فیلم Sweet Bean 2015

برخورد ناگهانی با گذشته و اثرات ماندگار آن این فیلم که برگرفته از رمانی با عنوان اصلیِ ژاپنی «An» (به‌معنای خمیرِ لوبیا) است، بیش از آن‌که صرفاً یک فیلم غذایی باشد، به رابطه‌های بین‌نسلی و زندگی آدم‌ها می‌پردازد. قصه‌ای ساده و واقع‌گرایانه دارد و مثل برخی آثار ژاپنی دیگری که تمِ غذا دارند، بر فضای کوچک و صمیمی یک مغازه متمرکز شده است. تصویربرداری زیبا و...

برخورد ناگهانی با گذشته و اثرات ماندگار آن این فیلم که برگرفته از رمانی با عنوان اصلیِ ژاپنی «An» (به‌معنای خمیرِ لوبیا) است، بیش از آن‌که صرفاً یک فیلم غذایی باشد، به رابطه‌های بین‌نسلی و زندگی آدم‌ها می‌پردازد. قصه‌ای ساده و واقع‌گرایانه دارد و مثل برخی آثار ژاپنی دیگری که تمِ غذا دارند، بر فضای کوچک و صمیمی یک مغازه متمرکز شده است. تصویربرداری زیبا و بازی‌های درخشان بازیگران فیلم را از حدِ خودِ داستان هم جلوتر برده‌اند. در مرکز روایت، سنتارو، صاحب مینی‌فروشی دورایاکی است که زندگی‌اش پس از تجربه‌های تلخ، در سطحی پایین و بدون چشم‌انداز ادامه یافته. توکوه، زن سالخورده‌ای که برای کار به مغازه می‌آید، به او طرز تهیه خمیر لوبیا را می‌آموزد و این آموزش هم جنبهٔ آشپزی دارد و هم جنبهٔ انسانی؛ لحظاتی که ساختِ خمیرِ زیبا روی ظرف را می‌بینی، هم‌زمان اشتیاق خوردنِ آن در تو زنده می‌شود. شخصیتی نوجوان به نام واکانا هم بین آینده‌اش تردید دارد و انتخاب میان مدرسه و کار در مغازه، یکی از محورهای داستان است. این سه شخصیت انگار نمایندهٔ گذشته، حال و آینده‌اند و از یکدیگر درس‌های مهمی می‌آموزند. فیلم در بسیاری سکانس‌ها شاعرانه و مؤثر است؛ کارگردان که فیلمنامه را هم نوشته، چهره‌هایی ساده اما پرمعنا را شکل داده و بازیگران تجربهٔ لازم را به نمایش گذاشته‌اند. تنها نکتهٔ آزاردهنده برای من، بخش پایانی بود که کمی کش‌دار به نظر آمد و بیست دقیقهٔ آخر به‌نوعی اضافه و کمتر تأثیرگذار بود. در عین حال برخورد فیلم با موضوع سالمندی و ناتوانی هم پیام‌های جانبی قدرتمندی دارد که حس همدردی را برمی‌انگیزد. در مجموع فیلمی دوست‌داشتنی برای علاقه‌مندان درام و دوست‌داران آثار مرتبط با غذاست؛ به‌خصوص اگر از فیلم‌هایی که آدم را به فکر وامی‌دارند لذت می‌برید. امتیاز: ۸/۱۰