فیلم Safety Not Guaranteed 2012

کمدی کوچک و متفاوتی است که از تماشاگر می‌خواهد به ناممکن‌ها باور داشته باشد. لحظات خنده‌دار خوبی دارد و صحنه‌های شیرینی بین پلازا و دوپلاس وجود دارد، اما عمق چندانی ارائه نمی‌دهد. با این حال تماشایش آسان و دلپذیر است. تماشای خوبی بود؛ دوباره هم خواهم دید و پیشنهادش می‌کنم. از بحث‌های فلسفی فیلم—چه به‌صورت صریح و چه در دل موقعیت‌ها—خیلی خوشم آمد. ساختار داستانیِ «داستان...

کمدی کوچک و متفاوتی است که از تماشاگر می‌خواهد به ناممکن‌ها باور داشته باشد. لحظات خنده‌دار خوبی دارد و صحنه‌های شیرینی بین پلازا و دوپلاس وجود دارد، اما عمق چندانی ارائه نمی‌دهد. با این حال تماشایش آسان و دلپذیر است. تماشای خوبی بود؛ دوباره هم خواهم دید و پیشنهادش می‌کنم. از بحث‌های فلسفی فیلم—چه به‌صورت صریح و چه در دل موقعیت‌ها—خیلی خوشم آمد. ساختار داستانیِ «داستان درون داستان درون داستان» همراه با چند خط داستانی موازی، جالب است. بازیگران گرچه تا حدی نقش‌های کلیشه‌ای ایفا می‌کنند (که ظاهراً عمدی‌ست)، اما شخصیت‌هایشان رشد می‌کنند و تغییر می‌یابند و در عین حفظ ویژگی‌های اصلی، همچنان جذاب باقی می‌مانند. شیوهٔ تحقیق و کندوکاو در خط اصلی داستان به‌خوبی حس معمایی منتقل می‌کند؛ اطلاعات به‌تدریج ارائه می‌شوند و گمراه‌کننده‌هایی هم وجود دارد که همه‌چیز را در نهایت به لحظه‌ای می‌رساند که شروع به زیر سؤال بردن اوضاع می‌کنید. این فیلم را به طرفداران نظریه‌های توطئه، سفر در زمان، معماها یا علاقه‌مندان به داستان‌های عجیب و آرزوپرداز توصیه می‌کنم. ابتدا می‌خواستم این فیلم را ببینم چون از داستان‌های سفر در زمان خوشم می‌آید، اما می‌بینیم که واقعاً فیلمی دربارهٔ سفر در زمان نیست—گرچه یک شخصیت ادعا می‌کند قبلاً این کار را کرده و دوباره خواهد کرد و صحبت‌های زیادی دربارهٔ بازگشت به گذشته هست. اما اصل موضوع جای دیگری‌ست. این فیلم برای تماشاگر صبور و علاقه‌مند به کمدی‌های عجیب سرگرم‌کننده است. دیالوگ‌ها بامزه‌اند، به‌خصوص مشاهداتی که با لحن خشک توسط شخصیت اصلی، داریوس، بیان می‌شود. چند زیرخط داستانی معمولی و تقریباً کلیشه‌ای هم هست که مربوط به دو مردی است که او را در مأموریت تحقیق همراهی می‌کنند—پس وقتی داریوس روی صحنه است برای تنقلات به یخچال نروید؛ خوشبختانه او در بیشتر صحنه‌ها حضور دارد. احتمالاً دوباره آن را نخواهم دید، چون جوان نیستم و فیلم‌های زیادی هست که باید ببینم، اما از ۹۰ دقیقه‌ای که پای آن گذراندم پشیمان نیستم. در نهایت فیلم در نقطه‌ای پایان می‌یابد که بسیاری از فیلم‌های سفر در زمان از آنجا آغاز می‌شوند، و من بیشتر از این اشاره نمی‌کنم.