خطرات و دشواری‌های دوران نوجوانی و زشتیِ طبقات اجتماعی می‌پردازد. در کنارِ داستانِ عاشقانهٔ مرکزی، خطِ مهم دیگری مربوط به والدین مجرد است؛ اینجا پدرِ تنها (جک) مردی است که از فروپاشی زندگی زناشویی‌اش آسیب دیده و از آشفتگی بیرون نیامده؛ دو سکانس جدی و تأثیرگذار فیلم حول رابطهٔ پدر و دختر شکل می‌گیرد که رینگوالد و استنتون در آن فوق‌العاده‌اند. کمدی فیلم بیشتر مدیون دوستان اندی است: داکی (جان کرایر) و آیونا (انی پاتس) که به‌خوبی در ساختار فیلم جای گرفته‌اند؛ به‌ویژه داکی با بازی کرایر فیلم را عملاً می‌دزدد و یکی از بخش‌های به‌یادماندنیِ اثر است. از طرفی استِف (جیمز اسپیدِر) نقش آزاردهنده‌ای دارد که نفرتش نسبت به اندی، به خاطر رد شدن از سوی او، بر روابط بین شخصیت‌ها تأثیر می‌گذارد. بعضی صحنه‌ها، مثل رقص در مراسم فارغ‌التحصیلی همراه با نسخهٔ طولانی‌ترِ قطعهٔ «If You Leave» از OMD، آن‌طور که باید جواب نمی‌دهد و کمی ناهماهنگ به‌نظر می‌رسد. موسیقی متنِ دههٔ هشتادی فیلم — با آثاری از گروه‌هایی مثل New Order، Echo & The Bunnymen، Orchestral Manoeuvres in the Dark و The Psychedelic Furs — بخش مهمی از جذابیت آن است و حس نوستالژی را به‌خوبی منتقل می‌کند. در مجموع، «Pretty in Pink» اثری خوش‌ساخت و تاثیرگذار دربارهٔ شور جوانی، تقسیمات طبقاتی و عشق‌های جوانانه است؛ هرچند که برای برخی تماشاگران ممکن است دیگر آن درخششِ گذشته را نداشته باشد، اما برای بسیاری (از جمله طرفدارانِ دههٔ هشتاد) هنوز ضربه‌ای احساسی و ماندگار دارد.