فیلم A Quiet Place: Day One 2024

«سام» (لوپیتا نیونگو) در خانه‌ای نگهداری زندگی می‌کند و گروهی از ساکنان آن‌جا روزی به شهر بزرگ می‌روند. او تنها با این شرط قبول می‌کند که پیتزا بخورد، اما وقتی مراقبشان «روبن» (الکس ولف) پس از اعلام هشدار سراسری سعی می‌کند آن‌ها را به خانه برگرداند، فرصت پیتزا خوردن از دست می‌رود. اشیایی از آسمان سقوط می‌کنند — و این موجودات گرسنه‌اند. با آغاز کشتار،...

«سام» (لوپیتا نیونگو) در خانه‌ای نگهداری زندگی می‌کند و گروهی از ساکنان آن‌جا روزی به شهر بزرگ می‌روند. او تنها با این شرط قبول می‌کند که پیتزا بخورد، اما وقتی مراقبشان «روبن» (الکس ولف) پس از اعلام هشدار سراسری سعی می‌کند آن‌ها را به خانه برگرداند، فرصت پیتزا خوردن از دست می‌رود. اشیایی از آسمان سقوط می‌کنند — و این موجودات گرسنه‌اند. با آغاز کشتار، او و گربه‌اش توان پناه گرفتن در تئاتری را که در آن بودند پیدا می‌کنند، اما کوچک‌ترین صدا هم دشمنانشان را به سمت‌شان می‌کشاند؛ او درمی‌یابد که شاید رسیدن به هارلم برای یک پپرونی از پاتسی بهترین گزینه باشد. در راه، او با «اریک» (جوزف کوئین) که از بریتانیا آمده تا در آمریکا حقوق بخواند و با چیزی بسیار فراتر از انتظارش روبه‌رو شده، مواجه می‌شود. در ابتدا بی‌میل است اما کم‌کم همراه او می‌شود و پیوندی رشد می‌کند در حالی که محیط اطرافشان به‌تدریج و خطرناک از هم می‌پاشد. خوش‌بختانه هیولاها شنا بلد نیستند — پس شاید بتوانند به آب برسند. دیالوگ زیادی در فیلم نیست؛ حس فزایندهٔ تهدید بیشتر به عملکرد دو بازیگر بستگی دارد که هرچند قابل‌اند اما به اندازه‌ای مواد در اختیار ندارند که اثر را برجسته کنند. همان‌طور که همیشه مرا متعجب می‌کند، طول و عرضی که آدم‌ها برای نجات حیوانات خانگی‌شان طی می‌کنند شگفت‌آور است. خطر همه‌جا هست و با این حال هر دو حاضرند برای یک گربه جان و سلامتی‌شان را به خطر بیندازند! عجیب است. ساخت پیش‌درآمد همیشه کار دشواری است و مایکل سارنوفسکی در توسعهٔ شخصیت‌ها و داستان فراتر از این نود دقیقهٔ مستقل موفق نیست؛ این فیلم چندان ربطی به فیلم‌های بهتر قبلی این مجموعه ندارد. دیدنی است اما چیز قابل‌تأملی ارائه نمی‌دهد. حیف. فیلم‌های ترسناک هوشمند ژانری هستند که کم تولید می‌شوند و این آثار ثابت می‌کنند داستان‌های تیز و وهم‌آور را می‌توان بدون قتل‌عام بازیگران یا نمایش‌های خشونت بی‌مورد ساخت. آثار کارگردانانی مانند جوردن پیل و الکس گارلند و همین سه قسمت این مجموعه مثال‌هایی از این دست‌اند. این قسمت جدید بی‌شک بهترینِ آن‌هاست. «یک مکان ساکت: روز اول» از اسطوره‌ای که در دو فیلم اول معرفی شد بهره می‌برد اما به‌طرزی جدید و عمیق‌تر به منشأ این حماسه بازمی‌گردد. آنچه این فیلم را از قبلی‌ها جدا می‌کند، ارائهٔ داستانی تازه از زاویه‌ای