فیلم The Silence 2019

داستان همان است که در «Sshhh» و «Bird Box» دیدیم؛ با این تفاوت که در این فیلم می‌توان حرف زد (بلند هم)، اما دیدن مجاز است — تغییری که نتفلیکس ایجاد کرده. «سایلنس» مغز تماشاگر را ساکت می‌کند، انگار که همه به خوابی آرام فرو می‌روند. «شلوم! خیلی آروم باش! دارم دنبال خفاش‌های گوشت‌خوار کهن می‌گردم!» چون حتی کوچک‌ترین صدا هم باعث می‌شود موجی از...

داستان همان است که در «Sshhh» و «Bird Box» دیدیم؛ با این تفاوت که در این فیلم می‌توان حرف زد (بلند هم)، اما دیدن مجاز است — تغییری که نتفلیکس ایجاد کرده. «سایلنس» مغز تماشاگر را ساکت می‌کند، انگار که همه به خوابی آرام فرو می‌روند. «شلوم! خیلی آروم باش! دارم دنبال خفاش‌های گوشت‌خوار کهن می‌گردم!» چون حتی کوچک‌ترین صدا هم باعث می‌شود موجی از شیاطین خفاشی به سبک Pitch Black یا Doctor Who ظاهر شوند و گوشتت را بخراشند و بجوند. ظاهراً بر اساس یک رمان ساخته شده، اما هر نوآوری‌ای هنگام رونق گرفتن فیلم‌های موفق‌تری مثل «A Quiet Place» و «Bird Box» کنار گذاشته شده است. اساساً ترکیبی از همان دو فیلم است: موجودات خفاشی باستانی از غارهای ناشناخته آزاد می‌شوند و قارهٔ آمریکای شمالی را به وحشت می‌اندازند؛ داستان حول خانواده‌ای می‌چرخد که تلاش می‌کنند زنده بمانند و به یک پناهگاه برسند. مشکل این است که این خانواده در وضعیتی که باید مضطرب و متهیج باشند، بیش از حد خونسرد و آرام‌اند، طوری که هیچ تهدیدی از بازی‌های بی‌تفاوت و رفتارهای بی‌دقت آن‌ها حس نمی‌شود. واقعاً خسته‌کننده است. لئونتی سعی کرده تقلید کند، و توچی با آن تجربه‌اش انگار در حال قدم زدن در روستا است و حالتی از «حوصله‌ام سر رفته، مرا از این کابوس رها کنید» دارد. فیلم پر از تسهیلات داستانی احمقانه و تصمیمات کاراکتری آزاردهنده است که کشش را کاملاً متوقف می‌کند؛ انگار فیلم دارد عقب‌گرد می‌کند. نمونه‌ها (برای آماده شدن): یک اسلحه دستی را به عمو می‌دهند و او بعد رها می‌شود تا بمیرد، پسر جوگیر به‌طور اتفاقی قبل از اینکه یکی از ماشین‌ها به بیرون بیفتد ماشین‌ها را عوض می‌کند، آیفون‌ها به‌محض غوطه‌ور شدن در آب برای سه ثانیه کاملاً ساکت می‌شوند، و یک سگ واضحاً پر سر و صدا را همراه خود می‌آورند. آن صحنه‌ای هم که مردم یک مادر و نوزادش را به‌خاطر ایجاد سروصدای زیاد طرد می‌کنند، صرفاً برای نمایش طبیعت مخربِ انسان‌ها به کار رفته است. بله؛ فیلم می‌خواهد بگوید «انسان‌ها بدند». نه ظاهر ترسناک خفاش‌ها تو را می‌ترساند و نه جلوه‌های بصری؛ آن چیزی که اعصابت را بهم می‌ریزد خودِ شخصیت‌ها و رفتارهایشان است. مدارک بیشتری لازم است؟ کل پردهٔ سوم فیلم را ببینید: پدر و دختر به داروخانه نزدیک می‌روند، ظاهراً در طول مسیر هیچ صدایی درنمی‌آورند، و با یک واعظ روانی روبه‌رو می‌شوند که آرزوی بارور کردن دختران جوان برای حفظ جمعیت را دارد و بعد از «مقدمات» زبان‌شان را قطع می‌کند. چه...؟ این چرخش آن‌قدر بی‌مقدمه و دور از داستان است که حتی خود فیلم هم انگار از آن غافلگیر شده باشد. تمرکز روایت دائماً تغییر می‌کند و حتی یک ایدهٔ خسته‌کننده را هم کسالت‌آورتر می‌کند. به‌جز یک قربانی در پایان که قدری بار عاطفی داشت، «سایلنس» چیز تازه‌ای به این مفهوم خسته‌کنندهٔ وحشت اضافه نمی‌کند. بازیگران تلاش نکرده‌اند، کارگردانی ناپایدار است و کمبود صحنه‌های ترسناک محسوس است. آه بله، یادم رفت! فیلم عملاً با تبدیل شدن دختر به نسخه‌ای از لارا کرافت بقاطلب که خودش به شکار این تهدیدات بالدار می‌پردازد تمام می‌شود. بس است — بهتر است به جای این یکی، «A Quiet Place» را تماشا کنید. فیلم تا حدودی شبیه «Bird Box» یا «A Quiet Place» است. احساس می‌شود ساخت جهان اولیه شتاب‌زده است؛ موجودات جدیدی با قواعد تازه معرفی می‌شوند که باید روی روایت اعمال شوند، اما فیلم بیشتر همان بخش از ساخت جهان را کنار می‌گذارد و می‌پردازد به این ایده که «آدم‌ها خودشان هیولا هستند»، و در آن نقطه علاقه‌ات را از دست می‌دهی. موجودات زیبا ولی چندان ترسناک نیستند و با اینکه بازی گرفتن بازیگران انسانی خوب و کارگردانی نسبتاً محکم است، متأسفانه فیلم از حد متوسط فراتر نمی‌رود.