فیلم Pain and Glory 2019

اگر به من بگویید که «درد و شکوه» آخرین فیلم پدرو آلمودووار است، تمایل دارم به شما باور کنم. به‌ندرت عمل نگاه کردن به گذشته به‌این‌گونه واضح و صادقانه به تصویر کشیده شده است و این فیلم از نظر احساسی و غنایی بسیار رضایت‌بخش است. در هر قاب، نیاز به وجود این فیلم حس می‌شود؛ نیازی به درک، تأمل، جشن گرفتن و سوگواری. این فیلم،...

اگر به من بگویید که «درد و شکوه» آخرین فیلم پدرو آلمودووار است، تمایل دارم به شما باور کنم. به‌ندرت عمل نگاه کردن به گذشته به‌این‌گونه واضح و صادقانه به تصویر کشیده شده است و این فیلم از نظر احساسی و غنایی بسیار رضایت‌بخش است. در هر قاب، نیاز به وجود این فیلم حس می‌شود؛ نیازی به درک، تأمل، جشن گرفتن و سوگواری. این فیلم، پرتره‌ای از یک هنرمند در دو راهی زندگی‌اش است که به آخرین مرحله زندگی‌اش وارد می‌شود، به آنچه که خلق کرده نگاه می‌کند و میدان نبردی را که در پی خود گذاشته است، مرور می‌کند و با ترس از عدم خلق دوباره مواجه می‌شود. «درد و شکوه» فیلمی فوق‌العاده زیباست که بعد از دیدن آن، همچون عطر در هوا باقی می‌ماند. هرچه بیشتر به آن فکر می‌کنم، بیشتر مطمئن می‌شوم که شاهکاری را مشاهده کرده‌ام و بی‌صبرانه منتظر دیدن دوباره‌اش هستم. این فیلم به‌نوعی مرور شگفت‌انگیز بر کارنامه فیلمساز «سالوادور مالو» (با بازی آنتونیو باندراس) است که به سنی رسیده که با مشکلات حرکتی و مصرف مسکن‌ها دست و پنجه نرم می‌کند و به یادآوری لحظات گذشته‌اش می‌پردازد. روزی این فیلم به عنوان یک کلاسیک توصیف خواهد شد. آلمودووار در خالص‌ترین حالت خود، تخیل را به واقعیت پیوند می‌زند به‌گونه‌ای زیبا که تقریباً غیرممکن است در حین تماشای آن احساس خود را درک کنید. باندراس فوق‌العاده است. او احساسات و طنز را به شکلی ماهرانه ارائه می‌دهد که کافی است تا جنبه‌های احساسی کارش را متعادل کند. پنه‌لوپه کروز که هر بار که روی پرده ظاهر می‌شود، جذاب‌تر به نظر می‌رسد، نقش مادر او را بازی می‌کند و حتی می‌خواند - چه چیزی بیشتر از این می‌توان خواست؟ به‌طور نظری، این مرور نباید شادی زیادی به همراه داشته باشد، اما کشف خود، مقدار شگفت‌انگیزی از رضایت را به ارمغان می‌آورد و طنز نیز در اینجا وجود دارد.