کاملاً جدید با شخصیت‌ها، محیط و تمرکز عمیق‌تر است. به جای شهرهای کوچک، این بار قصه در نیویورک می‌گذرد و نشان می‌دهد وقتی سیب بزرگ مورد حملهٔ موجودات آشنایی قرار می‌گیرد که با صدا شکار می‌کنند، انسان‌ها برای نماندن در معرض دیده شدن چه کارهایی باید بکنند. روایت عمدتاً حول یک شاعرِ مبتلا به بیماری لاعلاج (لوپیتا نیونگو) در مراکز نگهداری است که گرچه در آستانهٔ مرگ ناامید شده بود، حالا به هر قیمتی می‌خواهد زنده بماند — به‌ویژه برای کمک به مرد انگلیسی ترسیده‌ای (جوزف کوئین) و محافظت از گربهٔ عزیزش. این شرایط به او هدف جدیدی می‌دهد وقتی ممکن بود کاملاً از امید دست بکشد. فیلم دربارهٔ سازگاری ناگهانی با «نورمال جدید» در شرایط غیرقابل‌پیش‌بینی و ضرورت وحدت انسانی در برابر بحران هم صحبت می‌کند. فراتر از این، تم‌های استعاری و تصاویر نمادین نیز فیلم را فراتر از یک اثر صرفاً ترسناک می‌برد. هرچند داستان گاهی کمی پراکنده است، اما قصه‌ای فکرشده با تصویربرداری عالی، موسیقی متن مناسب و اجرای درخشان و شایستهٔ جوایز از نیونگو ارائه می‌دهد. حتی اگر دو فیلم قبلی را ندیده‌اید یا از ژانر خوشتان نمی‌آید، فیلمِ دومِ مایکل سارنوفسکی ارزش دیدن دارد. این فیلم هوشمندانه‌ای است که فراتر از انتظارات معمول از یک فیلم ترسناک ظاهر می‌شود و پس از خروج از سینما چیزی بیش از چند وحشت خوب در ذهن‌تان می‌گذارد. هیچ چیز ویژه‌ای نیست. واکنش اول و پایداری من نسبت به «یک مکان ساکت: روز اول» چنین است. شاید بزرگ‌ترین نقص شخصیت‌پردازی‌های تخت، بی‌تفاوت و تا اندازه‌ای بدبینانه باشد. «همه چیز خراب است...» — این نظر شخصیت اصلی است. شاید این بازتاب شیوهٔ زندگی نیویورکی باشد؟ مسابقهٔ روزمرهٔ شهرهای بزرگ؟ به هر حال جواب نمی‌دهد. آنچه دو فیلم اول را موفق کرد دینامیک خانواده و نزدیکی و دلسوزی میان اعضا بود؛ می‌توانستی با آن‌ها همذات‌پنداری کنی و با مصائبشان همراه شوی وقتی با یک بیگانهٔ فضایی مواجه می‌شدند. علاوه بر این، سکانس‌های وحشت/اکشن قابل قبول‌اند اما چون جو کلی نامناسب است، فیلم فقط حس می‌شود که دارد از روی اجبار پیش می‌رود. این موضوع قبلاً دیده شده، پس این فیلم چه چیزی به معادله اضافه می‌کند؟ به نظر من خیلی کم. خلاصه: ایدهٔ خوبی هست اما ساختار کلی برایم کار نمی‌کند. نتیجه «یکی دیگر از فیلم‌های اکشن-ترسناک» با چند پرش ناگهانی و چیز دیگری برای گفتن نیست. اگر قرار است روی یک فرنچایز موفق ساخت و ساز کنید باید با دقت ببینید چه چیزی آن فیلم‌ها را موفق کرد و چیزی اصل و در عین حال مرتبط با آن عناصر ارائه دهید. فیلم «یک مکان ساکت: روز اول» با فیلمنامه‌ای غنی از تم‌ها و پیچیده می‌درخشد؛ ادامه‌ای بر کاوش مجموعه در موضوعاتی چون مبارزه برای بقا، انسانیت و ارادهٔ زنده ماندن، و افزودن قوس‌های شخصیتی الهام‌بخش پیرامون