فیلم 99 Homes 2014

این فیلم واقع‌گرایانه است؛ تجربه‌های واقعی از نحوهٔ سوءاستفادهٔ وال‌استریت و کسانی که ما آن‌ها را دولت می‌نامیم از مردم را نشان می‌دهد. پریدن دوباره به استخر جایی که قبلاً نزدیک بود در آن غرق شوی. به نظرم این بازی بهترین اجرای اخیر اندرو گارفیلد است؛ چون پس از شکست نقادانهٔ «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز ۲» مدت‌ها فیلم قابل‌توجهی ارائه نکرده بود. نقش او به‌خوبی پرداخت شده است:...

این فیلم واقع‌گرایانه است؛ تجربه‌های واقعی از نحوهٔ سوءاستفادهٔ وال‌استریت و کسانی که ما آن‌ها را دولت می‌نامیم از مردم را نشان می‌دهد. پریدن دوباره به استخر جایی که قبلاً نزدیک بود در آن غرق شوی. به نظرم این بازی بهترین اجرای اخیر اندرو گارفیلد است؛ چون پس از شکست نقادانهٔ «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز ۲» مدت‌ها فیلم قابل‌توجهی ارائه نکرده بود. نقش او به‌خوبی پرداخت شده است: یک پدر جوان تنها که در تلاش برای زندگی است. وقتی خانهٔ ارثی خانواده را به‌خاطر بدهی از دست می‌دهد، چاره‌ای جز گرفتن تصمیمی سریع برای تأمین سرپناه خانواده‌اش ندارد. اما وقتی اوضاع زشت می‌شود، مشکلات تازه‌ای ظاهر می‌شوند و او با امیدی اندک تلاش می‌کند اوضاع را سر و سامان دهد. یکی دیگر از شخصیت‌های برجسته فیلم نقش مایکل شانون است. فیلم خوب و روان قصه‌ای را روایت می‌کند دربارهٔ اینکه یک انسان ناامید با فرصت اندکی که به دست می‌آورد چه کارهایی ممکن است بکند تا دوباره سربلند شود. پایانِ غافلگیری‌ها را احتمالاً حدس می‌زنید، اما زمان و نحوهٔ وقوع آن چیزی است که باید صبورانه منتظرش بمانیم. تقریباً از تمام فیلم لذت بردم، جز پایان که راه‌حلش کمی ضعیف و نمایشش ضعیف‌تر بود. ۸/۱۰ حال شاید کم‌تر کسی منکر شود که اندرو گارفیلد—حتی بدون آن موهای بلند—مردی خوش‌چهره است که دوربین او را دوست دارد. اما این امر واقعیت این را جبران نمی‌کند که او بازیگری واقعا متوسط است—و متأسفانه این فیلم به‌وفور این نکته را نشان می‌دهد. شخصیت او («نش») پدری تنهاست که با مادرش (لورا درن) زندگی می‌کند، اما شغلش در یک کارگاه ساختمانی را از دست می‌دهد. بانک خانه را توقیف می‌کند و وقتی مأموران اجرای حکم می‌رسند، آنها را عملاً با دخالت پلیس و با رفتار خشن یک بنگاه‌دارِ طمع‌کار و بی‌رحم—«ریچ کارور» (مایکل شانون)—از خانه بیرون می‌اندازند. در حسرت بازپس‌گرفتن خانه، او مجبور می‌شود برای دشمنش کارهای جزئی انجام دهد و این روند کم‌کم گسترش می‌یابد تا او تبدیل به نسخه‌ای کوچک از آن طرف مقابل شود؛ همان‌قدر سنگدل و بی‌تفاوت نسبت به قربانیان بیکاری و بی‌نصیبی. داستان کش‌دار نمی‌شود، اما من از این تعجب کردم که شخصیت سرسخت و مقاومت‌جوی گارفیلد چگونه این‌قدر سریع دگرگون شد؛ شتاب غیرقابل‌باورِ این تحول واقع‌گرایی فیلم را به‌طرز قابل‌توجهی از بین برد. شانون در نقش بهره‌کشِ شرور خوب عمل می‌کند، اما درن حضور مؤثر واقعی‌ای ندارد و پایان نیز تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی و ضعیف است. «فقط یکی از صد نفر سوار آن کشتی نجات خواهد شد، پسر؛ بقیهٔ بیچاره‌ها غرق می‌شوند.» اندرو گارفیلد و مایکل شانون همیشه بهترین‌های خود را ارائه می‌دهند، هر فیلمی که باشند. شانون نقش یک آدم پست را چنان خوب بازی می‌کند که تکرارش خسته‌کننده نمی‌شود، و گارفیلد می‌داند چگونه تماشاگر را نسبت به او دل‌نگران کند. در این فیلم واقعاً می‌بینید که چگونه افرادی که با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند تا چه حد مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند و بازی گارفیلد به آن غمِ وضعیت می‌افزاید.