انیمیشن Rise of the Guardians 2012

از داستانی که از چهار «افسانه» اصلی فرهنگ کودکانهٔ انگلو-ساکسون الهام گرفته، لذت بردم. انیمیشن عالی و پرداخت شخصیت‌ها برای داستانی ساده و سرراست، همراه با طنز و اکشن لازم است. سندمن. خرگوش عید پاک. پری دندان. بابا نوئل. اسم‌شان را می‌دانید. اما آیا می‌دانستید که آن‌ها در خفا نگهبانان کودکی بوده‌اند و مردِ ماه آن‌ها را مثل نوعی «انتقام‌جویان» فولکلوریک گرد هم آورده؟ حالا می‌دانید. به‌جز...

از داستانی که از چهار «افسانه» اصلی فرهنگ کودکانهٔ انگلو-ساکسون الهام گرفته، لذت بردم. انیمیشن عالی و پرداخت شخصیت‌ها برای داستانی ساده و سرراست، همراه با طنز و اکشن لازم است. سندمن. خرگوش عید پاک. پری دندان. بابا نوئل. اسم‌شان را می‌دانید. اما آیا می‌دانستید که آن‌ها در خفا نگهبانان کودکی بوده‌اند و مردِ ماه آن‌ها را مثل نوعی «انتقام‌جویان» فولکلوریک گرد هم آورده؟ حالا می‌دانید. به‌جز کارهای روزمره‌شان، ظاهراً کار زیادی برای انجام دادن نداشتند تا این‌که دشمن دیرین‌شان، بوگی‌من، بازمی‌گردد و جهان را تهدید می‌کند. برای تقویت صفوف، ماه شخص افسانه‌ای دیگری را فرا می‌خواند: روح سرسخت زمستان، جک فراست. جک و بوگی‌من مشکل مشترکی دارند: دیگر به آن‌ها ایمان آورده نمی‌شود و از دید عموم محو شده‌اند. اما بوگی‌من راهی برای بازپس‌گیری قدرتش یافته که به معنای نابودی سایر نگهبانان (و احتمالاً معصومیت کودکی) است. شروع فیلم مفهومی و بلندپروازانه است، همان‌طور که اغلب آثار CGI چنین‌اند، و بر پایه مجموعه‌ای از کتاب‌های در دست تهیهٔ ویلیام جوئیس ساخته شده؛ جوئیس نویسنده و کارگردان انیمیشن کوتاه محبوب و برندهٔ اسکار The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore است که دیدنش بسیار توصیه می‌شود. در فیلم با کلیشه‌ها بازی شده: نگهبانان نام‌های متفاوتی دارند (North، Bunnymund، Toothiana، Sanderson Mansnoozie، Pitch Black) و بازدید از مقر هر کدام افشاگری‌هایی دارد—مثلاً در قطب شمال یتی‌ها کارهای روزمره را انجام می‌دهند (الف‌ها آدم‌هایی با نیت خوب اما بی‌فایده‌اند) و تخم‌مرغ‌های عید پاک مثل گل رشد می‌کنند. پایان فیلم را احتمالاً می‌توان از پیش حدس زد؛ در این نوع آثار شگفتی‌ها کم‌اند و همه چیز در نحوهٔ روایت است. چند مشکل ساختاری وجود دارد: نیمهٔ اول برای من کمی کش‌دار به نظر آمد. این‌ها شخصیت‌های آرکی‌تایپی‌اند؛ یکی از دلایل استفاده از آن‌ها همین است که با یک نگاه مفهوم منتقل شود. نکتهٔ دیگر این‌که شرّ اصلی، پیچ، فرصت بهتری می‌توانست داشته باشد؛ او کمی بیش از حد نمایش داده می‌شود و خیلی ملموس است. بوگی‌من باید ترسناک‌تر و تهدیدش نامحسوس‌تر باشد—همان اصلِ «کم‌تر نشان دادنِ دشمن» که در فیلم‌هایی مثل آرواره‌ها به کار رفته—تا بتواند هراس واقعی در بین تماشاگران خردسال ایجاد کند. با این اوصاف، آن‌چه هست به‌خوبی اجرا شده است. طراحی شخصیت‌ها منحصربه‌فرد و بامزه‌اند: از خرگوش جنگجوی استرالیایی با صدای هیو جکمن تا سندمن ساکت و نرم و بابا نوئل تتو‌شده و عجیباً روسی. جک فراست طراحی‌ای دارد که از آثار استاپ‌موشن کلاسیک الهام گرفته و صدای او را کریس پاین خوب ارائه می‌دهد؛ آلک بالدوین با صدای خش‌دارش نقش بابا نوئل شمشیر به دست را پرشور اجرا می‌کند. جود لا در نقش پیچ بازیگوش و وسوسه‌انگیز است و ایزلا فیشر به‌عنوان پری دندان پرانرژی و عصبی ظاهر می‌شود. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و راجر دیکینز به‌عنوان مشاور تصویری درخشش خاصی به آن بخشیده—کسی که پیش‌تر در فیلم‌های انیمیشنی مانند Rango، How to Train Your Dragon و Wall‑E همین نقش را داشته. شاید نتوانم دربارهٔ عمق واقعی سه‌بعدی‌سازی قضاوت کنم، اما به‌جای تصویری تیره و کم‌جان، دیدن رنگ‌های کامل و زیبا در هر قلمرو نگهبانان لذت‌بخش است. «نگهبانان» از بسیاری از آثار انیمیشنی یک سروگردن بالاتر است، اما با اندکی تلنگر بیشتر (و شاید دخالت بیشتر تهیه‌کنندگان اجرایی مانند جوئیس و گی‌یرمو دل تورو که هر دو سابقه‌ای ممتاز در قصه‌های افسانه‌ای دارند) می‌توانست تبدیل به یک اثر کلاسیک شود. آنچه داریم اما سفری لذت‌بخش است، هرچند ماندگاری‌اش به اندازهٔ شخصیت‌های افسانه‌ای‌اش نیست. فیلمی دلپذیر برای کودکان و خانواده‌ها. برداشت‌های جالبی از چند شخصیت دوران کودکی ارائه شده و آن‌ها بسیار دوست‌داشتنی‌اند. داستان خوب پرداخت شده و شما را درگیر می‌کند؛ من واقعاً نگران شدم که شاید خیر بر شر پیروز نشود. پایان خوبی دارد، اما کمی شما را مشتاقِ دیدنِ بیشتر می‌گذارد. باز هم یک موفقیت دیگر از دریم‌ورکس که مطمئناً خانواده‌ها را سرگرم می‌کند. جغدها کجا بودند؟ امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً برای من نبود، اما تاحدی جذابیتش را درک می‌کنم.