سلامت روانی، جسمی و احساسی. مایکل سارنوفسکی توانایی استثنایی در خلق جوی آخرالزمانی پر از تعلیق و ترس دارد که در تمام مدت مخاطب را سرگرم نگه می‌دارد. بازی‌های قابل‌توجه لوپیتا نیونگو، جوزف کوئین و الکس ولف فیلم را به‌طور چشمگیری ارتقاء می‌دهد و نیونگو به‌ویژه اجرایی قوی و پرقدرت ارائه می‌دهد که اهمیت یافتن امید و شادی در میان ناامیدی را برجسته می‌سازد. تأکید بر اهمیت حیوانات حمایتی عاطفی هم نکته‌ای تکمیلی است که این قسمت را به افزوده‌ای ارزشمند و تاثیرگذار در سِگا تبدیل می‌کند. اجرای بازیگران عالی است. سکانس‌های مربوط به هیولاها شگفت‌انگیزند. فیلم‌برداری فوق‌العاده است. همه گربه را دوست دارند. اما داستان بسیار ساده و اگر بتوانید چیزی دربارهٔ اریک به جز گفتن چندصدبارهٔ «باشه» به یاد بیاورید، سزاوار جایزه‌اید. غیرمنتظره، نسبتاً کسل‌کننده. «یک مکان ساکت: روز اول» تا حدی تعلیق می‌سازد و طراحی صدا بسیار خوب است، اما داستان و شخصیت‌ها ناامیدکننده‌اند. با نیونگو و جوزف کوئین مشکلی ندارم — آن‌ها تلاش می‌کنند — اما سام و اریک نوشته‌های نسبتاً خسته‌کننده‌ای دارند. حس می‌کردم توسعهٔ مهمی در شخصیت این دو کم است. خط داستانی نسبتاً ضعیف است؛ درست است که معنی اضافه‌ای هم در آن وجود دارد، اما هدف اصلی تنزل‌یافته و خروجِ استاندارد داستانی را داریم. به هنگام تماشا حس می‌کردم فیلم گوشت و پوست چندانی ندارد. قضیهٔ گربه بامزه است، اما فقدان خطر واقعی برای «فردو» مانع می‌شود که تأثیر کامل بگذارد. استفادهٔ دلپذیر از ترانهٔ Nina Simone «Feeling Good» هم هست. در کل، این فیلم برای من خیلی «بی‌حس» باقی گذاشت. البته من هم از طرفداران دو فیلم اول نیستم؛ هرچند فیلم اول را تا حدی دوست داشتم. لوپیتا نیونگو توانایی ارتقای هر فیلمی را دارد و اجرای او در «یک مکان ساکت: روز اول» هم استثنا نیست. همراه با جوزف کوئین، او در این قسمت سوم می‌درخشد. این فیلم جان تازه‌ای به مجموعه می‌دهد که با گذشت زمان بهتر شده است. فیلم‌برداری در نیویورک تصمیمی درخشان بود؛ محیط شهری تضادی آشکار با فضای روستایی دو فیلم قبلی ایجاد می‌کند و لایه‌ای جدید از تنش و هیجان می‌افزاید. محیط شهری همچنین امکان اجراهای پیچیده‌تر و پویاتری را فراهم می‌کند که با دقت و خلاقیت طراحی شده‌اند. نیونگو عمق و شدت را به نقشش می‌آورد و هر صحنه‌ای که حضور دارد جذاب می‌شود — خصوصاً با دیالوگ کم. توان او در رساندن هم‌زمان ترس و عزم به فیلم وزن احساسی زیادی می‌بخشد. کوئین هم مکمل اوست و شیمی بین‌شان روایت را پیش می‌برد. سکانس‌های اکشن با دقت طراحی شده‌اند و استفادهٔ فیلم‌سازان از صدا — یا سکوت — همچنان ابزاری قدرتمند است که وحشت را تقویت می‌کند و تماشاگر را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. در مجموع، «یک مکان ساکت: روز