فیلم Sanjuro 1962

این داستان ماجراجویانه‌ای عالی است که توشیرو میفونه نقش خود از «یوجیمبو» را بازمی‌یابد؛ سامورایی سرگردانی که این‌بار به روستایی می‌رسد که با فساد محلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. «چمبرلین» به‌نحوی توسط سرپرست یک خاندان قربانی و تهمت‌زنی شده است؛ آن سرپرست برای تثبیت وضعیت لرزان خود، هر منتقدی را از میان برمی‌دارد. سانجورو تصمیم می‌گیرد از آن‌ها محافظت کند و به‌زودی در نبردی درگیر می‌شود...

این داستان ماجراجویانه‌ای عالی است که توشیرو میفونه نقش خود از «یوجیمبو» را بازمی‌یابد؛ سامورایی سرگردانی که این‌بار به روستایی می‌رسد که با فساد محلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. «چمبرلین» به‌نحوی توسط سرپرست یک خاندان قربانی و تهمت‌زنی شده است؛ آن سرپرست برای تثبیت وضعیت لرزان خود، هر منتقدی را از میان برمی‌دارد. سانجورو تصمیم می‌گیرد از آن‌ها محافظت کند و به‌زودی در نبردی درگیر می‌شود که نیازمند تمام مهارت‌ها و تجربه‌اش است (البته آنها به‌شدت کمتر از حریف‌اند). روایت به‌خوبی سیاست محلی را با عطش قدرت درآمیخته و هم‌زمان مسیر بلوغ و پخته‌شدن بسیاری از اهالی را که نسبت به رهبر جنگجوی خود شگفت‌زده‌اند نشان می‌دهد. تاکاکو ایری در نقش همسر چمبرلین دستگیرشده بسیار جالب است؛ او تمام ویژگی‌های همسر ژاپنی متین و موقر را دارد، اما اغلب (و گاهی به‌خاطر آن میفونه ناراحت می‌شود) کسی است که نظراتی دقیق و آگاهانه مطرح می‌کند؛ به‌نظر می‌رسد او با سامورایی آشناست! اجرای میفونه جذاب و دلنشین است — او با یارانش مانند معلمی با شاگردانش رفتار می‌کند، گاهی با طنز و گاهی با انضباط، اما همیشه با دلسوزی؛ و این بیش از همه نشان‌دهندهٔ نحوهٔ شخصیت‌پردازی کوروساوا است — با صداقت و متانت. فیلم همچنان سهم خوبی از صحنه‌های اکشن دارد و مبارزات شمشیری فراوانی دارد که تا رسیدن به نقطهٔ اوج داستان، روند آن را پیش می‌برند. عجیب است که تقریباً شصت سال بعد، هیچ نسخهٔ هالیوودی از این اثر ساخته نشده — شاید هم بهتر است.