فیلم The Square 2017

من طرفدار پروپاقرص درام‌ها نیستم، اما این فیلم سرگرم‌کننده بود. فقط به‌خاطر صحنهٔ میمون به آن چهار ستاره دادم. شاید حال و هوای مناسبی برای دیدن این فیلم نداشتم، اما بعد از حدود نیم ساعت دیگر تقریباً برایم مهم نبود که چه بر سر «کریستین» (Claes Bang) یا تقریباً هر شخصیت دیگری می‌آید. او یکی از آن گالری‌دارهایی است که یک لیوان آب را روی قفسه‌ای...

من طرفدار پروپاقرص درام‌ها نیستم، اما این فیلم سرگرم‌کننده بود. فقط به‌خاطر صحنهٔ میمون به آن چهار ستاره دادم. شاید حال و هوای مناسبی برای دیدن این فیلم نداشتم، اما بعد از حدود نیم ساعت دیگر تقریباً برایم مهم نبود که چه بر سر «کریستین» (Claes Bang) یا تقریباً هر شخصیت دیگری می‌آید. او یکی از آن گالری‌دارهایی است که یک لیوان آب را روی قفسه‌ای پر از گردوغبار می‌گذارد و آن را هنر می‌نامد — مثل داستانِ «لباس نو پادشاه». «نمایشگاه» اخیرش قرار است مردم را به مسئولیت‌هایشان نسبت به همدیگر یادآوری کند، اما تمرکزش وقتی به‌هم می‌خورد که مورد جیب‌بری قرار می‌گیرد. گوشی و کیف پولش نیست. او راهی منحصربه‌فرد برای بازپس‌گیری آن‌ها پیدا می‌کند: پیامی در تمام خانه‌های همسایگان می‌اندازد و یک اولتیماتوم متهم‌کننده ارائه می‌دهد. عجیب اینکه این تنها ایدهٔ احمقانهٔ او نیست؛ این درام کند و کشدار در مسیر خود دو و نیم ساعت از یک تصمیم بد به تصمیم بد دیگر سر می‌خورد. به غریب‌ترین شکلِ سورئالِ خود می‌رسد وقتی اجرای سرگرمی — «اُلگ» (Terry Notary) — در یک شام جمع‌آوری کمک مالی بسیار تجملی به‌طرز فاجعه‌آمیزی خراب می‌شود، اما سناریوهای مضحکِ دیگری هم هست: تلاش برای سامان دادن یک کمپین بازاریابی، مدیریت رابطه‌ای عجیباً سرد با «آن» (Elizabeth Moss) که بازی‌ای بسیار خشک دارد، و برخورد با کودکی هرچه‌بار بیشتر آزاردهنده (Elijandro Edouard) که انگار فکر می‌کند خانواده‌اش او را به دزدی متهم می‌دانند. انصافاً باید گفت بنگ تا حد قابل‌توجهی تکبر غیرقابل‌تحمّلی به نقش می‌بخشد؛ شخصیت مغرورش وقتی تمام آسایش‌ها و محافظت‌هایش از او گرفته می‌شود و در برابر جامعه‌ای قرار می‌گیرد که نه‌تنها بی‌تفاوت است بلکه آشکارا به دوگانه‌معیاری‌هایش انتقاد می‌کند، به‌خوبی بُروز می‌یابد. من ایدهٔ اولیه را دوست داشتم، اما کارگردان روبن اوستلوند بیش از حد به خود اجازه می‌دهد و برای من در این اِفراط خسته‌کننده شد. شاید تدوینی فشرده‌تر می‌توانست طنز و پیام اخلاقی فیلم را متمرکزتر کند. متأسفم — برای من نبود.