اول» فیلم ترسناک خوبی است که مجموعه را دوباره زنده می‌کند. لوپیتا نیونگو و جوزف کوئین انرژی جدیدی به سری می‌آورند و تغییر لوکیشن به نیویورک پس‌زمینه‌ای تازه و هیجان‌انگیز فراهم می‌کند. این فیلم نه تنها در مجموعه برجسته است بلکه در ژانر وحشت نیز جایگاه خود را دارد. امروز به سینما رفتم تا «یک مکان ساکت: روز اول» را ببینم و منتظر تجربه‌ای پرهیجان بودم. باید اعتراف کنم که فیلم ناامیدم نکرد؛ اگرچه شاهکار نیست اما سرگرم‌کننده و جذاب بود و ارزش چندبار دیدن را دارد تا نکات تازه‌ای کشف شود. لوپیتا نیونگو اجرای درخشانی دارد؛ نقش یک بیمار در مرکز نگهداری که باید برای زندگی‌اش بجنگد را با مهارت و اصالت بازی می‌کند. بازیگر نقش اریک (که نامش را درست نمی‌دانم) کمی در منتقل کردن حس ترس واقعی ضعیف است؛ در سناریویی پسا‌آخرالزمانی که بقا مهم است، ترس مداوم او گاهی غیرواقعی به نظر می‌رسید، اما باز هم مخاطب را درگیر مسیر شخصیتش می‌کند. غیرمنتظره اینکه گربه زمان زیادی از صفحه را به خود اختصاص می‌دهد و نقشی مهم در داستان در کنار شخصیت لوپیتا دارد. رفتارهای نه‌چندان معمول گربه شاید گیج‌کننده باشد اما به شخصیت و روایت لایه‌ای متفاوت می‌بخشد. محیط نیویورک به واقع‌نمایی کمک کرده و اشاره‌هایی به پیتزا در موقعیت شخصیت‌ها وجود دارد. موجودات فیلم با جلوه‌های بصری و CGI قابل‌توجهی جان گرفته‌اند و خط داستانی تهاجم بیگانه را تقویت می‌کنند. حضور شخصیتی از یکی از قسمت‌های قبلی هم عمق و پیوستگی به داستان می‌آورد. بدون افشای ماجرا، «یک مکان ساکت: روز اول» تماشاگر را درگیر و سرگرم نگه می‌دارد و ارزش یک بلیت سینما و حتی چندبار تماشا را دارد. شخصیت محوری «یک مکان ساکت: روز اول» کاملاً قابل‌باور است. نام او سامیرا است و دچار بیماری لاعلاج است؛ کاری که انجام می‌دهد در میانهٔ هرج‌ومرج نیویورک روز اول او را نسبت به دیگران بی‌باک‌تر نشان می‌دهد. تعجب‌آور نیست که وقتی دیگران می‌فهمند او چه قصدی دارد با ناباوری به او نگاه کنند. فیلم به‌خوبی تعادل برقرار می‌کند؛ از یک سو سامیرا و اریک و از سوی دیگر موجودات مهاجم قرار دارند، اما فیلم هرگز به دو نیمۀ جداشده‌ای که به هم نچسبیده‌اند تبدیل نمی‌شود؛ برعکس، دو نیمه به‌طرزی زیبا به هم می‌آیند و فیلمی جذاب، هیجان‌انگیز و لذت‌بخش خلق می‌کنند که از نظر بصری چشمگیر و ارزشمند است. این فیلم پتانسیل داشت که فیلمی عالی باشد اما من را خمیازه‌گیر کرد. سوالات زیادی باقی می‌ماند: چه کسی آن‌ها را آورده؟ این موجودات چگونه وسیله‌ای را هدایت می‌کنند؟ چرا آمده‌اند؟ منابع استفاده نمی‌کنند، ما را نمی‌خورند، پس چرا می‌خواهند ما را بکشند؟ امیدوارم قسمت چهارم این سوالات را روشن کند. قسمت اول و دوم عالی بودند و هر دو دیدنی‌اند، اما این یکی — وقت‌تان را هدر ندهید! امتیاز: 3 از 10.