انیمیشن The Good Dinosaur 2015

ماجراجویی آرلو و اسپات به کوه کلاوتوث. صادقانه بگویم از روزی که از این فیلم خبردار شدم منتظرش بودم، اما اکرانش خیلی طول کشید—حتی ویندوز از آن زمان سه بار آپدیت شده است. بعد از این همه سال حالا احساس می‌کنم آن چیزی نبود که انتظار داشتم. باید متفاوت می‌بود، خصوصاً از نظر داستان. انیمیشن از نظر فنی خوب و بدون مشکل است، اما داستان قانع‌کننده...

ماجراجویی آرلو و اسپات به کوه کلاوتوث. صادقانه بگویم از روزی که از این فیلم خبردار شدم منتظرش بودم، اما اکرانش خیلی طول کشید—حتی ویندوز از آن زمان سه بار آپدیت شده است. بعد از این همه سال حالا احساس می‌کنم آن چیزی نبود که انتظار داشتم. باید متفاوت می‌بود، خصوصاً از نظر داستان. انیمیشن از نظر فنی خوب و بدون مشکل است، اما داستان قانع‌کننده نیست. کلیت فیلم شبیه نسخه‌ای دیگر از «کرودها» به نظر می‌رسد؛ در واقع ترکیب این دو فیلم می‌توانست جالب باشد—مثلاً پسر این فیلم و خانواده‌ی دیگر به‌عنوان یک خانوادهٔ اصلی که به‌دلیلی از هم جدا شده‌اند—اما مشکل این است که هر دو از استودیوهای متفاوتی هستند و گردآوردنشان کار سختی است. دایناسورهای متمدن کمی عجیب‌اند، اما در یک داستان و انیمیشن کودکانه همه‌چیز مجاز است؛ پذیرفتم و از آن لذت بردم. آپاتوزاروس‌ها کشاورزند و تیرانوسورها شبیه کابوی‌ها شده‌اند؛ دیدگاهی نو که در آن انسان‌ها همچنان در رتبه‌ای پایین‌تر از نظر تسلط و هوش قرار دارند. به‌نظر من—صادقانه—تم کشف هویت و کنار گذاشتن ترس برای کودکان الهام‌بخش است، اما داستان چندان تازه نیست و کمی یادآور «شیرشاه» است؛ هرچند مثل هم نیستند، اما بخش‌های ابتدایی رابطه پدر و پسر را تداعی می‌کند. می‌توان یک یا دو بار نگاهش کرد؛ فیلم خسته‌کننده نیست اما در عین حال بهترین نیست. 7 از 10. تا پایان واقعاً ازش لذت بردم. قد شخصیت به‌روشنی مشخص است. طبیعتِ وحشی در فیلم فوق‌العاده‌ است—آن تنگهٔ جنگلی را دوست داشتم. نماهای گسترده و وسیع، شخصیت‌های سرگرم‌کننده و تعارض‌های خوب وجود دارد. تنش زیادی ساخته می‌شود تا به صحنه‌ای برسد که همه‌چیز به اوج می‌رسد، و در تمام آن لحظات دایناسورها دور می‌دوند و همه‌چیز را خراب می‌کنند. یک‌بار در رودی پایین‌دست یک سد شنا کرده‌ام؛ هر لحظه تصور می‌کردم با موجی از آب به صخره‌ها و درختان برخورد خواهم کرد و کشته می‌شوم. می‌دانم برای گروه سنی این فیلم تقریباً پنجاه سال پیرم، اما از این ماجراجویی واقعاً لذت بردم. داستان تا حدی کلیشه‌ای است: آرلوی خجالتی پس از درگیری با یک انسان کوچک به‌طور تصادفی به پایین‌دست رودخانه شسته می‌شود—انسانی که او را سریعاً «اسپات» نام می‌گذارد. هر دو دنبال راهی برای بازگشت به خانه‌اند، اما گروهی از پتروداکتیل‌ها چشم‌شان به یک لقمه‌ی کوچک افتاده است. با وجود تردیدهای اولیه، آن دو می‌فهمند اگر با هم کار کنند شانس بقای‌شان بیشتر است و بنابراین به رشته‌ای از ماجراجویی‌ها برای بازگشت می‌زنند. فیلم چندان بدیع نیست، اما شخصیت‌ها—به‌ویژه آن پسرک—جذاب‌اند و نشان می‌دهند که اتکا به هم، محبت و پیام‌های معمول انیمیشن‌های خانوادگی چه فایده‌ای دارد. در عین حال، فیلم تا حد زیادی از شعارزدگیِ بیش از حد پرهیز می‌کند و دیالوگ‌ها سرگرم‌کننده‌اند، مخصوصاً وقتی پتروداکتیل‌های تهدیدکننده اما دست‌پاچه باعث دردسرشان می‌شوند. انیمیشن در مقیاس بزرگ و رنگارنگ است—هرچند گاهی کمی سطحی به‌نظر می‌رسد—و داستان به‌آسانی در نود دقیقه پیش می‌رود؛ شاید زیاد در یاد نماند اما تماشای سبک و خوشایندی است.